Ευρυτανία (μικρό απόσπασμα) Μιχάλης Σταφυλάς

Εδώ, ο τόπος δείχνει τις φρέσκες λαβωματιές του
ανοίγοντάς τες σαν ένα τριαντάφυλλο
που το δίνει να το μυρίσουν οι γενηές που έρχονται.

Εδώ, οι άνθρωποι είναι φτωχοί και περήφανοι,
δεν ζητιανεύουν
παρά το δικαίωμά τους στη ζωή
μπροστά σε μια κρύα καρδιά
που σφίγγει με θέρμη
το πορτοφόλι της...".

....

Όσο θυμάμαι τα παληά

μωρές αδέρφια μου

ψηλώνω σαν τις βουνοκορφές

βλέπω τον κόσμο με περηφάνεια

η καρδιά μου ξεπετάγεται

απ’ το στήθος μου

και γίνεται πολεμική σημαία

καρφωμένη στο κοντάρι της Ελπίδας.

Εδώ πάνω θάθελα να πεθάνω

-σαν έρθ’ η ώρα-

ατενίζοντας τον κόσμον από μακρυά

στη ρίζα ενός θεόρατου ελατιού

φτάνει να βλέπω τ’ άρματα του Κατσαντώνη

κρεμασμένα στα κλαριά του,

που φαίνουνται σα θεώρατα χέρια

ενώ προσπαθούν ν’ αγκαλιάσουν

τους ανθρώπους…

ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ / Μιχάλης Σταφυλάς

Μ’ όλα αυτά, αδερφέ μου Ευρυτάνα σκύβεις μονάχα

να πιείς το νερό της πηγής

ή για να βάλεις τ’ αυτί σου στο χώμα

και ν’ αφουγκραστείς

το περπάτημα των Νέων Καιρών

που έρχονται

μες απ’ τις αντάρες της φτώχειας σου.

Κοιτάζεις τον ήλιο

μες απ’ τα φυλλώματα του γεροπλάτανου

που κάποτε κρέμαγες τ’ άρματά σου

για να χτυπήσεις τον τύραννο.

Κοιτάζεις τον κόσμο απ΄ το ξάγναντο

της σκέψης σου

και κρατάς στα ροζιασμένα σου χέρια

το βοσκοράβδι και την  τιμή της πατρίδας.

Κρατάς τα παράσημα των αγώνων σου

και τις πίκρες των διωγμών σου.

Τυλίγεις τα λαμπερά μετάλλια

εξαίρετων πράξεων

στα «εντάλματα συλλήψεως

δι’ οφειλάς προς το δημόσιον»

Σ’ εσένα κανείς δεν οφείλει τίποτα.

Κρατάς τα ξέφτια των ελπίδων σου

ραμμένα στα κουρέλια των παιδιών σου.

Κρατάς τη σημαία της Λευτεριάς

περασμένη μες απ΄ τα κάγκελα

της αόρατης φυλακής σου.

Βοήθεια ! Για να σταθείς στα πόδια σου

και ν΄ αντικρίζεις τον ήλιο

για να κρατήσεις το ταμπούρι σου

για να κρατήσεις την Ιστορία σου

για να κρατήσεις……


το βρήκαμε: http://eyrytixn.blogspot.com.cy/2011/10/blog-post_25.html

Άγραφα

Δεν ήτανε τούτοι εδώ οι χωριάτες

από τζάκια

κι’ ούτ’ είχανε φλουριά κι’ ονόματα

μια καρδιά είχαν

και την έδωσαν στην πατρίδα.

Μιά δύναμη

και την άφησαν να τρέξει

απ’ τις λαβωματιές τους.

Κι’ έτσι δε μόλεψε η πατούσα του τυράννου

τον τόπο που έμειν’  Άγραφος

για πάντα…

Μιχάλης Σταφυλάς (βιογραφικό σημείωμα)

Πεζογράφος, εκδότης και κριτικός λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στη Γρανίτσα Ευρυτανίας το 1920. Σπούδασε  στη Νομική Σχολή την οποία εγκατέλειψε παίρνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση (1941-44). Εργάστηκε ως υπάλληλος του Υπουργείου Συγκοινωνιών, αλλά απολύθηκε από την δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967.

Μετά την απόλυσή του , δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο "Πολιτισμός" που κυκλοφόρησε την 10τομη “Παγκόσμιο Εγκυκλοπαίδεια Γραμμάτων και Τεχνών: Γίγαντες τον πνεύματος”, της οποίας τα περισσότερα κείμενα έγραψε ο ίδιος. 
Στον λογοτεχνικό τομέα είναι ο πρώτος μελετητής που παρουσίασε στην πατρίδα μας τον μεγάλο τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Ναζίμ Χικμέτ. Ένας πρωτοπόρος ποιητής” (1950). Διατέλεσε συνδιευθυντής του περιοδικού "Νεοελληνικός Λόγος", από το 1973 ως το 1987 διευθυντής του περιοδικού "Θεσσαλική Εστία" και από το 1988 ως σήμερα της "Πνευματικής Ζωής", (όπου διαδέχτηκε τον Μελή Νικολαΐδη). 
Σήμερα επιμελείται την έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού της Πανευρυτανικής Ένωσης "Ευρυτανικά Χρονικά". Κάθε χρόνο εκδίδει την "Διαρκή Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", που βρίσκεται στον 19ο τόμο. Από το 1981 εκλέγεται διοικητικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών και κατόπιν της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Είναι αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος της "Διεθνούς Εταιρίας Λογοτεχνίας" και μέλος του ΠΕΝ. Βιογραφείται σε ελληνικές και ξένες εγκυκλοπαίδειες.

Έργ ατου: 

(2006)	Βαλκάνιοι συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2006)	Λατινοαμερικανοί συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2004)	Αμερικανοί συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2003)	Άγγλοι συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2003)	Γάλλοι συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2003)	Γερμανοί συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2003)	Ρώσσοι συγγραφείς, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
(2000)	Ανδρέας Ι. Πουρνάρας, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός
(1998)	Διαρκής ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
(1998)	Πολλοί 'ναι οι δρόμοι που έχ' ο νους, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Επί τον τύπον των ήλων, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
	Επίσημη αγραμματοσύνη, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Η Άντα Κατσίκη - Γκίβαλου μέσα από τις φιλολογικές διαδρομές της, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Η αρχή και το τέλος της σοβιετικής λογοτεχνίας, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Ναζίμ Χικμέτ, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Ο Καζαντζάκης κάτω απ' το φως της διαλεκτικής, Βασιλόπουλος Στέφανος Δ.
	Ο ποιητής μας Κώστας Βάρναλης, Περιοδικό Πνευματική Ζωή
	Προβλήματα κριτικής, Περιοδικό Πνευματική Ζωή πηγές: α.  http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=462&t=3302 β. http://www.biblionet.gr/author/27875

"Τα θύματα των Ιδανικών" και "Απορία" 2 ποιήματα του Μιχάλη Σταφυλά

που έχετε την δυνατότητα να διαβάσετε πατώντας επί του συνδέσμου:

 http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/NeaAriadni/34/9.html

Ο Θάνατος του Υπάλληλου / Μιχάλης Σταφυλάς

Ο Φανούρης πέθανε

Κι' όμως χτες ήταν καλά .

Χτες κάθονταν στην καρέκλα του

κι ' έκανε όνειρα για τη ζωή .

Σήμερα βρήκαμε ένα χαρτί

στη πόρτα του γραφείου

μέσα σε μαύρο πλαίσιο

'' Τον λατρευτόν μας Φανούριον

κηδεύομεν σήμερον ...''.

Κι ' όμως , σήμερον , ήταν

να εισπράξει το μισθό του

και θάπαιρνε παπούτσια

των παιδιών του .

Σήμερον είχε τόσα να κάνει

για το αύριον...

Κι ' ήταν ήσυχος κι ' άκακος

ο Φανούρης

σαν όλους τους υπαλλήλους

που πέρασαν τη ζωή τους

ανακατώνοντας χαρτιά

κι' ελπίδες , στο γραφείο τους .

Χτες ακόμα έγραφε ο Φανούρης

'' λαμβάνω την τιμήν

να ζητήσω προσαύξησιν

λόγω τριακονταετίας...'' .

Σήμερα , δεν του χρειάζεται

καμμιά προαύξηση

στο ένα μέτρο γης

του Τρίτου Νεκροταφείου ...

Οι Χτίστες / Μιχάλης Σταφυλάς

Τα κυριακάτικα δειλινά

φοράνε τα καλά τους

και βγαίνουν στις πλατείες

της συνοικίας

να ξανασάνουν .

( ΄Ομως , το ρούχο της καρδιάς τους

δε μπορεί να τ' αλλάξουν

γιατί είναι καμωμένο από καθαρή θλίψη ).

Κάθουνται στα καφενεία ή στα παγκάκια

γιομάτοι από το χτεσινό μόχτο

γιομάτοι από την αυριανή αγωνία .

΄Υστερα , θα γυρίσουν στο σπιτικό τους ,

θα φάνε κάτι πρόχειρο

και θα πέσουν

στο σκληρό στρώμα της φτώχειας .

( Που και που , μεσ' απτό σκοτάδι

βλέπουν αστέρια που λάμπουν

και χαμογελάνε ...).

Το πρωί , θ' αφίσουν τα καλά τους 

στην καρέκλα

και θα φορέσουν

την καθημερινή τους πίκρα

ρίχνοντας μια ζεστή ματιά

στα κρεβατάκια των παιδιών τους .

'' ΄Ολες οι πίκρες γι' αυτά '' , ψιθυρίζουν 

και φεύγουν ,

σίγουροι πως ζυμώνουν τη λάσπη

με τον ιδρώτα τους

για να χτίσουν το χαρούμε νο Αύριο...