Ιωαννέτα Δοκανάρη (μικρή αναφορά)

Η Ιωαννέτα Δοκανάρη είναι φιλόλογος και  ψυχοθεραπεύτρια. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση για 28 χρόνια. Με την ποίηση ασχολείται από την νεαρή ηλικία. Ποίησή της βρίσκεται διάσπαρτη σε διάφορους ποιητικούς ιστοτόπους του διαδικτύου. 

Ποιητικές συλλογές: 

- Ανθός Ονείρων 



Όλα τα ποιήματα που είναι αναρτημένα στο παρόν ιστολόγιο της ποιήτριας είναι από την ποιητική της συλλογή: Ανθός ονείρων

χη φύση της Κέρκυρας.

Οι επισκέπτες / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Οι σκέψεις μαύρα σύννεφα

παραμονεύουν.

Μόλις βρουν ευκαιρία

ορμάνε στον εξώστη του νου.

Η σκηνή είναι δική τους.

Παίζουν θέατρο μόνο για σένα.

Τα μάτια ανοίγουν διάπλατα.

Βλέπουν το τεράστιο κύμα

που πλησιάζει.

Για μια στιγμή η απειλή είναι παντοκρατόρισσα.

Μια νέα σκέψη κατεβαίνει.

Οι εσωτερικοί φύλακες διώχνουν το θίασο απ’ τη σκηνή.

Η Μεσόγειος / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Η Μεσόγειος με το βλέμμα προσηλωμένο στα ζεστά μέρη της, θυμάται τις 

δυστυχίες που έζησε.

Οι τρεις μανάδες της ανησυχούν γι’ αυτήν.

Οι εχθροί της ζωής κάνουν περίπατο απ’ τη μια ιστορική σελίδα της στην 

άλλη.

Είναι αυτοί που συρρικνώνουν τη ζωή.

Έμποροι, κατακτητές, δικτάτορες, κλέφτες του πλούτου των ανθρώπων 

και των τόπων.

Η Μεσόγειος νέα καλλίμορφη και παιχνιδιάρα, όμως δίκαιη,

ετοιμάζει ένα τεράστιο κύμα με αναδρομική ισχύ για τους εχθρούς της ζωής.

Έτσι για την ψυχή των κακοπαθισμένων κωπηλατών.

Για την ανάμνηση των πνιγμένων ναυτών,

για τους πρόσφυγες,τους μετανάστες,

για τα πλήθη των μελαψών που δεν τους δίνουν καν όνομα.

Κενό ψυχής / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Ο ουρανός του συννεφιασμένος.

Χαλάζι σιωπής απλώνεται στη ζωή του.

Περπατά κι η βροχή δεν τον βλέπει.

Κολυμπά κι η θάλασσα δεν του μιλά.

Είναι ένα απέραντο κενό

με συντροφιά τον κόκκινο θυμό.

Σινάφι σκοτεινό τού υπόσχεται υπόσταση.

Ντύνεται σκληρός κορμός.

Με τα κλαδιά του ρόπαλα χτυπά τη ζωή που αντιστέκεται.

Σα χάρος κυνηγά τους αδύναμους.

Στολίζεται αλλότρια λόγια.

Γεμίζει το κενό.

Υπακούει τυφλά στον αρχηγό.

Υπάρχει επιτέλους κι αυτός.

Η σκοτεινή καταιγίδα τού ανοίγει τον δρόμο του τρόμου.

 Σκαλί σκαλί κατεβαίνει στην κόλαση των ουρλιαχτών.

Ο έρωτας / Δοκανάρη Ιωαννέτα

Στη γειτονιά των τσιγγάνων
ένας έρωτας φτάνει.
Με χέρια γεμάτα μαλάματα
την καλή του ζητάει.
Μα το σώμα της λόγια δεν αγαπά.
Την πεθυμιά της θέλει να σβήσει.
Γι αυτό μέρες πολλές τον κοιτά.
Διαβάζει τα μάτια και το σώμα του.
Το πάθος φουντωμένο βάζει φωτιά στα σώματα.
Κι η θεία ώρα σήμανε.
Η έκσταση με νέκταρ κι ηδονή τους έρανε.
Τα δυο κορμιά αγγίζονται.
Η γη αναστενάζει.
Τα δυο κορμιά αγκαλιάζονται.
Ο ουρανός δακρύζει.
Τα χάδια τους δίνουν ζωή εκεί που έχει φύγει.
Ο έρωτας και η καλή μάς ραίνουν με σαγήνη.

" Πόσο κοντά είναι η ιστορία "

Σα χθες ελευθερώθηκα
από δούλος με τη σεισάχθεια

Στην εκκλησία του Δήμου 
αγωνίστηκα για να μη γίνει πόλεμος

Βρέθηκα στην Ασία 
χωρίς να ξέρω το γιατί

Οι διάδοχοι του Αλεξάνδρου
μ εκμεταλλεύτηκαν

Γνώρισα το Ρωμαίο δυνάστη
στην πατρίδα μου

Κάψανε τις βιβλιοθήκες μου
άλλαξαν τους Θεούς μου

Πάροικος ήμουνα
στα χτήματα των Κομνηνών

Ραγιά με λέγανε
οι Τούρκοι κοτζαμπάσηδες

Πήγα κλέφτης στα βουνά
και χτυπούσα το τούρκικο

Έγινα μέλος
της μυστικής οργάνωσης

Πολέμησα στο πλευρό του Κανάρη
και των Κρητών πολεμάρχων

Με πλοίο ένα βράδυ έφυγα
διωγμένος απ την Κρήτη

Σαν ποπολάρος
στους Φράγκους αντιστάθηκα

Τους φυτευτούς βασιλιάδες
μίσησα

Έκανα όραμα ελπίδας
και ηττήθηκα

Επέζησα
αν και η καρδιά μου έμεινε μισή

H φτώχεια ήταν ο συνοδός μου
η εξορία και ο φόβος.

Κι ελπίδα πάλι μου υποσχέθηκαν
ξανά διάψευση έλαβα

Και ξανάγινε

Είμαι ο Μιλτιάδης,η Καλλιστώ,ο Αλέξανδρος 
η Ερατώ,η Μαρία, ο Πέτρος ,η Χαρά
η Αντιγόνη,η Ιφιγένεια,ο Ορέστης,ο Χάρης
εσύ,εγώ,εσύ,εσύ ,εμείς,εσείς

Μια τεράστια πορεία περπατάμε
στην ιστορία
Κουβαλώντας τις αλήθειες μας