Φιλίπποβα-Χαντζή Μαρία (βιογραφικά στοιχεία)

  Γεννηθηκε 31 Μαιο, το 1954 στη Βουλγαρια. Εχει σπουδασει Ρωσσικη φιλολογια στο Ουζμπεκισταν και δημοσιογραφια στη Βουλγαρια. Εργάστηκε  σαν καθηγητρια, δημοσιογραφος, παιδαγωγος στη αστυνομια με παιδια με προβληματα  και ως δημοσιογράφος στην Κύπρο στη Βουλγαρικη εφημεριδα (" Μπουλγαρσκη βεστνικ").. Είναι μελος στο συλλογο των συγγραφεων στη Φιλλιπουπολη, και μελος στο ΕΛΒΕ - Θεσσαλονικη. 
Σημαντικό έργο της : Και δεν μ΄αφήνει ο θεός (πως βρήκα την πίστη μου) 

[Δεν κουραστηκες να με περιμενεις;]

Δεν κουραστηκες να με περιμενεις;
Εμενα, την αλητησα...
Σε ολους τους δρομους
εσενα εψαχνα.
Στον υπνο μου - με 'σενα μιλουσα...
ακουγοντας το ψυθιρισμα
της ελιας
και το τραγουδι
της θαλασσας...
Ελλαδα,
ξεχασα την καρδια μου
στο δικοσου μποθζουκι -
για αυτό εγυρισα.

[Θα χορευω χασαπικο]

Θα χορευω χασαπικο
ηρεμα,
για να μην διαταρασσω
τη μουσικη σου,
η οποια αγγιζει
τη ψυχη μου.
Θα χορευω σιγα,
για να ακουω
την αναπνοη σου -
που με λιωνει
και γινομαι σταγονα.
Μηπως διψας;
Παρε με!

[Αυτη η σταγονα]

Αυτη η σταγονα αιμμα,
που μου αφησε η προγιαγια μου,
επιτελος - εχει ξυπνησει!
Τοσα χρονια μου ειχει κρυψει
κατι που δεν το ηξερα.
Τωρα, που το βρηκα -
μεσα στην καρδια μου -
παρ' το!
Για 'σενα είναι, Ελλαδα!
Για 'σενα είναι
η αγαπη μου!

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ

Αναζητω το πετραδακι
που καποτε
σ' αυτό το ακρογιαλι
μου χαρισε ένα χαμογελο.
Αραγε με περιμενει ακομα;
Μηπως αναχωρησε
στο βυθος του αλλου κοσμου,
απορροφημενο από τη σοφια του;
Αραγε εχει βυθιστει
στο μηστυριωδες της θαλασσας,
κουρασμενο από τη μοναξια του;
Κι εγω - η προδοτισσα,
η αλητισσα -
σκονταφτοντας, αποξηραμενη
από τους ανεμους,
στην ακρογιαλια
του ατελους ερωτα
κραυγαζω από πονω …
Η φλογα του δε με λυπηθηκε.
Από τα φιλια του
τωρα ειμαι σταχτη
επανω στη μεγαλη πετρα…

Και περιμαiνω τους ανεμους
να με βρουν …

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠ' ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Λαχανιαζω
απ' το μακρινο ταξιδι
και ατμοσφαιρα πυκνη,
δε μυριζει τιποτα.
Τα πουλια - καπου μακρια,
τα χορταρια κοιμουνται,
τα δεντρα - σαν αορατα…
Και σ' αυτό τον κοσμο
ειμαι μονο εγω!
…Ψαχνω κατι
που να 'ναι δικο μου,
να το πιανω με τις χουφτες
και να του μιλαω
και να του μιλαω, απαρχαιωμενο.
…Μια πετρα βλεπω στρογγυλη
μεγαλη οση η γροθια μου
μοναχη στ' ακρογιαλι
στοχαζεται βουλιαγμενη στη σοφια.
Την πιανω στα χερια μου -
από χρωμα είναι ροζ.
Και πως μοιαζει σαν καρδια!
Από πανω ασπρες γραμμες περνανε
και καποια σημαδια υπαινισσονται
κατι ομορφο, απαρχαιωμενο…
που είναι πετρωμενο…
ποιος ξερει από τι;
Βυθιζομαστε στη σοφια
η πετρα κι εγω μαζι.
Αυτή είναι ηδη ζεστη στις χουφτες μου
και σκεπτομαστε το ιδιο πραγμα:
πως μετα από καιρο
θα θυμομαστε μαζι
κατι ομορφο,
απαρχαιωμενω…