ΚΥΠΡΟΣ

Ι

Ραίνω τους δρόμους της ερημιάς

με τριαντάφυλλα κρουστά,

για να ταξιδεύει ο άνεμος την ευωδιά

και να μυρώνει αλαργινά

φυλακισμένα μνήματα.

Αίμα της μεγάλης σφαγής

Αίμα της μεγάλης σιωπής.

Ατελεύτητα σκοτάδια ερειπίων.

Αιμόφυρτη η Κερύνεια.

Η Αμμόχωστος συθέμελα σπαράσσεται, θρηνεί,

σφίγγοντας ένα κλαδάκι ελιάς και μια ανεμώνη.

ΙΙ

Του χωροχρόνου ο αργαλειός

με βιολετιές κλωστές

κι έναστρη δρόσο,

το ρόϊσμα υφαίνει τρυφερά

της καρδιάς των ξεριζωμένων.

Γρηγόρης Αυξεντίου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης

καταυγάζοντες

αναδύονται απ΄τα τρίσβαθα βουνίσιας καταχνιάς,

καθώς οι όχεντρες τις νύχτες κροταλίζουν.

ΙΙΙ

Συλημένοι ναοί.

Καμένο Φως.

Της Μεγαλόχαρης το εικόνισμα

δακρύζει.

Οι επιζήσαντες δαμάζοντας τον άνεμο

προσμένουν δικαιοσύνη.

Ραίνω τους δρόμους της ερημίας

με τριαντάφυλλα κρουστά,

για να ταξιδεύει ο άνεμος την ευωδιά

και να μυρώνει αλαργινά

φυλακισμένα μνήματα.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

Κοντέινερ με πυρηνικά απόβλητα

ολοένα πλησιάζει.

Πετρέλαιο και αίμα.

Νυχτερίδες κρεμασμένες

από το θόλο του σύμπαντος

αναδεύουν,

ξετυλίγοντας σάβανα.

Άταφοι παγετώνες.

Ναρκοθετημένοι ορίζοντες.

Κάτω από ανθισμένες κερασιές

δύο μοναχοί από το Βυζάντιο

βαδίζουν ακόμα το δρόμο του μεταξιού

με σπόρους μουριάς και αβγά μεταξοσκώληκα.

Κοντέινερ με πυρηνικά απόβλητα

ολοένα πλησιάζει.

ΙΩΣΗΦ ΕΞ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ

Μετά την αποκαθήλωση

ο Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας

προσεύχεται στη Γάζα.

Η νωπογραφία τ’ ουρανού απανθρακωμένη.

Ο Μιχαήλ Άγγελος σκυφτός

φιλοτεχνεί την ερημιά

διαμελισμένα μέλη βομβαρδισμένων ανθρώπων

ανεμοδέρνονται στον επίλογο

της Τελικής Κρίσης.

Διάσπαρτα κρανία

απολιθώματα συναίνεσης.

Όρνεα.

Ανθισμένων κάκτων συντρίμμια.

ΑΣΙΚΙΚΟΣ

Τα κοράλλια της γλώσσας μας

στα κράσπεδα συλλέγεις.

Μόνος σου στο σύμπαν

μ’ ένα γλάρο.

Χορεύοντας ασίκικο.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΝΟΜΩΝ

Ι

Τρίζουν τα δένδρα της ερημιάς

στο φέγγος λησμονημένων παιδιών,

καθώς απόκοσμα βυθίζονται

σε βάραθρα υπονόμων.

Ταπεινωμένα κουρνιάζουν

σε καμπύλες υδρατμών,

εισπνέουν κόλα κι ονειρεύονται

άγρια μύρτιλλα.

Ενταφιασμένος ο ουρανός

Άγριο αναφιλητό.

Σμαραγδένιες χρυσαλλίδες παραισθήσεων.

Μ’ ένα μονόξυλο του νου

το λυγμό των άστρων περιπλέουν.

ΙΙ

Τρίζουν τα δένδρα της ερημιάς

στη φρίκη των νυχτερίδων,

που νωχελικά απλώνουν

πάνω από τα κουλουριασμένα παιδιά

την πτητική τους μεμβράνη,

τεντώνουν τους ισχυρούς μυώνες

του στήθους τους

στη σκόνη της λήθης

και ταλαντεύονται

σ΄αιώνα άστεγο.

Τρίζουν τα δένδρα της ερημιάς

Αιώνας Άστεγος (απόσπασμα)

Και καθώς κρουστά μετάξια σιγαλιάς

θεσπέσια ξετυλίγονται

στρατιές λεηλατημένων,

ανέργων, φυματικών,

οργισμένων νεκρών,

διασχίζουν χιονισμένες οροσειρές

εγκατάλειψης,

τα ερείπια του 21^ου αιώνα,

αλυσοδεμένοι

σ’ ένα μίσχο απορίας,

χάνονται στο άπειρο.

Παλλαϊκό πέρασμα

της Αππίας οδού

χιλιάδων εσταυρωμένων,

Αιώνα άστεγε,

δως μου πίσω όλους τους σκλάβους

της Ευρώπης

που έθαψες,

τους αυτόχειρες,

τα θρυμματισμένα όνειρα

των ανέργων,

τη θαμμένη αξιοπρέπεια,

τη ρέμβη,

της αγάπης τα ρόδα.

Στην αντηλιά του απομεσήμερου

αιώνες τώρα, κάθε μέρα ένας γυπαετός

από ψηλά κυκλώνει ορεσίβιο βράχο,

όπου είναι δεμένος μυθικά

ο σύγχρονος Προμηθέας,

χτυπά τους βραχίονες, τινάζεται

και τα μεγάλα κωπηλατικά φτερά του

παγώνουν τους αιθέρες.

Στην ερημιά των κρούσταλλων

κράζει και ορμητικά ξεχύνεται

θανατερό.

Γαντζώνει τα γαμψά του νύχια

στα ισχνά μηρά του ανθρώπου

και σκαλίζοντας την παμπάλαια πληγή,

του κατατρώει αργά, σπαρακτικά το συκώτι.

Το μπουμπούκι της μέρας

λιώνει ο τρόμος με θειάφι.

Όμως του Προμηθέα ο αρχαίος άρτικας

θ’ ανάψει στην υφήλιο

με το Φως της Ελπίδας, της Γνώσης

και της Δικαιοσύνης.

Ένας καταρράχτης πέφτει βουερά

από ψηλά.

Στο ρόϊσμα των στίχων

ουράνιο τόξο ανυπακοής

άνθισε.

..........

Ο Βυθός
Κάτω από ουρανοξύστες
ένας άνθρωπος
κατοικεί
σε χαρτόκουτα.
Διπλώνει τις τέσσερις πλευρές
του ορίζοντα
και κουλουριάζεται
στο βυθό,
αιώνα άστεγου.
Μεταξουργείο-Ομόνοια-Μοναστηράκι
Σε νεώρια βόγγου
μ’ ένα σπασμό στο στομάχι
από πείνα
και ρίγος σε ολόκληρο το κορμί τους,
ελλιμενίζονται άνθρωποι.

Ένας αρουραίος ολοένα πλησιάζει.
Ανοιχτές οι πληγές τους αιμορραγούν.
Έναστρος ο ουρανός.
Τ’ αστέρια φέγγουν
τη σταύρωση και την αποκαθήλωση
στο Γολγοθά
του εικοστού πρώτου αιώνα.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Στη μεταξένια μοναξιά

μιας νύχτας στην πολιτεία,

στα δένδρα μιλώ με τ΄όνομά τους.

Αβάσταχτος ο ουρανός.

Σκυλιά μέσα μου αλυχτούν.

Με ακέφαλα σώματα χορεύω.

Χαράζει αχνά.

Η νύχτα εκπνέει δίχως σπλάχνα.

Θρόμβοι από σκοτάδια ολοένα εξαϋλώνονται.

Έφηβοι στο θάμπος τρομάζουν

μιας νέας ηλιαχτίδας

κι έρπουν κουρέλια και κόκκαλα

στης ερήμου την τρώγλη,

στις σκλήθρες.

Και τότε ενσαρκώνομαι την άσφαλτο.

Γι’ αυτό στα δένδρα μιλώ με τ’ όνομά τους.

ΤΟ ΡΥΓΧΟΣ

Ένας Άνθρωπος

σηκώθηκε από τα κράσπεδα,

τίναξε το ζαρωμένο του λαιμό

κι απόκοσμα

ύψωσε το ρύγχος

στον ουρανοξύστη.

Στου όρθρου τη γαλήνη σίγησε.

Βουβά σπαράσσει τώρα ο αποσπερίτης.

Και η θάλασσα μακριά, πολύ μακριά,

φέγγει και σβήνει στ’ άδολά του μάτια

αχνίζοντας στο σύθαμπο

Ο αναχωρητής

Αλύτρωτος, 
απόλυτης γαλήνης
λάφυρα αποζήτησες.
Στις όχθες του Γάγγη
ασκητικά
μ΄ ευσέβεια διαλογίζεσαι.

Ζητιάνος πια, στο Βαρανάσι.

Ιερουσαλήμ

Αιμόφυρτος
σε ραψωδίες ανάμεσα και κόκαλα
ο Πρίαμος
θρηνεί τον 'Εκτορα νεκρό, 
ενώ εισβάλλουν τανκς
στον ιερό ναό της Βηθλεέμ
με ομοβροντίες δακρυγόνων.