Απόκρυφη Θάλασσα / Τάκης Τσαντήλας

 Έτσι σε ανιχνεύω αιώνες

πριν το μέλλον σκαλώσει στη θύελλα

κι ένα σου βλέμμα αρκεί

για να φορτίζει

μ’ ατέλειωτο εσύ την ψυχή μου.

Πήγαινε

λύσε τα μαύρα ριχτά σου μαλλιά

φόρα την πιο καλή φορεσιά

τη φλόγα σου

την αιθέρια δροσιά σου

την πιο όμορφη

αυτή που φυλάσσεις για στιγμές μαγικές

για στιγμές

που η ανάσα ανταμώνει την αίσθηση

η σιωπή την αντάρα του αφεύγατου πόθου.

Τράβα σου λέω

και φέρε άμμο και βότσαλα

λίγες σταγόνες αλμύρας

κύμα και φλοίσβο

κι έλα σιμά μου

δίπλα μου έλα

να σκαρώσουμε τη δική μας νησίδα

τη δική μας ακτή

τη δική μας απόκρυφη θάλασσα.

Τάκης Τσαντήλας / Με τα μάτια της ψυχής

 Κλείσε τα μάτια στο σκοτάδι

δες με τα μάτια της ψυχής τον άνεμο

και το φεγγάρι που ‘ναι ολόγιομο απόψε.

Δες με, από μακριά σου γνέφω

απ’ τα κατάβαθα της θύμησης

από το μέλλον.

Δες με και αναπόλησε εκείνες τις στιγμές

τις μακρινές, τις άφαντες

που προκαλούσαμε τα κύματα

με τα παράτολμα βυθίσματα.

Ποιήματα υφαντά σχεδίασε

στον αργαλειό της ψυχής σου

κι ανίχνευσε με προσοχή

την ποθεινή προσέγγιση στα άστρα

μην και καούν από το πάθος σου

από τη λάμψη που πυροδοτεί

το φωτισμένο πρόσωπο σου.

Την ανάσα μου άκου

της βροχής τους χτύπους

τον ξέφρενο χορό μέσα στα σπλάγχνα μου

την υγρασία των ματιών μου.

Τάκης Τσαντήλας: Να ταξιδεύεις μακριά, στις μουσικές των ποιημάτων

Λάμψη που δεν τυφλώνει
το ασύνορο βλέμμα σου
υψώνεται ψηλά σαν τον τροπαιοφόρο έρωτα
περιηγείται σε κάμπους, πελάγη, φεγγάρια, βουνά
και μέσα στην απλωσιά του απείρου
χάνεται.

**

Να ταξιδεύεις μακριά
στις μουσικές των ποιημάτων
να προσκαλείς το ακατάληπτο
να συναντάς το αναπάντεχο
να κοινωνείς με την επίγεια καλοσύνη
με στιλπνή τη ματιά
και τη λάμψη του πάθους σου άφθαρτη
να φωτίζει το νου
να δονεί την ψυχή
να ευφραίνει το σώμα.

**
Κι αν με ρωτάς γιατί δεν συναινώ με τη σιωπή
είναι γιατί θυμίζει τα ναυάγια των ερωτευμένων.
Αυτών που ξανοίχτηκαν νύχτα στο πέλαγος
με φεγγάρι το πάθος τους
και προσέκρουσαν στο εγώ τους.

Τάκης Τσαντήλας : 3 Ποιήματα

Δεν είμαι εντέλει παρά ένα ανθάκι
στην άκρη του κήπου σου
φως αμυδρό
που εξερευνεί το βυθό σου
θαλπωρή ποθητή
που εδρεύει στα σύννεφα.
Είμαι Εσύ
και με ψάχνω
σε Σένα.

Με ψάχνω σε Σένα

**

Όχι, δεν επιθύμησα τον γκρίζο ουρανό
μήτε τ' αρματωμένα των πολέμων ποιήματα
μόνο τη θάλασσα
τη μυροβόλο θάλασσα
"που δεν την αρμενίσαμε ακόμα"
μαζί κι εσένα
πριν γίνεις σύννεφο και φύγεις
πριν γίνεις νύχτα και χαθείς.
Πριν στο κενό σου μέσα βυθιστείς.

Μονάχα θάλασσα

Σεπτά κι ανερυθρίαστα / Συμπαντικές διαδρομές / 2015

**

Αιώνες είναι που κεντά, η μνήμη μας, την ομορφιά
σαν ποίημα κι άλλο ποίημα που ανθεί
κι εκτρέπει σύννεφα.
Η μουσική της νύχτας καίει.

 Αιτίες γραφής

[Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή] / Τσαντήλας Τάκης

Έτσι ήσυχα (θα) μας ταξιδεύει η ζωή
διασχίζοντας θύμησες, έρωτες
ερημιές, απουσίες
ώσπου να μας παραδώσει αθόρυβα
στην παύση και στη λησμονιά.
Υπήρξαμε άραγε ποτέ;
Κι αν ναι, κατανοήσαμε επαρκώς
την ύπαρξή μας;

[Μακρύς ο δρόμος ως την άνοιξη]

Μακρύς ο δρόμος ως την άνοιξη

σκληρός από τον πάγο και την πέτρα

όμως μην πεις: "θα επιστρέψω πίσω"

μπροστά είναι η θάλασσα

ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής

κι ακόμα τ’ όνειρο

με τ’ αναμμένα άστρα και τα ποιήματα

το φιλί της πανσέληνου

που αστράφτει στην άβυσσο

κι ευφραίνει τα κρυφά των ερώτων ανθάκια

ΦωτοΓραφήματα..

Είσαι η νύχτα, η μνήμη
η απουσία, η τέφρα
η σκιά που προβάλλει γυμνή στο ιερό του μυαλού
κι αφυπνίζει λαγνείες.
Είσαι η λάμψη, η σπορά
η αγκαλιά, η θωπεία
η κραυγή που αντηχεί δυνατά στα πεδία του πάθους
κι ανταμώνει μ' αισθήσεις.
Είσαι εκεί, είσαι εδώ και παντού
σαν γραφή, σαν φωνή
σαν ροή, σαν εξέγερση.