ΚΟΙΤΑ ΨΗΛΑ...

Μια αγάπη μέσα σου βρυχάται
Η σιωπή κρύβει λόγια που καίνε
Είναι εύκολο ν' αλλάξεις κατεύθυνση
μα δύσκολο να βρεις προορισμό

Ο Έρωτας είναι σαν να στέκεσαι
στην άκρη ενός γκρεμού…
Δεν κοιτάζεις κάτω αν θες πραγματικά να πέσεις…

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ...

Μάτια που δεν έλαμψαν ποτέ
Ο έρωτας μέσα σε εισαγωγικά
Έτσι τον έζησες… έτσι τον σκότωσες
Κρέμεσαι πάνω από ένα σπασμένο τηλέφωνο
Περιμένεις χρόνια τώρα να χτυπήσει
Να μιλήσεις με τον ίσκιο σου
που χάθηκε μέσα σε σπασμένα χαμόγελα
και “συγνώμες” γραμμένες πάνω σε μουχλιασμένους τοίχους

Μπροστά σου η αγάπη... σαν τριαντάφυλλο
κι εσύ δεν την αγγίζεις γιατί φοβάσαι μη ματώσεις

Τι κρίμα ρε φίλε…
Να προσπαθείς να δεις τα χρώματα της νύχτας
με σκυμμένο το κεφάλι...

ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ...

Για μια στιγμή σ' ένοιωσα δίπλα μου
να με κοιτάς με τα καταπράσινα μάτια σου
Για μια στιγμή η καρδιά μου χτύπησε ξανά...
την στιγμή που μια γλυκιά ανάμνηση
ποδοπατούσε το άχρωμο παρόν
Ο χρόνος χωρίς εποχές…
ένας πέτρινος ήλιος… ένα άδειο φεγγάρι
Σ' έψαχνα σ' ατέλειωτους σκοτεινούς ουρανούς…
κι εσύ είχες κρυφτεί στην σκιά μου…

ΜΗΝ ΠΑΤΑΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ...

Σαστισμένα βήματα μοναχικές μορφές
άγνωστη κατεύθυνση στου φόβου τις σκιές

Oι δαίμονες μου φύλακες κάποιας ενοχής
κραυγή που μεταλλάχθηκε σε ψήγματα οργής

Τ' άστρα πάλι όλα κρυμμένα
Δεν υπάρχεις πια για μένα
Δεν υπάρχω για κανέναν

Μην πατάς τα όνειρά μου μην πουλάς την αγκαλιά μου
Τώρα ζεις στα παραμύθια ζητιανεύοντας μια αλήθεια

Κι εγώ χάνομαι στο πλήθος άλλος ένας σάπιος κρίκος
σε σπασμένη αλυσίδα της ψυχής μου την παγίδα

ΕΣΥ...

Δεν ξέρω τι να σου γράψω πια
λιγόστεψαν οι λέξεις
Βυθίζεσαι αργά στο σκοτάδι που δημιούργησες
Ηττήθηκες λες… γκρεμίστηκες
όμως ηττημένος δεν είσαι όταν χάνεις κάποια μάχη…
είσαι μόνο αν σταματήσεις να πολεμάς

κάτω απ΄την βροχή

Άλλη μια ρωγμή στους έρωτες σου
με φτηνά στιχάκια την ξορκίζεις
όσες ζωές κι αν σου χαρίσουν
με πληγές θα τις γεμίζεις

Ακόμα σε θυμάμαι...

Κόκκινο χαμόγελο, φιλί ματωμένο...
κάτω απ' την βροχή τα μάτια σου χρώματα αλλάζουν
δεν μετανιώνω για τίποτα...
οι έρωτες που έχουνε ψυχή για πάντα σε χαράζουν

Δεν σε χάρισα στη λήθη…

σαν σκια

Κάτω απ' το πέπλο της εσωστρέφειας γεννιέσαι
σαν μια σκιά που αλλάζει μορφές
Η ζωή αρχίζει όταν συναντιέται με τον θάνατο...
Λιώνω μες την παραδεισένια σου κόλαση…

Η ανάσα σου καίει το δέρμα μου…
το αίμα μου παγώνει…
Άλλη μια καταραμένη ανάμνηση
ξεχασμένη μες την αγκαλιά μου

Όλα τα χρώματα της γης
έχουν κλέψει κάτι απ' τα μάτια σου

Ο πόνος της απώλειας
δίνει φτερά στην οργή μου…

Κάτι τέτοιες στιγμές... σε μισώ...

Φαντάσματα

Τώρα με κοιτάς με μάτια γεμάτα φως
Όμως εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι
Άλλη μια σφαίρα στη θαλάμη...
Σκοτώνω εφιάλτες… φυλακίζεις όνειρα

Τα δάκρυα στερεύουν μες την σιωπή
Οι σκέψεις αναλώνονται σε αγάπες φαντάσματα

Γράψαμε μια ιστορία που έχει μόνο τέλος…

Και ζήσανε αυτοί καλά…
μα… κάποιοι άλλοι πέθαναν αγκαλιασμένοι…

φαντάσματα

Τώρα με κοιτάς με μάτια γεμάτα φως
Όμως εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι
Άλλη μια σφαίρα στη θαλάμη...
Σκοτώνω εφιάλτες… φυλακίζεις όνειρα

Τα δάκρυα στερεύουν μες την σιωπή
Οι σκέψεις αναλώνονται σε αγάπες φαντάσματα

Γράψαμε μια ιστορία που έχει μόνο τέλος…

Και ζήσανε αυτοί καλά…
μα… κάποιοι άλλοι πέθαναν αγκαλιασμένοι…

μπαλάντα

Ένα ομοίωμα του έρωτα ήσουν…
μέσα σε μια ατέλειωτη σιωπή
Μια νεκροζώντανη ελπίδα...
μου σιγοψιθυρίζει το ρέκβιεμ μιας προκατασκευασμένης ευτυχίας
ένας επαναλαμβανόμενος γλυκός θάνατος
Μαγικός φαντάζει ο χειμώνας της ψυχής σου…
κι ας κόβει με κάλπικα φιλιά την ανάσα μου…
Ένα παράθυρο στον Άδη το βλέμμα σου… η τελευταία πράξη
Πάλι θα γράψω κάτι για σένα…
Άλλη μια μπαλάντα στη φωτιά…

ομίχλη

Ατέλειωτη ομίχλη…
Κι εσύ ακόμη εκεί…

Δεν φαίνεται τίποτα στο φως
Οι πύρινοι δρόμοι γεννιούνται στο σκοτάδι
Το ψέμα σου… η αλήθεια μου… εφιάλτης με χρώματα ονείρου
Έλα μαζί μου μην κρύβεσαι… τίποτα δεν τέλειωσε ακόμη

Ατέλειωτη ομίχλη…
Κι εσύ ακόμη εκεί… χαμένη στο χρόνο
Ατέλειωτο σκοτάδι…
Κι εγώ ακόμη εδώ… να γράφω για τα… άψυχα μάτια σου