Λιγοτερο από το λιγο

Λιγοτερο από το λιγο,μου αρκει
Λιγη ανασα,ένα δοχειο θαλασσα
Για να σε ζωγραφισω κοσμε
Μια σταγονα είναι το υπονοουμενο που χρειαζομαι
Όταν βουρκωνουν τα ονειρα μας
Αρκει μια λεξη,και την χρειαζεσαι αυτην την λεξη
Που φωτογραφιζει μεσα στο απολυτο κενο τον εαυτο σου
Μια στιγμη πριν αλλαξεις
Και απομεινει ορθιο μονο ότι θυμασαι
Λιγα πραγματα
Σχεδον ο αριθμος της θλιψης
Καποια μυρωδια στον αερα του δωματιου σου
Με περιμενει όχι για να την συνηθισω
Αλλα από εκει για να αρχισω
Κατι,εκει.

Παρίσι

Υπαρχει ενας πονος που δεν μπορω να αγνοησω,ένα δωματιο στο Παρισι
Με χαμηλωμενα φωτα να ημερεψει η αληθεια.Ένα δρομακι με αργοσυρτα
Βηματα,λεξεις που παρηγορουν τις μοναξιες.Ένα προσωπο,όχι δυο.Και ο
Χρονος λιγοτερος από ποτε,ο χρονος πενθιμος.Δεν θα δυσκολευτω να
Αγαπησω το ξερω,αυτό το προσωπο θα είναι ιερο.Θα σε φιλησω και μονο
Εσυ θα ξερεις πια ποιος ειμαι εγω.Ισως ουτε εγω.Ένα δωματιο στο Παρισι
Και δεν θελω να είναι φωτεινο.Μονο να καταλαβαινει που και που αυτά
που θα εχω να του πω.Να καταλαβαινει αυτά που θα εχω να του πω.Ένα
Δωματιο στο Παρισι.

Τανγκό

Γρήγορα πιο γρήγορα η ζωή εξαφανίζεται
Δεν σκοπεύω να με σώσω όπως σκέφτεσαι
Τα συστατικά του Τανγκό είναι ίδια με του Ταό
Ο χορός βρίσκεται ανάμεσα στα βήματα
Όχι στο σημείο που πατάς
Οποιαδήποτε άλλη σκέψη θα σε φέρει σε άβολη
Θέση
Η επόμενη κίνηση θα δείξει πολύ καλά ποιος είσαι
Δεν θα έχεις καν κουράγιο
Θα συνεχίζεις για τους άλλους
Έτσι σαν τρόπος ζωής.
Οι άλλοι
Θα με δουν η με έχουν δει-δεν έχει σημασία
Αποκτάει όμως ξέρεις
Όσο το πράγμα χειροτερεύει,
Ξαφνικά με βλέπουν
Και το όλο πράγμα δεν σώζεται.

Ήμουν κάποιος άλλος εώς εδώ
Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν φαίνομαι παρά
Σε ότι βλέπω.
Είμαι η γυναίκα που ποθώ
Η τελευταία βόλτα πριν επιστρέψω σπίτι
Κάτι όμορφο και απαραίτητο
Που δεν ξέρω με τι να το συνδυάσω
Κάτι καλό που δεν θα γίνει
Το φαγωμένο μου μυαλό
Η γνωστή του φήμη
Η καθημερινότητα μπλεγμένη στα πόδια του νου
Ότι αγαπώ και γίνεται παλιό
Τα λαμπερά μάτια κάποιων ανθρώπων
Τα ρωτάω
Παρακολουθώ όσα μπορώ
Μένει μια νύχτα μου λένε όλοι
Το ίδιο πιστεύω και εγώ
Αλλά γιατί κάνεις έτσι
Γιατί δεν θέλω
Και δεν θέλω να νυχτώσει
Και δεν θέλω να νυχτώσει
Τα πιο υπέροχα πράγματα δεν συμβαίνουν ποτέ

Είναι ένα κομμάτι μου που δεν το ξέρεις.

Κομμάτια δικά μου (απόσπασμα)

 εξόριστος από την Κεντρική Λεωφόρο


Η Λίζα άρπαξε τον πούτσο μου να τον βάλει μέσα
Το πράμα της βρωμούσε μοναξιά
Την έκρυψα μέσα στην μουσική
Και από τότε δεν ξανάκουσε κανένας για αυτήν.
Οι ρεαλιστές θα στα πουν καλύτερα από ένα ποίημα
Αν και το ποίημα είναι ο ύστατος ρεαλισμός
Νοιώθω σαν να κυνηγάω την αναπνοή μου μια ζωή
Το πεθαμένο αυτοκίνητο στην Αριζόνα.
Γίνεται ένα συνέδριο και μιλάνε για κάποιον
Φυσικά δεν πρόκειται να βγει άκρη
Τόσα λόγια για έναν ήχο
Μέσα στις εκκλησίες όλοι σκέφτονται τον εαυτό τους
Δες πως είναι
Θα χρειαστούν άλλα δυο χιλιάδες χρόνια
Για να απλωθεί ένα χέρι.
Η ιστορία είναι ένας λάκκος
Για να μπαίνει η ιστορία
Κάθε τέτοιος λάκκος έχει πολύ μεγάλη αξία
Ο κήπος με τις χαμένες ευκαιρίες είναι η Εδέμ.
Απέναντι από ένα ποίημα κρύβεται μόνο ελπίδα
Είμαστε πιο ευαίσθητοι και από όνειρο ταραγμένο ξέρεις
Θα ζήσουμε κάθε εφιάλτη εδώ χωρισμένοι αποκομμένοι
Προσέχοντας τα θρύψαλα μέσα στην καταιγίδα
Ούτε ο χρόνος δεν έχει το κουράγιο μας,να το ξέρεις
Είμαστε άνθρωποι ότι και αν πάει αυτό να πει
Τρομαχτικοί
Η θαλάσσια γνώση μας δεν χρησιμεύει στα ναυάγια
Ένα μπαούλο με 19.000 λέξεις
Η μοναξιά σου να έχει ανωτερότητα μονάκριβε μου
Γιατί κατά τα άλλα, είμαστε αβοήθητοι.


Δειλινό 


 
Δεν μπορείς
Να γράψεις ποίηση με τέτοια μούτρα
Τώρα το έβλεπα καθαρά
Ο ταξιτζής μου έριξε μια κλεφτή ματιά
Κατέβαινα περήφανες λεωφόρους μια ζωή
Ασχολήθηκα με την κτηνωδία του στυλ
Να έχεις και να κλέβεις
Έτσι έκανα ότι έγραψα
Όσο και αν ρωτάς κανείς δεν θα σου πει ποτέ γιατί
Σου επιτρέπεται μόνο να θυμηθείς
Η  φωνή της παλαβής θα τα χαλάσει όλα
Πλησιάζω το δωμάτιο που κατοικούν
Οι νέοι άνθρωποι
Την μοίρα τους λένε με ένα γυάλινο σφυρί
Περηφανεύονται ότι τα ξέρουν όλα
Σηκώνομαι και φεύγω
Δεν είχα τίποτα να γιατρέψω και ξαφνικά έχω
Αλλά  δεν θέλω να με βλέπεις έτσι
Ερμητικά κυνηγημένο και ολοφάνερο, έτσι
Γιατί ζήλεψα την χάρη του σκύλου
Όπως υπολόγιζε την βροχή
Ξαφνικά είχα τόσο έρωτα που αναρωτιόμουν
Που να τον ξοδέψω
Αυτό με απασχολούσε
Η θηριωδία του ωραίου
Για να καταλήξω τελικά απλά να κάνω το κακό.
Αλλά βέβαια κρύβομαι πίσω από το γεγονός
Ότι είμαι άνθρωπος
Για να βρίσκω μια θέση ανάμεσα σας
Και αφού δεν βρίσκω
Τι άνθρωπος είμαι αναρωτιέμαι
Τις ώρες που κοιτάω το όμορφο δειλινό.
Και όμως πάντα κάτι μπλέκεται
Στα πόδια μου
Και με κάνει πιο σοφό η ίδια του η τύχη
Μοιράζομαι την ζωή μου με μπελάδες
Παρακολουθώ την  κατάσταση στενά
Τίποτα οριστικό και αμετάκλητο
Τίποτα όρθιο μετά από κάτι χρόνια
Θλίψη
Και η αγάπη να μην ξέρει τι μου γίνεται
Αρκεί να βρίσκει φλέβα ουρανό και αίμα.
Ωραία φάση θα πεις
Αλλά φυσικά δεν σας αξίζει
Έχετε ένα θαύμα που δεν ζήσατε
Τόσες ζωές τρυφερές
Μέσα έξω στο χειμωνιάτικο μαγαζί
Και κανείς δεν μου μιλάει
Και εγώ καταλαβαίνω ότι καταλαβαίνω
Για όλους
Για να το προσφέρω μετά
Να το θυσιάσω στους θεούς
Αφού από τους ανθρώπους πήρα τα αρχίδια μου.



 

Ανοιχτοί Χώροι

Το στόμα μου στο στόμα σου. Τώρα έρχεσαι στα λόγια μου.

Είμαι εγώ, αυτός που κάποτε σε έπεισε να διεκδικήσεις την υποταγή σου.

Είσαι εσύ.

Αν θυμάσαι καλά έχουμε συναντηθεί από παλιά εκεί έξω.

Μέσα στην εγκαρδιότητα του φόβου, την αδιαλλαξία του κανονικού.

Την ατάλαντη χαρά του όχλου, την καταβεβλημένη πραγματικότητα.

Θυμάσαι;

Εγώ θυμάμαι. Το πρόσωπό σου. Παρόμοιο με το δικό μου.

Θυμάμαι ο ένας να ακολουθεί τον άλλον έως το σπίτι του.

Και εκεί να παίρνουμε τις θέσεις μας πίσω από τον καθρέπτη.

Άφωνοι και πρόστυχοι, εκμαιεύοντας μισόλογα και κακότεχνες απολογίες.

Ερωτευμένοι με τις δικαιολογίες μας, έχοντας τις τσέπες γεμάτες πάντα χρόνο

Και αποδείξεις, κυρίως αποδείξεις ότι δεν φταίξαμε εμείς. Αλλά εγώ έφταιξα.

Και τώρα σε αφήνω μόνο σου να κοιτάς ότι λείπει. Αυτό πάντα κοιτούσες.

Την απουσία σου. Μην ντρέπεσαι να το παραδεχθείς δεν είναι κανείς εκεί.

Ή είναι;

Πρόδοσε την μέθοδό σου πριν προδοθείς από αυτήν. Κατανόησε την το ίδιο κάνει.

Ποιος κρύβεται πίσω από την μέθοδο; Ποια αναρχία την εξηγεί; Ποια τραγωδία;

(...)

Άλλωστε καθένας έχει το δικό του τρόπο να δηλώνει.

Την ευγνωμοσύνη του για την τύψη του θανάτου.

Αυτός εδώ είναι ο δικός μου.