Ηλιογέννητη

Πρώτη του ήλιου ανασεμιά
φιλά το πρόσωπό σου.
Ξέχασες τι ήσουνα παλιά
και μ’ ανεμόδαρτα μαλλιά,
ψάχνεις το πανωφόρι σου
να κρύψεις το κακό σου.

Σε ζήλεψαν, σε πόθησαν
και Πέρσες και Λατίνοι.
Ήρθαν κρυφά και φανερά,
λύκοι ντυμένοι με προβιά,
και οι δικοί σου ανίκανοι
να πάρουν μιαν ευθύνη.

Οι ξένοι σε ορέγονται
θέλουν να σε πατήσουν.
Σ’ ακούμπησαν, σε μόλυναν,
σε μάτωσαν, σε φτώχυναν.
Τρεις γύφτοι πάνε κι έρχονται
για να σε συνετίσουν.

Σε είπαν Ψωροκώσταινα
για να σε ταπεινώσουν.
Όρμησαν σκύλοι αγαρηνοί
γιατί σε βρήκαν σ’ εποχή
που ‘χες παιδιά ξεπόνετα
– κισσοί να σκαρφαλώσουν.

Τώρα, πορφυρογέννητη,
 γονάτισες μοιραία.
Σ’ έχουν πατήσει στο λαιμό.
Τ’ ανέβασμά σου καρτερώ,
να λάμψεις πάλι ηλιόκαλη
και πάλι Πανωραία.

Κατερίνα Μακρή

Στον Έκτορα – VERAO

(Σε πήρα από αγάπη, αλλά από αγάπη σ’ αυτόν που σε είχε γιατί νόμιζα ότι του ήσουν μπελάς. Σ’ άλλαξα πατρίδα, σ’ άλλαξα σπίτι, αφεντικό ακόμα και όνομα. Σε πήρα Verao, σε έκανα Έκτορα, αλλά...)

Το θαλλασσί σου το λουρί

σ’ ένα καρφί στον τοίχο

το δέρνει ο αγέρα κι η βροχή,

μα δεν μου πάει η ψυχή,

ό,τι από σε μ’ απόμεινε,

στ’ άχρηστα να το ρίξω.

Πάει καιρός, που έφυγες

για τη στερνή τη βόλτα.

Τρέχεις πηδώντας, σε κοιτώ,

στριγκλίζει κάποιο φορτηγό.

Κοκκίνισαν τα μάτια μου.

Κοκκίνισαν τα χόρτα.

Πρόλαβες να αγαπηθείς

περίσσια να αγαπήσεις.

Το βλέμμα σου με κυνηγά

ευγνωμοσύνη να σκορπά.

Τόσα χειροφιλήματα

πως να ξεσυνηθίσεις.

Ξεμάκρυνες κι απ’ τα όνειρα

λες και δεν σ’ αγαπάω.

Σαν να μου κάκκιωσες θαρρώ

όπου δω Golden να κοιτώ.

Έλα, κι αντί για Έκτορα

θα σ’ έλεγα Verao.

Μακρή Κατερίνα

 

 Β’ Έπαινος στον 4^ο διεθνή φιλοζωικό διαγωνισμό Λαμίας.

Ρούχο παιδικό

 

 

Φεύγοντας ξέχασες εδώ

το πιο ζεστό παλτό σου

στο είχα πάρει τη χρονιά

που ’χαμε κάμποση σοδειά

να το φοράς τις Κυριακές

να είναι το καλό σου.

 

Θυμάμαι το καμάρωνες

κι εγώ κοιτούσα εσένα

τον Αϊ-Γιώργη μού ’μοιαζες

με κάθε βλέμμα μου ’ταζες

ούτε μου πέρναγε απ’ το νου

πως θα ’φευγες στα ξένα.

 

Μαζί πηγαίνατε σχολειό

μαζί στο καρδιοχτύπι

πότε στους ώμους σου ριχτό

πότε στη χούφτα σου συρτό

Τώρα πώς το χωρίστηκες;

Άραγε να σου λείπει;

 

Πάντοτε το ’χες συντροφιά

κι αχώριστό σου φίλο

έτσι ριγμένο στη γωνιά

πνέει του κορμιού σου ευωδιά

μη μου κρυώσεις νοιάζομαι

και πώς να σου το στείλω;

 

Ξέρω πως δεν το ξέχασες

μόν’ τ’ άφησες σε μένα.

Δεν πάει με τα κασμίρια σου

και μ’ όλα τα ζαφείρια σου,

χρυσάφια, ασήμια κι όλα αυτά

που θα φοράς στα ξένα.

 

Φόρα τα, γιε μου, τα χρυσά

φόρα τα φιλντισένια

Μέσ’ την ντουλάπα την παλιά

που όλο αναμνήσεις έχει πια

το ρούχο σου το παιδικό

θα καρτεράει εσένα.

            Κατερίνα Μακρή

 Α βραβείο Δ' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού «Καισάριος Δαπόντες»

 

Αρχόντισσα - Ζητιάνα

Σ’είδα ζητιάνα να γυρνάς

στου κόσμου τα παζάρια

το μπλε σου φόρεμα λερό

να φέρνεις γύρες στο χορό

που άλλοι βαράν τα όργανα

και ρίχνουνε τα ζάρια.

Ναι ήσουν εσύ, δε λάθεψα,

γνώρισα τις πληγές σου

τις έβλεπα από παιδί

να σ’αυλακώνουν το κορμί

και να σου παραστέκονται

μιλιούνια οι ήρωές σου.

Σε βρήκαν τώρα ευάλωτη

γυμνή ξεστηθωμένη

και σε χτυπάνε τη φτωχή

γίναν τα τέκνα σου λαγοί

σε τέτοια άχρηστη φουρνιά

δεν ήσουν μαθημένη.

Κι εγώ που ορκιζόμουνα

ο μέγιστος προδότης

– ας πάνε άλλοι, λέω, μπροστά –

και σκέφτομαι τα χρόνια αυτά

αν φάνηκε, αν πέρασε

κανένας πατριώτης

Έπαινος στους 28ους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης