ΠΟΙΗΣΗ / Ζυγούρη Στέλλα- Σοφία

Μίλησε το συναίσθημα, ψιθυριστά
στη σκέψη,
κι αγκαλιάστηκαν σφιχτά
φτιάχνοντας ... έναν στίχο.
Έγινε ήχος η σιωπή, λέξη το καρδιοχτύπι,
και η ποίηση το βάλσαμο
στην έννοια και στην λύπη.
Το γέλιο τόξο ουράνιο,διαθλάται από το δάκρυ.
Κάθε λεξούλα στο χαρτί καρδιάς είναι κομμάτι.
Μία στιγμούλα ιερή, ψυχής η ευφορία.
Των αστεριών ψιθύρισμα, φίλημα των αγγέλων,
του πνεύματος το τρυφερό,
το θεϊκό το χάδι.
Άλλοι το λένε ποίηση,
εγώ των «αστεριών τα λόγια».
Ψίθυροι που σκορπίστηκαν
μες στης νυκτιάς τη δρόσο.
Και Άγγελοι κρυφάκουσαν τα λόγια τα ωραία,
μ’ έμπνευσης στάλες ράντισαν
μια νύκτα την καρδιά μου.

(απο τη π.συλλογη " Στους Δρομους που περπατησα...")

Μίλησε το συναίσθημα, ψιθυριστά

Από την συλλογή  :  " Στους Δρομους που περπατησα..."

Μίλησε το συναίσθημα, ψιθυριστά
στη σκέψη,
κι αγκαλιάστηκαν σφιχτά
φτιάχνοντας ... έναν στίχο.
Έγινε ήχος η σιωπή, λέξη το καρδιοχτύπι,
και η ποίηση το βάλσαμο
στην έννοια και στην λύπη.
Το γέλιο τόξο ουράνιο,διαθλάται από το δάκρυ.
Κάθε λεξούλα στο χαρτί καρδιάς είναι κομμάτι.
Μία στιγμούλα ιερή, ψυχής η ευφορία.
Των αστεριών ψιθύρισμα, φίλημα των αγγέλων,
του πνεύματος το τρυφερό,
το θεϊκό το χάδι.
Άλλοι το λένε ποίηση,
εγώ των «αστεριών τα λόγια».
Ψίθυροι που σκορπίστηκαν
μες στης νυκτιάς τη δρόσο.
Και Άγγελοι κρυφάκουσαν τα λόγια τα ωραία,
μ’ έμπνευσης στάλες ράντισαν
μια νύκτα την καρδιά μου.

Στέλλα Σοφια Νικ.Ζυγουρη

Αισθήσεις: Ποιητική Συλλογή της Στέλλας- Σοφίας Ζυγούρη (Εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη) (Απόσπασμα)

Αισθήσεις 

Ψυχή στα κρύφια μονοπάτια σου
βγήκες ξανά σεργιάνι. 
Λόγια ν’ ακούσεις άρρητα
με μια σταλιά ζωής ξεδίψασμα 
ο πόνος σου να γιάνει.

Γαλάζιο μπλε του ουρανού η της καρδιάς γαλήνη,
το γαλανό της θάλασσας αισθήσεων σαγήνη.
Λευκό βαμβακοσύννεφο σαν τ’ όνειρο που τρέχει,
αφρός κυμάτων το άπιαστο που ορισμό δεν έχει.
Μαϊστράλι ατίθασο σε καλωσόρισε 
χαϊδεύοντας τις φυλλωσιές στο πέρασμά σου. 
Ο τροβαδούρος του θέρους τζίτζικας 
την πιο όμορφη καντάδα του
πεισματικά σου τραγουδά! 
Τί κι αν ήταν πάντα η ίδια;!
Η θάλασσα συστήθηκε
ενώ φιλούσε την αμμουδιά με χίλια στόματα 
λες κι ’θελε ν’ απαντήσει ανέκφραστες ερωτήσεις. 
Ψιθύριζε:
«Σ…αλςςς σ…αλςςς σ…αλςς..!»
Περήφανη¬, συνεσταλμένη! 
Φιλική κι άγρια! 
Αιώνια, μα πάντα νέα!
Πόσες όψεις αυτή η γαλανή μαγεία!
Και κάπου κει στο δείλι το μενεξεδί 
επέστρεψε η ψυχή απ’ ομορφιά γεμάτη
μα πάντα διψασμένη…
στα μυθικά τα πέλαγα του Πλάστη
να σαλπάρει!

Προβάλλομαι άρα Υπάρχω 

Μιας πεταλούδας τα φτερά
δανείστηκε μια μύγα.
Πετούσε και καμάρωνε 
την ξένη ομορφιά της.

Δεν πήγε όμως σ’ ευωδιές,
σ’ ολάνθιστα λουλούδια.
Οι πεταλούδες ήξεραν,
θα την περιγελούσαν.

Τις άλλες μύγες ζήτησε,
να βρει να εντυπωσιάσει!
Μ’ αυτές την γνώριζαν καλά
και πιο πολύ γελούσαν.

Η αξία ποτέ δεν κρύβεται
αληθινή σαν είναι.
Η ένδεια και η κενότητα 
την προβολή ζητάνε.
Εκεί στηρίζετε και ζει
η ασήμαντη ύπαρξή τους!


Ανάταση

Τα εύθραυστα φτερά σου άπλωσε
μικρή ευαίσθητη πεταλούδα
Στον άνεμο των ιδεών λικνίσου και χόρευε..
Με το νέκταρ της Αθανασίας μέθυσε κι αφέσου..
Αφέσου Ψυχή μου!


Φαντάζω άρα Υπάρχω 

Θέλω να δείχνω πως είμ’ ένας άλλος
κοσμοπολίτης γυαλιστερός,
ας είμαι ασήμαντος με ανασφάλειες,
απ’ έξω θέλω να’μαι «θεός».
Ψυχή και σκέψη δεν λογαριάζω,
κανείς δεν βλέπει πως είναι αυτά
στο άπειρο κι άχρονο ανήκουν,
με ενδιαφέρουν τα πιο απτά.. 
Το «είναι» θέλει μεγάλο κόπο
και καλλιέργεια σχολαστική.
Πράξεις πολλές, θυσίες, δάκρυα,
έχουνε διάρκεια όσο η ζωή.
Το «φαίνεσθαι» απλή εικόνα,
που αλλάζει εύκολα κάθε στιγμή.
Σ’ αυτή λοιπόν θα επενδύσω,
η μόνη άλλωστε που είναι ορατή..!


Αναρωτιέμαι 

 
Το καλοκαίρι πέρασε, μα ίχνη άφησε 
στο χάρτη της ψυχής μας.
Χρώμα άλικο η ένταση χαράζει και διηγείται.
Με γαλανό η γαλήνη μας πλέκει το ουράνιο νήμα.
Η πεταλούδα αθόρυβα κρυστάλλινο χαμόγελο φέρει
στα εύθραυστα πολύχρωμα φτερά της.
Τόσο απαλά να μην χαθεί, μη πέσει να μην σπάσει..
Μικρό αηδόνι γλυκόλαλο, 
μνήμες, στιγμές υμνεί και τραγουδάει.
Σταγόνες φιλιά απ’ τα κύματα έφερε ο θαλασσοαέρας..
Στάλες που έχουν τη δροσιά, μα αφήνουν μια αρμύρα..
Πόσο στ’ αλήθεια μοιάζουνε; Ολόιδιες με δάκρυ!
Σε μια σπηλιά απρόσιτη έκρυψα μια ελπίδα.
Να μην τη φθείρει η διάψευση,
να μην την κλέψει ο χρόνος..
Όταν θα έρθει ο καιρός τ΄ όνειρο θ’ αρματώσω
να χω τον χάρτη μπούσουλα να πάω να τη πάρω.!
Είναι νωρίς, έχω καιρό!!
Μήπως πολύ έχω αργήσει;;;

Ύπαρξη

Τη θάλασσα ο ουρανός, 
καθρέφτη έχει επιλέξει.
Τα χρώματα την διάθεση,
επάνω της να πλέξει..
Χρώμα δεν έχει η θάλασσα,
ο ουρανός της δίνει.
Μα ως αυτόφωτη περνά,
και φαίνεται εκείνη.
Ευφρόσυνο το γαλανό,
λευκή η θυμηδία 
Μπουνάτσα το χαμόγελο,
οργή η τρικυμία.
Ζωή να είμαστε εμείς,
όχι το είδωλό της.
Ψυχή και Πνεύμα υπαρκτό,
όχι εικόνα, προβολή,
σκηνή στο κάτοπτρό της..!

Θυσία για την Κύπρο μας 

Β΄ βραβείο στον 6ο Παγκόσμιο διαγωνισμό 2015 του Ε.Π.Ο.Κ. 

Ο πόθος για τη λευτεριά το πιο μεγάλο όπλο.
Κανείς δεν το κατέβαλε χωρίς τιτάνιο κόπο!
Είναι το δίκιο το ύψιστο, που ο Θεός βοηθάει,
κι αν ηττηθεί στους αριθμούς,
στην Ιστορία, στην ψυχή πάντα αυτό νικάει!
Οι ιδέες ποτέ δεν σβήνουνε σαν βαπτιστούν στο αίμα
ηρώων και πολεμιστών που λευτεριά ζητάνε..

Λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος. 
Αστέρι της Μάνης λαμπερό στης Κύπρου τον Αγώνα.
Στη μάχη της ΕΛΔΥΚ άφησε την ύστερη πνοή του,
ως ήρωας στα χώματα της ματωμένης Κύπρου.!
«Δεν θα υποχωρήσουμε, τα τανκς κι ας μας πατήσουν»
ενθάρρυνε το λόχο του, βροντώδης η φωνή του! 
Απέρριψε μετάθεση, Έλληνας αντρειωμένος.
Άφησε τα κορίτσια του για χάρη των «παιδιών του».
Ρίψασπις δεν έγινε, πιστός εις το καθήκον. 
Ελλάδα ποτισμένος όπως την ονειρεύτηκε, 
στη λεύτερη ατίθαση ομορφιά της,
κείνη του «ταν ή επί τας»! 
αυτό σημαίνει Λάκωνας, περήφανος Μανιάτης!. 
Φωτιά κι ατσάλι! Θάνατος! 
Πόλεμος! φρικτή η ώρα, πικρό το βόλι φονικό κόβει ζωή και νιότη… 

Παράδειγμα αυταπάρνησης λαμπρό,
με γράμματα ολόχρυσα χαράζει η Ιστορία.
πυξίδα στη Σημερινή, αδιάφορη την οκνηρή, πορεία..
Αθάνατοι όλοι οι ήρωες! ζουν μέσ’ την καρδιά μας.
Στεφάνι δόξας και τιμής το δάκρυ της συγκίνησης 
που λάμπει στη ματιά μας..!

Ταξίδι στο φως : Ποιητική Συλλογή της Στέλλας - Σοφίας Ν. Ζυγούρη

Σιωπή και σιωπή

                     

Μιλώ πολύ με τη Σιωπή, την αγαπημένη μου.
Ποιά όμως; Υπάρχουν «είδη», «ποιότητες» Σιωπής!

Η αγαπημένη μου φίλη, δεν είναι η ψυχρή σιωπή.
Είναι η ζώσα. Δεν είναι υποχρεωτικά μονόδρομος.
Είναι συνειδητή επιλογή, επιδίωξη.
Δεν εκφράζει ενοχή, αλλά το δίκιο της απόλυτης αλήθειας.
Δεν είναι αυτή που δεν έχει να πει τίποτα,
αλλά σαν ρήτορας λέει τα πάντα.

«Αγάπησα τις λέξεις.
Αλλά μόνο μέσα στη Σιωπή έμαθα
να εκτιμώ την αξία τους!»

Μέσα στη Σιωπή βιώνονται
κι εκφράζονται τα βαθύτερα συναισθήματα.
Οι μεγαλύτερες, ακριβότερες αλήθειες μας.
Στον πιο μεγάλο πόνο είναι οδυνηρότερη από κραυγή.

«Και την απάντηση σκληρή την έδωσε η Σιωπή της.
Πιο δυνατή από κραυγή και πιο πικρή από δάκρυ.»

Στην πλημμυρίδα της χαράς η Σιωπή είναι τόσο «φλύαρη.»
Δεν υπάρχουν εκφράσεις να την περιγράψουν.
Για τα θαύματα εκφραζόμαστε με έκσταση, λόγια άρρητα..!

Μπροστά στο μεγαλείο μιας ψυχής, τί να πουν οι λέξεις;
«Όταν τα έργα μιλούν, τα λόγια σωπαίνουν.»
Η αγάπη μεσ’ τη σιωπή ζει τα πάντα.

Οι πιο όμορφες λέξεις φθίνουν την ιερότητα,
θαμπώνουν την ομορφιά της.

«Με τη Σιωπή σαν σου μιλώ κατάλαβέ με,
και χαμογέλα μου όταν στ’ όνειρο πετάω».
Αυτή λοιπόν είναι η Σιωπή η φίλη, δασκάλα κι έμπνευσή μου.
« Στη μοναξιά μου μίλησα, γινήκαμε και φίλες.
Την ευχαρίστησα λοιπόν, γιατί μαζί της διάβηκα
της σκέψης και του λογισμού, τις σφαλιστές τις πύλες»…!

*

Ταξίδι στο φως

Με ταξιδεύεις ποίηση

στου ονείρου το απέραντο.

Στους πέντε ωκεανούς

δροσίζονται οι αισθήσεις.

Αιώνιο φως το πνεύμα μου

σμιλεύει κι ευωδιάζει.

Στων κυμάτων της ζωής

αφρός λούζει την πίστη μου

ελπίδα καθαγιάζει.

 *

Γύθειο

ΓΥΘΕΙΟ! στο Αυγουστιάτικο απομεσήμερο
βγήκε η ψυχή στα μονοπάτια τα κρυφά να σεργιανίσει. 

Να ακούσει λόγια άρρητα, 
με μια σταλιά ζωής να ξεδιψάσει...

Ο νιος ο αέρας χάιδευε γοργό το πέρασμά της
η θάλασσα φλυάριζε παιχνίδια στα νερά της.
Σκλάβα, αιώνια λεύτερη, άγρια, γαληνεμένη,
οικεία, αφιλόξενη σαν είν’ ανταριασμένη.
Αμφίθυμη...
Πόσο ψυχή της μοιάζεις! 

 *

 Ένα χαμόγελο

Έχει τόση άπνοια,

φύλλο της καρδιάς δεν σείεται.

Τ΄ όνειρο δεν σαλπάρει.

Μονάχα ένα χαμόγελο,

ένα τόσο δα ασήμαντο γελάκι

στην άκρια των χειλιών,

έβαψε κόκκινη την γκρίζα γραμμή

της μελαγχολίας.

Σαν ξεχασμένος φάρος

στης νυχτωμένης θάλασσας

τ’ ατέλειωτο σκοτάδι.

Ελπίδα ονομάζεται,

μη όνειρο;

ή πόθος;

 *

 Στους δρόμους που περπάτησα

Κρεμάστηκε ο άνεμος στον ήχο της Σιωπής.

Μετέωρο στον χαιρετισμό απέμεινε το χέρι.

Ο χρόνος πάντοτε διαβαίνει βιαστικά,

νωρίς που κύλησε αυτό το Καλοκαίρι..!

Μα άφησε πίσω του με ολόχρυση κλωστή,

σφραγίδα, κέντημα, της αφθαρσίας νήμα.

Δεν το αγγίζει της λήθης η βροχή,

μήτε της φθοράς το φοβερό το κύμα.

Και κάπου εκεί, στον κήπο της καρδιάς,

νιογέννητο δεντράκι ξεφυτρώνει.

Κλαδιά του, μα για κοίταξε! δεν είναι αυτά κλαδιά.

Σαν ποίημα φαίνεται με στίχο τελειωμένο.

Αστέρι τ’ άλλο πιο ψηλά,

τ΄ όνειρο πιο δίπλα μου γελάει.

Το τρίτο το καλύτερο αγάπη μου μηνάει. 

Φως κι αγάπη στο πιο ψηλό κλαρί,

κι ένα πουλί γλυκόλαλο της Ποίησης 

υμνεί την ομορφιά,

και στη γιορτή… νότες κεντάει!

 *

 Ουρανός και γη

Πιο πέρα απ’ το όνειρο, η σκέψη δεν υπάρχει,

μόν’ η ψυχή παρατηρεί, βλέπει και καταγράφει.

Μια ουτοπία λευκόχρυση στήνει χορό στη νύχτα.

Πόση αιώνια ομορφιά για τα φθαρτά μας μάτια..!

Το Γύθειο λούστηκε με φως και ακριβό ασήμι!

Την πέτρινη θωριά του Ταϋγέτου,

δειλά τ’ Αυγούστου η Πανσέληνος αγγίζει,

με το χλωμό της φως τον αγκαλιάζει, 

την πέτρινη ψυχή του συγκλονίζει!

Αγέρωχη η καρδιά του αναριγά 

στη σπάνια ομορφιά εκστατική,

την αργυρή αρχόντισσα σαν αποχαιρετά,

δάκρυ, δροσιά, φιλί ως την αυγή..!

 *

 ΤΑΞΙΔΙ

(Τιμητική διάκριση στον 33^ο λογοτεχνικό διαγωνισμό

2014 της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών)

Μες στις στεγνές τις ώρες της Σιωπής,

μικρή νεράιδα η Έμπνευση, με παίρνει απ’ το χέρι.

Δροσάτη αύρα το φτερούγισμα ψυχής,

στ΄ άρρητα αρμενίζει η καρδιά, τα μυστικά τα μέρη..

Τα χείλη βρέχουμε στης Ποίησης «νερό»,

δροσοσταλίδες λαμπυρίζουν στα ..φτερά μας

«Ας μείνουμε λίγο ακόμα» της ζητώ..

Ας διαρκέσει το όνειρο όσο χτυπά η καρδιά μας..!

Στάθηκε τότε η σκέψη στη στιγμή τη μαγική,

όπου ακουμπά η ψυχή και χαλαρώνει,

σαν θεατής που τη ζωή του αμέτοχα κοιτά,

κι ότι κοιτάς. .. δεν είσαι εσύ.

Είναι κι αυτή μια σκέψη που λυτρώνει..!

Με λόγια άνθη, το όνειρο κεντά,

στο άδειο «τώρα» δίνει υπόσταση και χρώμα..

Παιδί η καρδιά τ’ αστέρια της μετρά,

και στων ονείρων κατοικεί, των μύθων της τη Χώρα..!