ΜιΑ ΑΣΠΡΟΘΑΛΑΣΣΑ / Καρούσος Κώστας

 Μιαν ασπροθάλασσα με λιτανεύει
-προσάρτηση στα βαθυκύανα βάθη-

σαν καρίνα ιστιοφόρου που ανιχνεύει

ό,τι στα βουβά πελάγη της εχάθει !!

Μιαν ασπροθάλασσα με διαπορεύει

-πέρ΄από σκότη και προαύλιες μελωδίες-

σαν καρίνα ιστιοφόρου που ανιχνεύει,

βάρκες-μνήμες και βυθοπορείες !!

Μιαν ασπροθάλασσα με δυναστεύει

σα πρωτογνώση κι΄ανάβρας μαγεία,

σαν καρίνα ιστιοφόρου που ανιχνεύει

της εσπέρας γαλαζόθροην αιθρία !!...

΄΄ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ...΄΄ / Καρούσος Κώστας

Σπαραγμός η κάθοδος των Μουσών

στο περιβόλι της ζωής

και στη φιλόκαλη τέχνη των πλήκτρων !!

Το μεσοτοίχι της εξόδου μισογέρνει

στο γιοματάρι των χρωμάτων

και στο περιβρέξιμο του στίχου,

με λειψούς ήχους κι΄ακούσματα !!

Πορτοκαλάνθι και μελισόχορτο η ψυχή,

αναδύει στον αιθέρα γαληνότατο πάθος !!

[--Ταυτοποίηση ή προσποίηση νάναι

της πραγματικότητας ;;!! ]

OTAN / Κώστας Καρούσος

 Όταν χρυσίζουν τα μήλα την άνοιξη

κι΄όταν βάφεται μεσονύχτι ο τοίχος,

σαν απολίθωμα ορυκτό λάμπεις

και την όψη του προσώπου σου κρύβεις !!

Όταν τα παιδιά κρατούν

τον αχνιστό καιρό παραμάσχαλα

κι΄αψηφούν τα κρυόνερα του κόσμου,

σαν παιδί πρωτότοκης λύπης γίνεσαι,

που δίσεχτα χρόνια σωριάστηκε

στο κατώφλι σου ο καιρός.

Στο συναπάντημα των δακρύων τους,

υγραίνεται η ψυχή σου, κι ένα βήμα

στο ξέφωτο μονοπάτι σου κάνεις !!

ΠΟΥ ΣΜΙΓΟΥΝ ΟΙ ΛΈΞΕΙΣ ; / Καρούσος Κώστας

1ον. Πού σμίγουν οι λέξεις κι ύστερα πώς γεννάνε

Της ανθρωπολαλιάς τον πόνο ξεματώνοντας ;;

Πνευματολούλουδες κι αμάραντες, σε ποια πηγή,

Σκυφτές, ξεδιπλωμένες μνήμες και μοσχοβολιές ;;

Ποιός τις μυρώνει κι ορθρίζει ο λόγος μήνυμα ;;

Στ΄ αρχαίο χορτάρι ποια στήλη ποίησης ξεχωρίζει ;;

Είναι βάθος αγάπης που κρούει το στήθος ;;

Φως ανερμήνευτο κι απρόσωπη τέφρα της νιότης ;;

2ον. Ήρθες του νόστου πρωτόπλαστη,

Με πλήρη εξάρτηση λέξεων,

Ευλογίας-αρμονίας-θανάτου !!

Όπως γιατρεύεις τις αποστάσεις

Κι απασφαλίζεις τις ιδέες,

Κύτταρο-φιλί-κάνιστρο !!

Με την αντιστροφή του ήλιου,

Με πλήρη αφύπνιση σώματος,

Ηδονής-υδρίας-απέραντης !!

...Σ...Ε...Π...Τ...Η..... Μ...Ο...Ρ...Φ...Η... / Καρούσος Κώστας

Σεπτή μορφή,όπως κι αν λέγεσαι
πράσινο της λυγαριάς-ξέπνοο φως,
προωθητική έννοια-ετοιμόγεννο στάχυ,
ματωμένο σύννεφο την ώρα που λείπεις,
άκουσμα γδούπου στα υγρά καταγώγια,
βήχα του ορυχείου-πάτρια γη,
με λεπταίνει ο τρόπος σου,
για όσες φορές ο χρόνος,περιπαθής,ευγενικός,
πράγματι αναίτιος δεν ήρθε,
Για όσες φορές κρυστάλλωσε το κάλλος
με την πρώτη ματιά.
Για όσες φορές αποτραβιούνται
οι αμμόγλωσσες το φθινόπωρο
σα χέρι,σαν πίκρα σε τρύπιο στήθος.
Για όσες παλιοκαιρίτικες αυγές υποτροπιάζουν
δυο λέξεις χτίζω,καλοσωρίζω την όστρια
ίδιο γυμνόσαρκο τραγούδι.
Σ΄ένα πεινασμένο ηλιόφωτο γυρνώ
τις αιμάτινες τροχαλίες των εποχών.
...Όρισαν,την συγκομιδή των αγρών !!
...Όρισαν,την εσπερινή μας επιστροφή !!
...Όρισαν της ψυχής μας την ανάγκη !!
Στιγμές απρόσωπες,λευκές,από νύχτες χιονισμένες,
αιχμηρές από σκιρτήματα,στιγμές από νίτρο,
στιγμές από ερμίνα...
Τους φιθύρους περιλούει ο ήλιος με στεναγμό
Στα λεωφορεία συνωθούνται με άταχτες λέξεις.

Από το βιβλίο ΄΄Τραγουδώντας την εποχή μας΄΄

εκδ.΄΄Πάραλος΄΄Αθήνα 1989.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ (μικρό απόσπασμα) / Κώστας Καρούσος

1ο 

Σκόρπια ώρα.
Ξύλα μπηγμένα σε λιμνοθάλασσα.
Κρύο περονιάζει τη γη των άγριων αμπελιών.
Κρόκος ελαστικός η συνείδηση.

2ο

Στα γρανάζια της έννοιας
ριγμένες φρενιάζουν οι νύχτιες ώρες,
μετρημένες μπουκιές,πόνοι μετεωρίτες,
επιταχυνόμενα χτυπήματα στον κρόταφο της γης.
Ο άνεμος ψηλαφεί την αδελφοσύνη των στίχων.
Βαθαίνει μέσα του η ώρα.

3ο

Ποιοί κρότοι φαρδαίνουν τις νύχτες ;
Αετώματα κατασπαραγμένης σάρκας,
χειραψίες διαδοχής των καιρών.
Βουβές ψυχές χαράζουν τόξα
κάτω στους δρόμους.

4ο

Ώρες που ρέει αργά το αίμα στη παλάμη.
Ποιος να σφυράει μέσ΄τις οξυές ή στα ρόδα,
κοντά στο δάσος, ξεγεννώντας τη θύελλα,
πυροδοτώντας τις κόκκινες ράγιες των στίχων ;

Aπό το βιβλίο ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ 

3η έκδοση-εκδ.΄΄Πάραλος΄΄Αθήνα -2009

Προμήνυμα

Προμήνυμα χαράς κι ανάσανε

στην είδηση μιας νίκης

κι ήταν ο ίσκιος του προσώπου του

γερτός

στο πέρασμα του χρόνου

γερτός

απάνω ‘πό τις μάντρες και τα γκέτο

γερτός

στο ίσιωμα του δρόμου ως τη μέση.

Καθώς περνάμε…

στο άγγιγμα του ίσκιου…

στις δίπλες του ζυγιάζονται

οι φωνές μας κι οι σημαίες κι οι γροθιές.

Όποια ριπή σφυράει τ’ αγέρα

πάνω από το πλήθος

πιότερο

ζυγιάζεται του ίσκιου η ανάσα.

Και στεργιώνει μεσ’ τα στήθη

της πίκρας

της ανέχειας

στο άκουσμα της γης που σείεται μαζί μας

στου ποδαριού το βήμα κι ένα κουράγιο.

Να σε πω μορφή του αύριου,

σφιχτοδεμένε στη πνοή μας

σκήπτρο ζωής,

ανασεμιά κι ιδρώτα και πλατύ ξάγναντο;

Παλεύεις μες τ’ ωραίο αγκάλιασμα

της τάξης σου

και ζεις απ’ τη τραχειά του δρεπανιού

οσμή.

Αληθινή πράξη!

όσοι σ’ αυτή ακουμπάνε.

Μιας νίκης την ηχώ πήρες

στις ανισότητες που τρέφουν οι καιροί

ωχρός

και στην οσμή του δρεπανιού

απίθωσες

τρεχάλες του λαού κι αναστενάγματα.

Ανάστησες μόλες τις δύναμες

που ημπόρειες,

την είδηση μιας νίκης

κι έσμιξες τις αυλακιές του χρόνου

πρωτόγνωρα

δυναμικά

κι απέριττα

στα πρόσωπά μας.

Θολά σύγνεφα

Θολά σύγνεφα

τα μαδέρια βρεγμένα

σταγόνες απ’ το ξύπνημα.

Δάχτυλο τεντωμένο

το κατηγορώ της εποχής

-η οικογένεια

-υποχρεώσεις

-δανεικά συγνώμη.

Κινείται σα χορδή τόξου

ή λάστιχου

με την έγνοια

του στραγγισμένου πουκάμισου.

Τρέχαν οι κινήσεις κι ο νους τα ίδια μήκη,

μηχανικός εξευτελισμός.

Κι έτσι πήρε το τρίξιμο του ξύλου

ν’ ακούγεται σα τρίξιμο δοντιών

σα μασούλημα

σαν ανεπαίσθητο λειώσιμο της υπόληψης του εργάτη

κι άλλες φορές

ώσπου γέμισε η άπλα του δρόμου

το κορμί του.

Ψυχή – Πατρίδα μου

Ψυχή – Πατρίδα μου νάσουν Άνοιξη
σε μιαν ηλιόσπορη του χρόνου χαίτη
μέσα μου χρύσανθο φέγγος τ’ ουρανού

Εξελικτικός λυρισμός και φρέσκο-
χυτός κούρος, λαμπύρισμα του Λόγου
λεύτερη πατριδοκλίνη του καιρού

Στίχος – αχός που δεν αποκρίνεται
παρά μ’ αντίλαλο ψυχών αχνών
ξεθάβοντας τη λήθη των αιώνων

Σαν ακρωτήρι ανείδωτο που φέρνει
τ’ αύριο μέσα μου θαμπό σαν προλαλιά
σα φτερολείτουργο που δε σωπαίνει

Στ’ αποχορτάριασμα των τάφων σου
φρεσκάρονται μνήμες λιθοκρίνες
κι ανυπόταχτες οι φτέρνες άθαφτες

Ψυχή – Πατρίδα μου, χρονοσκαμμένη
στο φως που γέννησε τ’άχρονο σύμπαν
πρόλαβε το πρωτόκαρπο θάμπος σου