[Εσύ, με τις λάμψεις από το αίμα]

Εσύ, με τις λάμψεις από το αίμα
θ' αντέξεις.
Θα κλείνεις τη γροθιά σου μαχαίρι
γι' αυτούς που δεν μοίρασαν σωστά το χώμα
θα καταριέσαι αυτούς που φοράνε καπέλα.
Ξόδεψα τ' οξυγόνο μου για σένα,
το παρασύνθημα είναι θάνατος, φυλάξου
στην άλλη ζωή θ' ανταμώσουμε.

Όλα τελειώνουνε στο μαύρο

Ο αγαπημένος ήταν Οκτώβρης με πουλιά
χόρταινε φως τα μάτια μου
τον ήπιε το νερό στο χώμα.
Θέλω να γεννηθώ ξανά για να τον κλάψω.
Όλα τελειώνουνε στο μαύρο... ==
Πηχτός Οκτώβρης, κατεβάζει σύννεφα πουλιά
και γω κελαηδώ στην ερημιά μαδώντας άνθη.
Το αίμα το δικό μου δεν ξημέρωσε στο φιλί σου.
Όχι δεν μερώνω έτσι, δεν υπάρχω... ==
Αισθηση θερισμένη με τον αέρα
εκείνον τον βέβαιο Οκτώβρη
που πήρε τη θάλασσα μαζί του...
Μην αγριεύεις πάλι αγαπημένε
σ' αυτό το στερνό καλοκαίρι
που ο χωρισμός κι η αλλαγή
δεν κοστίζουν τίποτα.
Ήσουν ο διάδοχος του Ήλιου
εσύ ο καινούργιος
με ξάφνιασες με τη μέθοδο
της πλημμύρας
πόσο στέγνωσαν όλα ξανά
η ίδια ξύλινη γεύση.
Αλλά το άδειο είναι γεμάτο θεούς... ==
Έχω αντοχή
φτάνει να πεις "μαζί"... ==
-Αγρυπνείτε λοιπόν, μην ξυπνήσω
Μόνο εδώ υπάρχω, μόνο μ' αυτόν υπάρχω. ==
Μακριά από τους πίδακες των ματιών σου
μακριά από το μαντείο του στήθους σου
φεύγω με τα κοπάδια τα παιδιά
που δίνουνε τον εαυτό τους μ' ένα σύνθημα.
Άθροισες σε μια νύχτα τη ζωή μου
γέμισες τ' άδειο κρεβάτι με σπασμούς
με βεγγαλικά την ερημιά της κάμαρας.
Δεν έμαθες τι χρειάζεται για να επιπλέεις,
την επίσημη γλώσσα, τα ψέματα,
και με τον πάταγο των δακρυγόνων εξαφανίστηκες
μέσα στην αυγή με τα μονοξείδια.
Κυκλωμένη από τις κοινές κραυγές
άνοιξα το παράθυρο φώναξα:
-Έχει ο καιρός γυρίσματα.

[Έλα, θα γείρω να σου τραγουδήσω]

-Έλα, θα γείρω να σου τραγουδήσω

τις νύχτες με φωνές πουλιών,

τα μεσημέρια με φωνές ανέμων και αγγέλων.

Έλα, θα γείρω σαν δεντρί δοκιμασμένο

και μυστικά και φανερά θα τραγουδήσω

με μαγικούς ήχους βροχής και θρήνους,

με τις φωνές των κεραυνών, των κεντρισμένων ζώων μ' οργή και κλάμα ωκεανών και ραγισμένων βράχων.

Έλα, πλησίασε.

Δες, πως χτυπάει τον αέρα μοναχός.

Άκουσε η ζωή πως ρέει...ρέει...

[Όσο αδειάζω....]

Όσο αδειάζω, τόσο γεμίζω

για σένα, ξέχωρα από σένα

και το δείγμα του εαυτού μου μηδενίζω

για σένα, με σένα μέσα μου.

Τη ζωή μου, το θάνατο μου, μαζί σου

σ΄άλλη ζωή, σ΄άλλο θάνατο, μαζί σου.

Τώρα υπάρχω γιατί θέλω να υπάρχεις

για μένα, ξέχωρα από μένα,

κι' υπάρχεις, γιατί θέλεις να υπάρχω

για σένα, με σένα, μέσα μου.

[Κρατώντας με στ' απέραντο καλό σου χέρι]

-Κρατώντας με στ' απέραντο καλό σου χέρι

πως γαληνεύω...Απαλά πως σβήνουν οι στιγμές

και μαγικά μ' αγγίζουν οι ελπίδες.

Σκιρτά η θύμηση στο αίμα, αλλάζει, καίει

το δέρμα φθείρεται αγαπημένο

κι ακόμα με ζεσταίνει, με ζεσταίνει.

Kλαις, αθώο μάτι, ρυάκι δροσερό,

καθώς θροίζουν οι ψυχές μας στα πλατάνια

πουλιά αγιάζουνε τ' αγέρι,

Γιατί, δάκρυ από φως; Γιατί;

Κοραλία Ανδρειάδη (βιογραφία)

Η Κοραλία Ανδρειάδη (5 Μαΐου 1935 - 18 Δεκεμβρίου 1976) περισσότερο γνωστή ως Κοραλία Θεοτοκά με το επώνυμο του συζύγου της Γιώργου Θεοτοκά ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και πεζογράφος με τη δική της διαδρομή στον χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας.

 Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1953 με διακρίσεις σε ό,τι αφορούσε στις λογοτεχνικές της επιδόσεις η Κοραλία Ανδρειάδη, πέραν των σπουδών της στην Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, ασχολήθηκε εξαιτίας της εργασίας του πατέρα της με την εισαγωγή ταινιών ινδικού κινηματογράφου. Αργότερα τελείωσε τη Σχολή Ξεναγών και εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως ξεναγός. Το 1966 παντρεύτηκε τον Γιώργο Θεοτοκά μετά από γνωριμία επτά περίπου χρόνων. Καθώς εκείνος πέθανε τον ίδιο χρόνο, η Θεοτοκά, έκτοτε και έως τον θάνατό της, ασχολήθηκε με την έκδοση και προβολή όλου του ανέκδοτου ή εκδομένου υλικού του συγγραφέα. Με δάσκαλο τον Παντελή Πρεβελάκη ασχολήθηκε επίσης με την Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τον Δεκέμβριο του 1976 η Κοραλία των τάφων, όπως την αποκάλεσαν, αυτοκτόνησε.

Έργα

• 1963, Απόπειρες, Φέξης, Αθήνα.
• 1967, Σε άλλο φως, Ίκαρος, Αθήνα.
• 1971, Η Ταυτότητα, Ίκαρος, Αθήνα.
• 1975, Οι Μεγάλες Διαδικασίες, Ίκαρος, Αθήνα.