[ Γιατί να υπάρχουμε] / Κουστούδας Βασίλης

 Γιατί να υπάρχουμε

γιατί πονούμε

γιατί πεθαίνουμε

και τι θρηνούμε

γιατί να έρχεσαι

και κάθε βράδυ

κρυφά βλεπόμαστε

κρυφά αγαπιόμαστε

μες στο σκοτάδι,

με ένα φιλί του σπαραγμού

και με ένα χάδι,

κάθε στιγμή και κάθε βράδυ,

γιατί να έρχεσαι στον άδειον χρόνο

γιατί παράφορα γιατί ανώφελα

να σε ποθώ μέσα απ ’τον πόνο;

========================

Βασίλης Κουστούδας

Από το ΄Σκοτώνοντας την Ρίτα.

Βασίλης Κουστούδας: Δύο Ποιήματα

ΑΡΚΕΤΗ

Ποτέ δεν μου΄φθανε η ζωή
και πάντα περισσότερη ζητούσα

και μέσα της ολάκερος βυθιζόμουν
για να ζήσω

μα τώρα πια που δεν μπορώ
να την αναγνωρίσω

τώρα που χάθηκα
και χάθηκε και αυτή

τώρα που στένεψε και μίκρυνε
απ΄την θλίψη

τώρα που κρύφτηκε πικρά στην προσμονή

τώρα αξόδευτη στο χρόνο μου απομένει

και είναι πια νεκρή και αρκετή.

============================

Γιατί να υπάρχουμε
γιατί πονούμε

γιατί πεθαίνουμε
και τι θρηνούμε

γιατί να έρχεσαι
και κάθε βράδυ

κρυφά βλεπόμαστε
κρυφά αγαπιόμαστε
μες στο σκοτάδι,

με ένα φιλί του σπαραγμού
και με ένα χάδι,

κάθε στιγμή και κάθε βράδυ,

γιατί να έρχεσαι στον άδειον χρόνο
γιατί παράφορα γιατί ανώφελα

να σε ποθώ μέσα απ ’τον πόνο;

Γιατί

Γιατί να υπάρχουμε
γιατί πονούμε

γιατί πεθαίνουμε
και τι θρηνούμε

γιατί να έρχεσαι
και κάθε βράδυ

κρυφά βλεπόμαστε
κρυφά αγαπιόμαστε
μες στο σκοτάδι,

με ένα φιλί του σπαραγμού
και με ένα χάδι,

κάθε στιγμή και κάθε βράδυ,

γιατί να έρχεσαι στον άδειον χρόνο
γιατί παράφορα γιατί ανώφελα

να σε ποθώ μέσα απ ’τον πόνο;

========================
Βασίλης Κουστούδας 

Eρωτας και θάνατος

Νιώθω συχνά μούσα μου
να με καλείς,

και ίσως τότε λησμονώ
ή ίσως να θυμάμαι,

και ως κύμα αναδύομαι
στου έρωτα τους στίχους,

σε απαγγελίες που ιστορούν
στις τραγικές τους ώρες,

παραλυσίες των θνητών
από θανάτων ήχους!

==============

Βασίλης Κουστούδας

Έρωτας και θάνατος

Από την συλλογή

Ενώ δεν ήσουν εκεί

[Απλώθηκαν ξανά μπροστά μου]

Απλώθηκαν ξανά μπροστά μου
οι ταξιανθίες μιας ευτυχίας ανυπεράσπιστης,

χωρίς οσμή και ιστορία,
μοριακές ολάνθιστες πληγές από τον έρωτά σου......

Και πέρα από τους ουρανούς συννέφιασε
των πόθων μου η γλυκιά αιμορραγία,

έτσι που πάνω απ’τη σιωπή
με ύψωσε το χώμα’


και μες τα σμήνη των ανωφελών
ρευστό σαν μια υπεκφυγή
μου έδωκε κάποια ζωή

το πορφυρό μου πτώμα.....

Πόθος

Καθώς να κύλησε ο πόθος απ'τα μάτια μου
πάνω στο πρόσωπο και πάνω στον λαιμό της

καθώς να απλώθηκε σαν άνεμος στα στήθη της
και σαν βροχή στο δέρμα των μηρών της

καθώς να σύρθηκε ανάμεσα στα πόδια της
υγραίνοντας τις άκρες των χειλιών
και να υπάρχει τώρα πια μονάχα μέσα της
σαν μια μκρή συνωμοσία των λυγμών,

καθώς να βγήκε η ψυχή από τα σπλάχνα μου
και σπάραξε στο υπέροχο κορμί της

καθώς να χάθηκε ο κόσμος απ΄τα μάτια μου
και να'ναι πια κομμάτι απ΄τη ζωή της........

[H ελευθερία του καθενός ]

H ελευθερία του καθενός
καθορίζεται μοναχά
από το μήκος της αλυσίδας του....

Τι τα μετράς λοιπόν τα μέτρα σου
και τι τα λογαριάζεις

για πόσους κρίκους ξεπουλάς
και πόσους αγοράζεις

με την μεταλλικήν σκουριά

όσο μακραίνει η μοναξιά

και είναι οδός ο πόνος

τόσο μακραίνει η λεφτεριά

σφυρηλατώντας τον χαλκά

σαν απομένεις μόνος…

ΕΝΩ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα να σε ορίζουν μανιασμένες θύελλες
και κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες στα μαλλιά σου,

κι είδα τρικυμίες μέσα στην ψυχή σου
που με ναυάγησαν σε όλους τους ωκεανούς
του απέραντου,

είδα τα αστρικά φαντάσματα
των ανθρώπων να με κοιτούν με απορία,
τον κόσμο ολόκληρο μέσα στα μάτια σου
τον είδα να πεθαίνει και να ανασταίνεται,
με μιαν ανάσα, με ένα τίποτα,
και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
με κάθε τρόπο σε ένιωσα

και μέσα σε ένα θλιμμένο όνειρο γεύτηκα
την ανελέητη μοναξιά
των ξεχασμένων θεών,
των πεθαμένων ανθρώπων…

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα τη μορφή σου υγρή να πνίγεται
μέσα στις αργές μεταμορφώσεις της

και άγριες τρικυμίες να πλέκουν
τα χίλια μαύρα σύννεφα πάνω στα βλέφαρα σου
και αστρικά παράδοξα να γεμίζουν τρυφερά
τις ατελείωτες νύχτες μου,

και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
ένιωσα μέσα μου βαθιά την αγάπη να με
πλημμυρίζει…..

[Ενάντια στα ενάντια θα πετάω...]

Ενάντια στα ενάντια θα πετάω
κι ενάντια σε όλους τους καιρούς

ενάντια σε όλους τους ανέμους
ενάντια σε όλους τους θεούς

ενάντια στο άλγος της καρδιάς μου
ενάντια σε ενταγμούς και υποταγμούς

ενάντια θα πετώ και θα ανεβαίνω

πουλάκι με την πίστη στα φτερά,

στην τρομερήν διαδρομή που αναμένω

θα κελαηδώ, θα φτερουγώ, θα ξεμακραίνω
και την ψυχήν μου τρυφερά θα ακολουθώ,

ενάντια σε όλους τους θανάτους θα ανασαίνω

με τα μικρά μου τα φτερά θα ανεβαίνω

και μες στα σύννεφα ενάντια θα ζω!!!

(Τόσo παράξενα φεγγάρια.)

Τόσo παράξενα φεγγάρια
τόσο μεγάλη η προσμονή

τόσο που μες στα δυο της χέρια
χωρέσανε όλα τα αστέρια
και του κορμιού μου οι σπαραγμοί

τόσο που η θλίψη έχει τόπο
και το άπειρο έχει χαθεί

τόσο που ζώντας με ένα χάδι
μια τρυφερή αναβολή

σε κάθε ασήμαντό μου βράδυ
σε κάθε ανώφελη κραυγή

αχ! νιώθω παράφορα και λιώνω
του ανθρώπου τον αιώνιο πόνο

μέσα στα ψεύτικα φεγγάρια
μες στην νεκρή του προσμονή

τόσο που η θλίψη έχει πια τόπο
και το άπειρο έχει χαθεί.....

το φως που χάνεται

Η κάθε στιγμή μέσα στο χρόνο,
η κάθε έκρηξις,

μοναδικά και αναίτια

μες τη σιωπή της αποσύρεται,

το φως της χάνεται μες την πολυμορφία,
στους γαλαξίες, στα στερεώματα,

στα χείλη της τα ηδονικά,
στα νεφελώματα,

μες τα μαλλιά της και τα μάτια της μπερδεύεται,

το φως που χάνεται

μοναδικά και αναίτια

μίαν αγάπη ονειρεύεται!

ενα τυχαίο κύμα

Ας ήτανε απόψε να μπορούσα
σ ‘ένα μου ποίημα να ναυαγούσα
μόνο για μια στιγμή
εγώ, ένα τυχαίον ρήμα

από τα μάτια σου να βγαίνω
και να συντάσσω μ ‘ένα δάκρυ
μιαν υγρήν γραμματική

μέσα απ ‘τις λέξεις να σε αγγίζω

να είμαι φλέβα να ποτίζω

μιαν ηδονή που αιμορραγεί

και πάνω στα χείλη σου να αφήνω
καθώς μ 'αδειάζει η απαγγελία

εκεί στην τελικήν τελεία

το ματωμένο μου φιλί,

εγώ, ένα τυχαίον κύμα

να γίνω μοίρα στην ζωή σου

να σε ποθώ να σ ‘ανασαίνω

μέσα στην άπειρη σιωπή

αυτάρκεια

Η αγάπη που ξεχύθηκε από παντού
κατέλαβε όλο τον χώρο
και γίνηκε ένα με τον χρόνο ,
ταξιδευτής και ναυαγός
με μνήμη και διάρκεια

η αγάπη

κάποτε γέννησε τον πόνο

και ο πόνος γέννησε όλα τα πράγματα.

Τώρα δεν ωφελούν τα κλάματα
και δεν με ορίζουν οι στιγμές

τώρα πεθαίνω πια με επάρκεια
επάνω σε όλες τις σιωπές

τώρα δεν σβήνουνε τα δράματα
και δεν συγκλίνουν οι γραμμές

στων σκοταδιών μου την διαύγεια
χαράζουνε όλες οι αυγές

και η μοναξιά

να απλώνεται στα τραύματα

με όλα τα αίματα,
με όλα τα δάκρυα ,

στην γαμημένη μου αυτάρκεια

χωρίς αγάπη ,χωρίς θαύματα ,

ο πόνος γέννησε τα πράγματα……

(Γιατί να υπάρχουμε ...)

Γιατί να υπάρχουμε
γιατί πονούμε

γιατί πεθαίνουμε
και τι θρηνούμε
γιατί να έρχεσαι

και κάθε βράδυ

κρυφά βλεπόμαστε
κρυφά αγαπιόμαστε
μες στο σκοτάδι,

με ένα φιλί του σπαραγμού
και με ένα χάδι,

κάθε στιγμή και κάθε βράδυ,

γιατί να έρχεσαι στον άδειον χρόνο

γιατί παράφορα γιατί ανώφελα

να σε ποθώ μέσα απ ’τον πόνο;

εκείνο το βράδυ

Όχι πως ήτανε να έρθεις ,

αλλά εκείνο το βράδυ

τα παράξενα μονοπάτια των λέξεων
με οδήγησαν σε έναν τόπο συνάντησης
μυστικό ,

και όχι πως ήτανε να έρθεις
ή πως θα σε άγγιζα με την ανάσα μου ,

αλλά εκείνο το βράδυ

όλα τα πρόσωπα ήταν το πρόσωπό σου

και δεν υπήρχε τίποτε άλλο για να κατονομάσω
μες στο σκοτάδι ,

και όχι πως ήτανε να έρθεις

αλλά πως ήρθες ,

σαν ένα υπέροχο ποίημα στο δέρμα μου επάνω
από ένα σου χάδι

στο σώμα ,στα σπλάχνα ,στο αίμα μου μέσα

εκείνο το βράδυ.....

(η ελευθερία του καθενός .....)

η ελευθερία του καθενός
καθορίζεται μοναχά
από το μήκος της αλυσίδας του....

Τι τα μετράς λοιπόν τα μέτρα σου και τι τα λογαριάζεις

για πόσους κρίκους ξεπουλάς
και πόσους αγοράζεις

με την μεταλλικήν σκουριά

όσο μακραίνει η μοναξιά

και είναι οδός ο πόνος

τόσο μακραίνει η λεφτεριά

σφυρηλατώντας τον χαλκά

σαν απομένεις μόνος…

Όλα τα πρωινά του κόσμου

Όλα τα πρωινά του κόσμου ξημέρωσαν σήμερα….
Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια σπαρακτική αυγή;

Είναι τόσο σημαντική ,τόσο απρόσιτη ,τόσο αρκετή…

Η αγάπη με συναρπάζει ξανά και αυτό είναι
ότι περισσότερο θα μπορούσα να έχω
από τα υπέροχα δώρα του θεού…

Η ζωή φαντάζει τόσο παράξενη ,
κάτω από τούτη την επιδρομή του φωτός ,
σα να μην μπορεί να υπάρξει ,σα να μην μπορεί να βιωθεί….

Κι ο έρωτας μέσα από το θάνατο της νύχτας χαράζει ξανά,
ανίκητος πάνω στις καινούργιες αιμορραγίες του ,
γεννημένος από το τίποτα ,προορισμένος για τα πάντα…

Όλα τα πρωινά του κόσμου ξημέρωσαν σήμερα,
όλα τα πρωινά του κόσμου μου θυμίζουν εσένα……

το φως που χάνεται

Η κάθε στιγμή μέσα στο χρόνο,
η κάθε έκρηξις,

μοναδικά και αναίτια
μες τη σιωπή της αποσύρεται,

το φως της χάνεται μες την πολυμορφία,
στους γαλαξίες, στα στερεώματα,

στα χείλη της τα ηδονικά,
στα νεφελώματα,

μες τα μαλλιά της και τα μάτια της μπερδεύεται,

το φως που χάνεται

μοναδικά και αναίτια

μίαν αγάπη ονειρεύεται!

Για μια αιώνια θλίψη

- - - - - - -
Κατέκτησα την ευτυχία κουρελιασμένη
μέσα από τις προσπάθειες του χρόνου.

Αγνώριστη τώρα την κρατώ στα χέρια μου,
φτηνή , με σκόνες χιλιάδων άλλων χεριών.

Κατέκτησα την ευτυχία με τόσο κόπο
όσο θα μου χρειαζόταν για μια αιώνια θλίψη!

Αγνώριστη τώρα την γεύομαι στις άκρες των χειλιών μου
σαν από πάντα παγωμένη,σαν από πάντα πλήξη.

Κατέκτησα μια ευτυχία βιασμένη
από τις τυχαίες συναθροίσεις και τις συμμορίες των ανθρώπων.

Αγνώριστη τώρα την κοιτώ να αργοπεθαίνει,
να σέρνεται στην ερημιά των μυστικών μου πόθων!

Εγώ, που χάθηκα στους πνιγμούς
μιας απέραντης θάλασσας για να την βρω ,

πάνω στην μοιρασιά του πόνου,καθώς η ζωή θα σβήνει,

μόνος από όλους τους θνητούς, θα κλάψω δυο φορές,
για μένα και για εκείνη!

(Καταραμένος για να ζω )

Καταραμένος για να ζω
μακριά απ ‘την αγάπη

ένα μονάχα τώρα προσδοκώ

για μια στιγμή να γίνω ένα δάκρυ
και από το δέρμα σου για μια στιγμή
να κρατηθώ ,

κι ύστερα πέφτοντας στις άκρες των χειλιών σου
όπως στα διψασμένα άνθη το νερό

υγρός και ολάκερος μακριά απ ‘την αγάπη

σαν μια σταγόνα της βροχής ν ‘αγαπηθώ !