Μάης

Ζώο που κράζει λευτεριά

η ορμή του ανθρώπου.

Σε κούνια πήλινη

κοιμάται τ' άφτερο.

Ακρόπρωρες γοργόνες και γητευτές

σκίζουν τα φωτεινά.

Αιθεροβατούν στης μοναξιάς την κόψη.

Τα πέλαγα μυρίζουντα

ουράνια μυρίζουντα

ονείρατα μυρίζουν

και μας καλούν στο βλογημένο χορό.

Στόμα με στόμα

χέρι με χέρι

ζωή με ζωή.

η πόλη

Δεν πέφτει η πόλη.

Ακριβός ο δρόμος.

Μην τρέχεις.

Στάσου, στάσου,

σ' ακολουθώ.

Δεν πέφτει η πόλη.

Ήρεμα νερά.

Λιώνουν τα χιόνια.

Μην τρέχεις.

Δεν αντέχω.

Δεν πέφτει η πόλη.

Σου μάζεψα τα λουλούδια.

Γελαστά, να τα φοράς.

Δεν πέφτει η πόλη.

Εμείς την ανεβαίνουμε.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

 Δεν ήξερα τι να πω
 Εκείνοι έκαναν παιδιά
 εγώ μεγάλωνα ποιήματα
Δεν ήξερα
Κουράστηκα να εξηγώ
Σιχάθηκα και τη λογική τους
και το δίκιο μου

Πώς να μιλήσω χωρίς να παγιδευτώ
Τι άλλο να πω δεν ήξερα
Κι είπα ίσαμε δω και σώπασα Ο
ικογενειακή κατάσταση:
 Γονέας άτεκνος

τρυφερά

Ο κήπος γλίστρησε
μέσα στην ποίηση.
Ο θυμός έγινε σύννεφο
που καμώνεται στην θάλασσα.

Τι γυρεύω μες στο σκοτάδι;
Ποιος μου μάγκωσε τα πόδια;

Τρυφερά θα σου θυμίσω
πως υπήρξα –
δεμένος και γω όπως τόσοι άλλοι.

Τρυφερά θα σου μιλήσω για το σώμα μου
έτσι όπως πλαγιάζω αποκαμωμένος.
Τρυφερά, τρυφερά…
Αστόχησα κι απόψε.

Χρήστος Βατούσιος (βιογραφικό)

Ο Χρήστος Βατούσιος γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται.
Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: 

• τα "Πεζά και τροχοφόρα" και 
• "Ρημάτων τύχη".