ΠΑΡΑΠΟΝΟ / Ζαμπαθά-Παγουλάτου Φαίδρα

Έκρυψε το χαμόγελο

πίσω από τις εικόνες
οι άγιοι ξενυχτούν
σιωπηλοί
τα λόγια πνίγηκαν
πικρό παράπονο
θάνατος
κι οι μέρες κι οι νύχτες.

Ντροπή / Ζαμπαθά-Παγουλάτου Φαίδρα

 Οι ρόδινες παρειές

Οι γυαλιστεροί κόμποι
Των ματιών μου
Έδειχναν την ντροπή
Και τον πόνο μου
Κοιτάζοντας
Το μικρούλη Σύριο
Να κοιμάται
Μες στη λάσπη.

ΣΤΑ ΞΕΝΑ / Ζαμπαθά-Παγουλάτου Φαίδρα

Οι μεγάλες γκρίζες μουτζούρες
Σαν βρόμικα σκορπισμένα
Μπαμπάκια να ταξιδεύουν
Αργά αργά στο άγνωστο
Σε ξένους κόσμους που θα 'θελε
Να ζήσει η μικρή Ζεχρά.
Με τα σκοτεινά μάτια και


Το ξεθωριασμένο χαμόγελο
Να βλέπει τις θάλασσες
Να παφλάζουν τα πρωινά
Πριν ανοίξει τα μάτια του ο ήλιος.
Αχόρταγα τα χέρια τους να
Ψαχουλεύουν τις ρόδινες αυγές
Των φθινοπωρινών εναλλαγών.
Κι ίσως, κάπου σ' εκείνον το φαρδύ δρόμο
Με τα πεύκα και τις ροδοδάφνες
Να βρεθούν τα όνειρα και οι σκέψεις
Μιας ολόκληρης ζωής.
Να βρεθούν οι προσδοκίες
Της παιδικής της ηλικίας
Μέσ' από ένα παράθυρο
Χωρίς τζάμια και ψιθυρίσματα
Σαπισμένο από το θυμό
Του χρόνου και του Κόσμου.

ΕΙΚΟΝΕΣ / Ζαμπαθά-Παγουλάτου Φαίδρα

Ι

Τα μικρά αποξηραμένα
κρινάκια
θυμίζουν
τις καλοκαιριάτικες μέρες
οι προσευχές για βροχή
εισακούστηκαν
και το ιερό νερό
τρέχει γλύφοντας
τους δρόμους!
Μόνο εκείνο το φαγωμένο
ψάθινο καπέλο
αποξεχάστκε
και παρασύρθηκε
από τα ερωτόλογα της βροχής!

ΙΙ

Ο χτύπος στην πόρτα
με ξαφνιάζει
δεν περιμένω
κανένα
εγώ απουσιάζω
ένα ρεύμα
και τα χαρτιά
σκορπίζονται
εγώ εξακολουθώ
ν’ απουσιάζω
κρυμμένη μέσα
στα μάτια σου!

ΦΑΙΔΡΑ ΖΑΜΠΑΘΑ - ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ [βιογραφικό σημείωμα]

Η Φαίδρα Ζαμπαθά – Παγουλάτου, κόρη του λογοτέχνη Κούλη Ζαμπαθά, γεννήθηκε στην Αθήνα και το όνομα της το χρωστάει στους Μενέλαο Λουντέμη και Γιάννη Σκαρίμπα. Σπούδασε Γαλλική και Ιταλική Λογοτεχνία.
Το πρώτο της ποιητικό βιβλίο κυκλοφόρησε το 1962 με τίτλο «Σταγόνες από φως» και από τότε έχει εκδώσει τρία Δοκίμια, δύο πεζά και δεκαοκτώ ποιητικές συλλογές. Έχει ανθολογηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και τα ποιήματα της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά, Ισπανικά και Ρώσικα.
 Έχει ασχοληθεί με την ξένη λογοτεχνία και έχει μεταφράσει έργα και ποιητικές συλλογές, όπως των Ντιντερό, Ζάλλερ, Λεοπάρντι και άλλων. Πήρε μέρος σε Λογοτεχνικά Συνέδρια στο Βερολίνο και στη Φλωρεντία και παρουσίασε τα έργα πολλών Λογοτεχνών, όπως του Νίκου Καββαδία, Γιάννη Ρίτσου, Νικηφόρου Βρεττάκου, κ. ά.
Συνεργάστηκε για χρόνια με τον Ημερήσιο και Περιοδικό τύπο.
Το 1964 γίνεται μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και εκλέγεται Γενική Γραμματέας ανελλιπώς μετά την μεταπολίτευση ως το 1982 όπου και αποσύρεται.
Την ίδια εποχή γίνεται μέλος του Δ.Σ. της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το 1984 τιμήθηκε με το Μετάλλιο της πόλης του Δήμου Αθηναίων. Το 2003 για το έργο της «Ποίηση και Δοκίμιο» της απονέμεται τιμητική πλακέτα, ενώ το 2009 για το σύνολο του έργου της και την συνδικαλιστική της δράση ως Γενική Γραμματέας  επί 10ετία στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, το Δ.Σ της απένειμε τιμητική πλακέτα.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2021

ΠΟΙΗΣΗ

• Σταγόνες από φως, Μαυρίδης, 1962
• Τ’ ανοιχτά παράθυρα, Μαυρίδης, 1963
• Κι εσύ, Ιωλκός, 1965
• Πριν το τέλος, Μαυρίδης, 1966
• Κτερίσματα, Μαυρίδης, 1972
• Ερωτικά, Μαυρίδης, 1974
• Επιτάφια, Μαυρίδης, 1976
• Ανεπίδοτες επιστολές, Μαυρίδης, 1978
• Η πολιτεία πεθαίνει κι απόψε, Μαυρίδης, 1981
• Πλωτές συνοικίες, Δωρικός, 1983
• Διψασμένο φεγγάρι, Μαυρίδης, 1986
• Στις αποχρώσεις του αύριο, Θεμέλιο, 1988
• Εις μνήμην Γιάννη Ρίτσου, 1992
• Κλειστή πόρτα, Λωτός, 1994
• Ο Νοέμβρης της σιωπής, Ιωλκός, 1999
• Η Αγάπη ξεχάστηκε σ’ ένα ποίημα, Μαυρίδης, 2001
• Πικρό Μέλι, Ιωλκός, 2002
• Η Ανάσα της Σιωπής, Ιωλκός 2008 ΠΕΖΑ
• Ξημέρωσε Νύχτα, Εξάντας, 2001
• Στοίχημα Ζωής, Ιωλκός, 2005 ΔΟΚΙΜΙΑ
• Τζιάκομο Λεπάρντι, Μαυρίδης, 1977
• Ιστορικές μνήμες Ε. Ε. Λ. 1934–1984, Μαυρίδης, 1987

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

• Denis Diderot, «Η καλόγρια», Σιδερής, 1967
• Robert Zaller, «TO ΕΤΟΣ ΕΝΑ», 1968
• Eric Hobsbawm, «Οι ληστές», Βέργος, 1975

Φαίδρα Ζαμπαθά - Παγουλάτου: Παρουσίαση του έργου της Ποιήτριας

Θάνατος

Πάντα περίμενες
της ζωής το χαμόγελο
ποτέ δε μίλησες
για το θάνατο
ποτέ δεν έχασες το τρένο.

Σήμερα έπαψες να περιμένεις
σήμερα το τρένο έφυγε
χωρίς εσένα
Σήμερα μίλησε
ο θάνατος!

Τα ψέματα

Διάβασε το βιβλίο
πόνεσε, έκλαψε
κι όταν έμαθε
πως ο συγγραφέας
ήταν ο δολοφόνος
το έκαψε.
Τι όμορφα που είναι
κάποτε τα ψέματα
στη ζωή!

Τα μαχαίρια

Οι σελίδες έμειναν άκοπες
κι απόψε
Είχες κρύψει όλα τα μαχαίρια
φοβήθηκες ότι θα έκοβα
τα χέρια μου
και θα σου τα έβαζα προσκεφάλι.
Εγώ όμως σου έβαλα την καρδιά μου!

Εφιάλτης

Η φυγή μου
εφιάλτης
να ταράζει
τις ήσυχες ώρες
της απεραντοσύνης
Δραπέτεψα κι απόψε
μέσα από τη μυρωδιά
των λευκών σεντονιών!

Γι’ ἀπόψε μόνο

Γι’ ἀπόψε μοῦ φτάνει
Νά κοιτάζω
Τά παιδικά μου βιβλία
Μοῦ φτάνει
Νά νιώθω τό βλέμμα σου
Νά σκεπάζει
Τά μάτια μου
Γι’ ἀπόψε μοῦ φτάνει
Τό κουρασμένο τρέμισμα
Τῆς λάμπας
Φοβᾶμαι τόσο τή νύχτα
Εἶναι σάν νά πεθαίνει
Ὁ ἥλιος.