ΔΙΣΤΟΜΟ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944΄/ Φατούρου Λένα

Ζητιάνοι ντύθηκαν με λυπημένο ύφος

να ξεγελάσουν γέρους, νιες, μανάδες και παιδιά.

Και μέσα στη μανία τους που γέννησε το μίσος,

παντού και πάντα έδιναν, ψευδή αναφορά.

Χρόνια και χρόνια πέρασαν και ζάρωσαν τα μάτια,

τα δάκρυα δε στέγνωσαν, τα στήθη φλόγες βγάζουν.

Τα χέρια φτάνουν στον Θεό και μια λέξη χαράζουν,

ΑΔΙΚΟ Θεέ μου ΑΔΙΚΟ τούτο το φονικό.

Του έρωτα και της ζωής: Ποιητική Συλλογή της Λένας Φατούρου που εκδόθηκε 2013 (Βεργίνα)

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Στου Πλάτωνος τις φτωχογειτονιές,

ψάχνω να σ' έβρω στα παλιά.

Τότε, χωρίς του καυσαέριου τις βρομιές,

με περισσή χαρά,και δίχως μοναξιά.

Μες του μυαλού την εταζέρα,

ακουμπισμένες αναμνήσεις μου σωρό.

Σαν το παλιό τσιγάρο μες την ταμπακιέρα,

σαν τον αλκοολικό που σέρνει θάνατο αργό.

Στης Λεβιδίου την οδό που σε γυρεύω,

σ' αυτό τον δρόμο παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς,

σε άδεια πίστα νιώθω τώρα να χορεύω

μπροστά στην πόρτα,της γιαγιάς της Αθηνάς.

Πενήντα χρόνια τώρα είναι αφημένα,

της εφηβείας μου κρυμμένα μυστικά,

χρόνια φτωχά,με την ορφάνια εστεμμένα,

και την ελπίδα να φωλιάζει πιο βαθιά.

Σαν μιας ταινίας  τις σκηνές έχω μπροστά μου,

ρόλους που έπαιξα του πρωταγωνιστή.

Μία φωνή ακούω μέσα στην καρδιά μου

να λέει,στην αγκαλιά του ονείρου έχεις κοιμηθεί.

ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Τσιγγάνας λόγια έχω να θυμάμαι,

του πεπρωμένου μου στο χέρι μαντεψιές.

Αλίμονο,μη βγουν αληθινά φοβάμαι

για της ζωής τις πόρτες τις κλειστές.

Της μοίρας τα χαστούκια λέει θα 'ναι

σαν τρικυμίας κύματα ψηλά,

πως οι χαρές στα δάκρυα κολυμπάνε

και αγκαθωτός σταυρός θα με τρυπά.

Τσιγγάνας λόγια θέλω να ξεχάσω,

να πυρπολήσω κάθε μαντεψιά,

με ανάθεμα και στάχτη να σκεπάσω

της φαντασίας της τερτίπια και ψευτιά.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Πέταξα όλα τα παλιά μου ρούχα,

πέταξα έπιπλα,ενθύμια παλιά,

φωτογραφίες σε κορνίζες που'χα,

τις αναμνήσεις,πώς να τις πετάξω ξαφνικά;

Της λήθης την αρρώστια ήθελα να 'χα

αυτή που λένε πως δεν έχει γιατρειά,

που μια γραμμή τραβάς κι όλα ξεχνιούνται τάχα,

και το μελάνι απ'το στυλό,το ρίχνεις στη φωτιά.

Έτσι νομίζεις ξεχασμένα τα'χεις όλα,

και μες της λήθης διαδρόμους περπατάς,

πως καταστράφηκαν σε μία καραμπόλα,

και όμως,πάλι σαν τα μάτια της ζητάς.

Όταν η δύναμη του έρωτα μιλάει,

ούτε αρρώστια,ούτε λήθη αποζητά.

Σε κάθε σκέψη θλιβερά χαμογελάει,

τις αναμνήσεις,πώς να τις πετάξεις ξαφνικά;

Μεταξένια ατλάζια : Ποιητική Συλλογή της Λένας Φατούρου που εκδόθηκε το 2014 (βΕΡΓΊΝΑ)

ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ

Μαγεμένη δύση,
μαγεμένο τοπίο,
πλανεμένη ματιά.
Χρυσοστόλιστο φέγγος
σκουλαρίκι της νύχτας,
η γνωστή αστροφεγγιά.
Καρφιτσωμένο φλουρί
στις δαντελένιες ακρογιαλιές,
φλογισμένο βλέμμα, ν'ακολουθεί
τη ρότα των πλοίων
και να κουρσεύει το νου των ναυτικών.
Αχ! Φεγγάρι μου, θρόνε του έρωτα
ψυχές που θρυμματίζεις,
σε ωκεανό τον άπατο
τα πάθη τους βυθίζεις.

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΕΣΥ

Σταγόνες απ'το δάκρυ Σου

της Θείας Κοινωνίας το νάμα.

Και του αίματός Σου οι ρανίδες,

κόκκινοι κόκκοι απ'τη ψίχα του ροδιού.

Από το παραθύρι του Παράδεισου,

Χριστέ μου ΕΣΥ, τι είδες

και σ'έναν κόσμο ήρθες

λυτρωτής να γίνεις του κακού;

Στο χλευασμό των άπιστων

κουρέλι και σκουπίδι έγινες,

που πτύελα στους δρόμους το σκεπάζαν.

Των λόγων Σου η γλύκα έκριναν

πως της ζωής τους τη γαλήνη εταράζαν.

Μέσα στης τρέλας που κατείχαν το παράλογο

στης τύφλωσής τους το σκοτάδι το πυκνό,

συγνώμη,Κύριε,που επέτρεψαν στο άδικο

να τους στερήσει ένα δρόμο φωτεινό.

Μοναδική Σου σκέψη η καλοσύνη,

τα λόγια Σου θυσία στο Σταυρό,

οι πόνοι Σου απ'τους ήλους έχουν γίνει

προσευχητάρι σ'έναν κόσμο αμαρτωλό.

Δε ξέρω πόσοι το διαβάσαν, πόσοι ξέρουν,

των λόγων Σου την έννοια να νιώσουν,

αυτό που ξέρω κι όλο πιο πολύ με θλίβει,

είναι τα δάκρυα της μετάνοιας  που δε στάζουν.

ΚΑΙ ΓΩ ΩΣ ΘΕΟΠΡΟΠΟΣ

Με την έκσταση της Πυθίας

και τα άναρθρα  λόγια του χρησμού,

προφήτευσες το θάνατο του έρωτά μας,

αφού πρώτα με τα δάκρυά μου,εξαγνίστηκες

που παίξανε τον ρόλο της Κασταλίας πηγής.

Και γω, ως Θεοπρόπος,

προσέφερα θυσία στους χρησμούς

ενός σκοτωμένου έρωτα την καρδιά

που σταμάτησε να κτυπά,

μαζί με τη δική μου φλέβα.

ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ

Ουράνια σώματα με δάκρυα ραντίζουν

την πονεμένη της πατρίδος μου γη,

εκρήγνυται ο πόνος μέσα μου,

ηφαίστειο που βράζει

του παραλόγου βλέπω να με πιάνει η λογική΄.

Παρθενώνας, Ακρόπολη, Ολύμπιοι Θεοί,

αγαλμάτινα κορμιά σε μάρμαρα ζωγραφισμένα,

κρυσταλλένια πρόσωπα σαν πολύτιμοι λίθοι,

της Αθηνάς στήθια καλοσχηματισμένα.

Ικτίνος, Φειδίας,Καλλικράτης,

στο ύψος του Πεντελικού ραγισμένες καρδιές,

μάτια που κλαίνε για το βράχο της αγάπης

στον Αττικό χιτώνα,αιματοβαμμένες ψυχές.

Πάνω σ' άρματα ονειρεύομαι να φτάσουν

της ιστορίας οι κλεμμένοι θησαυροί,

σε σχήμα μαιάνδρου τις δάφνες θα ενώσω

με της Μελίνας την αξέχαστη φωνή.

Λένα Φατούρου (βιογραφικό σημείωμα)

Η Λένα Φατούρου γεννήθηκε, και ζει στην Αθήνα.

Ποιητικές Συλλογές: 

• Του έρωτα και της Ζωής - Εκδόσεις - Βεργίνα(2013)
• Μεταξένια Ατλάζια  Εκδόσεις - Βεργίνα, 2014

Μυθιστόρημα: ΣΑΝΤΡΑ Η ράφτρα των Αγγέλων - Εκδόσεις - Βεργίνα

• Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές, με τους τίτλους: ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και ΜΕΤΑΞΕΝΙΑ ΑΤΛΑΖΙΑ. και ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο: 

Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ένωσης Κορινθίων Λογοτεχνών, του Λογοτεχνικού Ομίλου Ιλίου " ΞΑΣΤΕΡΟΝ" ειδική γραμματέας. Επίσης, είναι μέλος και του Λογοτεχνικού Ομίλου Πετρούπολης.

Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί στη μελέτη " Η εξέλιξη του στίχου από τον δέκατο αιώνα " της Παναγιώτας Χριστοπούλου Ζαλώνη. 

Εχει λάβει μέρος σε δύο ομαδικές Ποιητικές Συλλογές με τον τίτλο " INTELLIGENTSIA" του Ποιητικού Ομίλου Πετρούπολης , που κυκλοφορούν σαν INTELLIGENTSIA Ν0= 1 ΚΑΙ Ν0= 2.

ΤΣΙΓΓΑΝΑ της Λένας Φατούρου

Τσιγγάνας λόγια έχω να θυμάμαι,

του πεπρωμένου μου στο χέρι μαντεψιές.

Αλίμονο,μη βγουν αληθινά φοβάμαι

για της ζωής τις πόρτες τις κλειστές.

Της μοίρας τα χαστούκια λέει θα 'ναι

σαν τρικυμίας κύματα ψηλά,

πως οι χαρές στα δάκρυα κολυμπάνε

και αγκαθωτός σταυρός θα με τρυπά.

Τσιγγάνας λόγια θέλω να ξεχάσω,

να πυρπολήσω κάθε μαντεψιά,

με ανάθεμα και στάχτη να σκεπάσω

της φαντασίας της τερτίπια και ψευτιά.

ΣΜΥΡΝΗ της Λένας Φατούρου

Για ποιους νεκρούς ήρθες να μου μιλήσεις;

Για ποιους θανάτους ήρθες να μου πεις;

Σαν τι τραγούδια να μου τραγουδήσεις

και για ποιους στίχους που 'χουν μέσα κι ένα ΑΜΑΝ!

Για ποιο Σεπτέμβρη κλαίει ακόμα η ψυχή σου,

για κείνον του φονιά ΚΕΜΑΛ;

Σε ποιο ασκέρι την κατάρα μου να δώσω,

σε ποιους εφέδρους να πατάξω τη στολή;

Και από τις στάχτες τι να πρωτοσώσω

με τόσα λάθη στη χαροκαμένη γη; 

Και ποιο συχώριο πρέπει τώρα να τους ψάλλω,

σε ποια εκκλησιά να μπω να κάνω προσευχή;

Τι να ξεχάσω και απ'το νου μου τι να βγάλω

που σαν της Σμύρνης δε γρικάς ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;

Σε ποιο τζαμί να κρύψω μέσα την οργή μου,

ποιο πετραχήλι να μου δώσει ευλογιά

που μια συχώρεση δε θέλει η ψυχή μου

στου ΝΟΥΡΕΝΤΙΝ τη μαύρη απανθρωπιά;

ΚΑΙ ΓΩ ΩΣ ΘΕΟΠΡΟΠΟΣ

Με την έκσταση της Πυθίας

και τα άναρθρα  λόγια του χρησμού,

προφήτευσες το θάνατο του έρωτά μας,

αφού πρώτα με τα δάκρυά μου,εξαγνίστηκες

που παίξανε τον ρόλο της Κασταλίας πηγής.

Και γω, ως Θεοπρόπος,

προσέφερα θυσία στους χρησμούς

ενός σκοτωμένου έρωτα την καρδιά

που σταμάτησε να κτυπά,

μαζί με τη δική μου φλέβα.

Λένα Φατούρου 

ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ

της Λένας Φατούρου 

Μαγεμένη δύση,

μαγεμένο τοπίο,

πλανεμένη ματιά.

Χρυσοστόλιστο φέγγος

σκουλαρίκι της νύχτας,

η γνωστή αστροφεγγιά.

Καρφιτσωμένο φλουρί

στις δαντελένιες ακρογιαλιές,

φλογισμένο βλέμμα,ν' ακολουθεί

τη ρότα των πλοίων

και να κουρσεύει το νου των ναυτικών.

Αχ! Φεγγάρι μου,θρόνε του έρωτα

ψυχές που θρυμματίζεις,

σε ωκεανού το άπατο

τα πάθη τους βυθίζεις.

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

της Λένας Φατούρου 

Στου Πλάτωνος τις φτωχογειτονιές,

ψάχνω να σ' έβρω στα παλιά.

Τότε, χωρίς του καυσαέριου τις βρομιές,

με περισσή χαρά,και δίχως μοναξιά.

Μες του μυαλού την εταζέρα,

ακουμπισμένες αναμνήσεις μου σωρό.

Σαν το παλιό τσιγάρο μες την ταμπακιέρα,

σαν τον αλκοολικό που σέρνει θάνατο αργό.

Στης Λεβιδίου την οδό που σε γυρεύω,

σ' αυτό τον δρόμο παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς,

σε άδεια πίστα νιώθω τώρα να χορεύω

μπροστά στην πόρτα,της γιαγιάς της Αθηνάς.

Πενήντα χρόνια τώρα είναι αφημένα,

της εφηβείας μου κρυμμένα μυστικά,

χρόνια φτωχά,με την ορφάνια εστεμμένα,

και την ελπίδα να φωλιάζει πιο βαθιά.

Σαν μιας ταινίας  τις σκηνές έχω μπροστά μου,

ρόλους που έπαιξα του πρωταγωνιστή.

Μία φωνή ακούω μέσα στην καρδιά μου

να λέει,στην αγκαλιά του ονείρου έχεις κοιμηθεί.

Αναμνήσεις ......της Λένας Φατούρου

Πέταξα όλα τα παλιά μου ρούχα,
πέταξα έπιπλα, ενθύμια παλιά,

φωτογραφίες σε κορνίζες που ‘χα,

τις αναμνήσεις, πώς να τις πετάξω ξαφνικά;

Της λήθης την αρρώστια ήθελα να ‘χα,
αυτή που λένε πως δεν έχει γιατρειά,
που μια γραμμή τραβάς κι όλα ξεχνιούνται τάχα,
και το μελάνι απ’ το στυλό, το ρίχνεις στη φωτιά.

΄Ετσι νομίζεις ξεχασμένα τα’ χεις όλα,
και μες στης λήθης τους διαδρόμους περπατάς,
πως καταστράφηκαν σε μία καραμπόλα,
κι όμως, πάλι, σαν τα μάτια τις ζητάς.

Όταν η δύναμη του έρωτα μιλάει,
ούτε αρρώστια, ούτε λήθη αποζητά.
Σε κάθε σκέψη θλιβερά χαμογελάει,
τις αναμνήσεις, πώς να τις πετάξεις ξαφνικά;

Από το Ανθολόγιο Ποίησης «Αχ!΄Ερωτα...»

Εκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ-2014