ΔΩΜΑΤΙΟ 201/ Γκανέλης Γιώργος

Ας ερευνήσουμε τώρα τις ξαφνικές νεροποντές. Οπωσδήποτε δεν υφίσταται θέμα πλημμύρας. Διαχρονικά τα υπαρξιακά διλήμματα επέπλεαν κι αυτό ήταν το παρήγορο. Συνήθως προκύπτει ένα αζήτητο συμπέρασμα. Ποτέ ωστόσο δενσχηματίζει πρόταση. Κι αν ακόμα διαγωνιζόταν με τον χειρότερο συγγραφέα, δεν θα μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Σχεδόν απίστευτο μου φαίνεται και αρκετά σπάνιο. Η έμπνευση μέρες τώρα επικροτεί την αφωνία. Ενώ συνήθως πάσχει από υπερχείλιση. Μια άσπρη τρίχα στο πάτωμα θα επαναφέρει την τάξη. Ευτυχώς χωρίς καθόλου να κοστίσει. Γιατί η πραγματικότητα δενβιντεοσκοπείται τα βράδια της μοναξιάς. Μερικά στιγμιότυπα μόνο επιτρέπονται κι αυτά λογοκριμένα. Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν γηρατειά, μόνο τεράστια νεκρά κύτταρα. Τα πάντα εξαρτώνται από το ένστικτο και πόσα εγκεφαλικά κουβαλάει. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχω μόνο από σύμπτωση.

Από την ενότητα ‘’Δωμάτιο ξενοδοχείου’’

ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΡΟΛΟΙ / Γκανέλης Γιώργος

Από τη συλλογή  ''Εκτός εαυτού'' (2015)

Ο άσχημος γελωτοποιός
Περίμενε τη βροχή
Για ν’ αρχίσει να κλαίει.
Μετά έβγαλε τα παπούτσια του
Καβάλησε ένα μηχανάκι
Και με ταχύτητα ανέβαινε στον ουρανό.

Στο μεταξύ, έξω απ’ το θέατρο
Ένας φωτογράφος αποθανάτιζε τη σκηνή
Οι λασπωμένοι δρόμοι ζητούσαν αυτόγραφο
Το βρέφος που γεννήθηκε σήμερα
Έμαθε να παίζει πιάνο.

Δεν είναι δικό μου το παιδί
Δεν ήμουν ποτέ παιδί
Αφήστε για λίγο τους ηθοποιούς
Να εκφραστούν ελεύθερα
Γιατί αν σταματήσει να βρέχει
Τους ρόλους τους
Θα τους υποδυθείτε εσείς.

ΓΥΝΑΙΚΑ / Γκανέλης Γιώργος

Στο σώμα σου το ακατέργαστο υλικό της δημιουργίας
στα μάτια σου η φωτεινότητα του ήλιου αξόδευτη
στα μαλλιά σου το ανέμισμα των νησιών
στο στόμα σου μια ανοιξιάτικη κοιλάδα ολάνθιστη
στο φιλί σου ένα ποτάμι που ρέει στο άπειρο
στα χέρια σου το τρυφερό άγγιγμα των άστρων
στα λόγια σου παρθένοι ήχοι ελπιδοφόρου μέλλοντος

στο όχι σου βαρύς χειμώνας στη μέση του καλοκαιριού.

ΤΟ ΚΗΤΟΣ / Γκανέλης Γιώργος

Παραμόνευε το κήτος στην αυλή
όσοι το γνώριζαν δεν ξαφνιάστηκαν
όσοι το είδαν για πρώτη φορά
νόμιζαν πως αντίκρισαν τον ουρανό
ανεστραμμένο και καταπράσινο

Τελικά το κήτος γέμισε από σπυριά
που αναβόσβηναν τα μεσάνυχτα
κι από μια απερίγραπτη μελαγχολία

Το πρωί ο ήλιος κατέβηκε με γερανό
να μεταφέρει το κήτος στη θέση του

Ο ΘΙΑΣΟΣ / Γκανέλης Γιώργος

Κρατάς στο χέρι το εισιτήριο
Δεν είχες ξαναδεί ηθοποιούς
Ανήσυχος ο παπάς του χωριού
Πιστεύει πως ήρθαν οι δαίμονες
Οι θεατές με παγωμένη γκαζόζα
Ακροβολίζονται στο καφενείο.

Είμαι δειλός και κρύβομαι
Πίσω απ’ την ευτραφή κυρία
Αρχίζει τώρα η παράσταση
Νομίζω ότι με χειροκροτούν
Πριν από λίγο άλλαξαν έργο
Κάπου το ξέρω το σενάριο
Μου θυμίζει κάτι δικό μου
Κρίμα που είμαι ξυπόλητος
Με γρατζουνιές στο γόνατο
Αλλιώς θ’ ανέβαινα στο πάλκο.

Απέξω περνούσαν φέρετρα
Πάνω σε στολισμένες άμαξες
Πήδηξες με φόρα στην πρώτη
Άρχισες να κουνάς τα γκέμια
Τρέχω ανήσυχος να σε φτάσω
Στον δρόμο μπανανόφλουδες
Κι ανοιχτά κλουβιά με γορίλες
Τρακάρεις σ’ ένα αυτοκίνητο
Κατεβαίνει η πρωταγωνίστρια
Και σε χαστουκίζει βρίζοντας.

Εδώ τελειώνει απότομα το έργο
Κι εγώ θα είμαι ο κομπάρσος
Σε κάθε περιπλανώμενο θίασο
Να κοιτώ με παιδική αφέλεια
Το γρατζουνισμένο μου γόνατο
Και να μην μπορώ να σε φτάσω.

''Υπό το μηδέν'' (2017)

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ/ Γκανέλης Γιώργος

Στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Το πήρα πια απόφαση
να γράφω ασυναίσθητα
κι ούτε έχω σωσίβιο
και δεν είναι λίγες οι φορές
που πνίγομαι από συνήθεια
άλλωστε χιλιάδες ρήματα
περιμένουν να δράσουν
και είναι τόσο φοβερό
να τα εγκλωβίζω στο χαρτί

Μετά θα σπάσουν τα μάτια
(η συντέλεια της όρασης
πίσω από φτηνά γυαλιά)
κυρίως όμως θα γίνει ποίημα
αυτό που δεν ήθελα ποτέ

Τέλος θα ψάχνω για τίτλο
μέσα στο υποσυνείδητο
-τι ψυχή θα παραδώσω;-

Κι όταν βρω χαρτοκόπτη
θα πετσοκόψω τους στίχους

ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ / Γκανέλης Γιώργος

Αυτή η εξιστόρηση του εγώ
είναι που θα μας φάει

ύστερα βγαίνουν οι αλήθειες
από τον φωταγωγό
κι από συνήθεια τις πιστεύουμε

τίποτα δεν προμηνύει θύελλα
μετά τραβάς το καλώδιο
κι αρχίζει η περισυλλογή

το θετικό της υπόθεσης
είναι η αποδόμηση του μυαλού
- αυτό κι αν σηκώνει συζήτηση -

Τελευταία πάντως
δε με παίρνουν στα σοβαρά
ούτε οι ίδιοι μου οι στίχοι

ΜΕΡΕΣ Τ’ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ / Γκανέλης Γιώργος

Μέρες τ’ Αυγούστου και η πόλη ερημώνει
ένας βραχνάς περιπλανιέται στις πλατείες
τώρα πληρώνω τις αρχαίες αμαρτίες
με οδηγεί της μοναξιάς μου το τιμόνι.

Σπίτια κλειστά και μαγαζιά μανταλωμένα
άδεια βαγόνια μεταφέρουν τη σκουριά τους
ρίχνουν στις ράγες την ανία τη βαριά τους
κι εγώ λυτρώνομαι με όνειρα λιωμένα.

Βγαίνω στους δρόμους και πατάω τη σκιά μου
μια ησυχία μου τρυπάει το κρανίο
μπαίνω αυθόρμητα σε ένα καφενείο
παίρνω μια μπύρα και την πίνω στην υγειά μου.

Πρόσφυγες κάθονται ακόμα στα φανάρια
ένας φαντάρος μάλλον θ’ άργησε και τρέχει
γι’ αυτούς που ξέμειναν αντίδοτο δεν έχει
την αντοχή μας μάς την παίξανε στα ζάρια.

Ένα σκυλί κάτω απ’ τη γέφυρα γαβγίζει
νύχτα ζεστή, παραμονή της Παναγίας
όλα είναι δύσκολα στην κόψη μιας αργίας
δεν έχω κάτι να σου πω που να αξίζει.

ΑΠΝΕΥΣΤΙ / Γκανέλης Γιώργος

Όπως το κεφάλι που γέρνει
και το κοιτούν κοράκια
μετά πίνει νερό απ’ τα χάη
κι ο ήλιος αλλάζει πλευρό
έτσι που η άνοιξη χλευάζει
την οποιαδήποτε παραφωνία
και τα μικρά κορίτσια γυμνά
πνίγουν το ουρλιαχτό τους

Όπως το μολύβι που λιώνει
δίπλα στα ξερά χαμομήλια
ανάμεσα στο καυσαέριο
κι η Αίγινα μπαταρισμένη
ακροβατεί στο ελάχιστο
με τα ωάρια στη θάλασσα
και το φως στη θερμοκοιτίδα

Η φωνή μου πτώμα βυθού
επιμένει να με γρονθοκοπεί
ψάχνοντας υγρούς φθόγγους
ύστερα επωάζει ενεστώτες
που κλίνονται απνευστί
στο τέλος αμολάει το σκυλί
κι όλα γίνονται έρεβος

Ο δρομέας από τη Σπάρτη
σκόνταψε σ’ αυτό το ποίημα

DEUS SIVE NATURAE / Γκανέλης Γιώργος

Όταν μετά από πολλά χρόνια
τα χρυσόψαρα σπάσουν τη γυάλα
ένα κορίτσι θα παίζει τυφλόμυγα
κι ένα αγόρι θα κυλάει το τσέρκι
ο δρόμος γεμάτος ψαροκόκαλα
η στέγη μου ξεδοντιασμένη.

Απόπειρα να πρασινίσει η ερημιά
και να γονατίσουν οι θάλασσες
κι ο κάλυκας στο δίπλα οικόπεδο
θα γυροφέρνει μια μυρμηγκοφωλιά
αγριομέλισσες σε παράταξη μάχης
ανάσκελα στο χορτάρι ο Spinoza
κοιτώντας με κιάλια τον Θεό.

Κι εγώ θ’ αμολάω το μαύρο σκυλί
να ρεγουλάρει την κατάσταση.

ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ / Γκανέλης Γιώργος

Τις Κυριακές γίνομαι γκαρσόνι
Σερβίρω φύκια στους πνιγμένους
Ουράνια τόξα στα μαύρα πουλιά
Τις Κυριακές απαγγέλλω στίχους
Ρίχνοντας δηλητήριο στο ρεφρέν
Σκίζω το σιδερωμένο πουκάμισο
Και το πετώ σ’ ένα υγρό χαντάκι
Περνάω κάτω απ’ τα κυπαρίσσια
Στο κεφάλι μου σπασμένα γυαλιά
Οι άνθρωποι ποτέ δε με κοιτούν
Τρυπούν τα μάτια τους με βελόνες
Ύστερα γίνονται σχεδόν αόρατοι
Πάνε στο γήπεδο, στην ταβέρνα
Πίνουν, πίνουν μια δόση θανάτου
Γυρίζουν αργά σπίτι τους νεκροί.

Τις Κυριακές γίνομαι φαντάρος
Και περιμένω την Απόλυσή μου.

''Υπό το μηδέν'

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΗ / Γκανέλης Γιώργος

Η νύχτα λύνει τα χέρια της όρασης.
Ποτέ δε συμβαίνει το αντίθετο.
Είναι εκνευριστικό να ψάχνεις ουρανό
και να βρίσκεις στραγγισμένα σύννεφα.

Η συνταγογραφία που προτείνεται
δεν ενδείκνυται για τον ασθενή.
Τον τοποθετώ σε δοκιμαστικό σωλήνα.
Πρώτη φορά συνομιλώ με ένα κύτταρο.
Τα χειρότερα μικρόβια μην τα φοβάσαι
ξέρουν να βόσκουν και πάνω στο δέρμα.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το νερό
και γιατί εξακολουθεί να με μιμείται.
Κι αν ακόμη ήθελα να αφυδατωθώ
με περιορίζουν τα μουσκεμένα σπίρτα.
Σε τελική ανάλυση προτείνω ευθανασία.

Η μεγάλη μου αγωνία δεν είναι πού πηγαίνω
αλλά αν ακόμα εξακολουθώ να έρχομαι.

ΤΟ ΠΑΖΛ / Γκανέλης Γιώργος

Άλλωστε τέτοια εποχή δε βρίσκεις
ούτε Θεό ούτε το προσωπείο του

Και φοβάμαι να κοιτάξω κατάματα
τον διάδρομο προσγείωσης
- τα θαύματα ποτέ δεν ίπτανται
μεσούντος του καλοκαιριού -

Έτσι λοιπόν μαζεύουμε φούμαρα
και τα πακετάρουμε με κορδέλες
μετά πηδάμε από την ταράτσα

Το πρωί οι οδοκαθαριστές
συναρμολογούν τα κομμάτια μας
αλλά πάντα λείπει η καρδιά

Θα βρίσκεται μέσα στο ποίημα

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Κοίτα να αγαπηθείς
στη λίμνη του ελάχιστου
με προβοσκίδα αιρετική
δυο χρονών ενήλικο
βυθισμένο φεγγάρι

Τα σίδερα πάλλονται
ανιδιοτέλεια το λες
ή ξεφτισμένο μοτέρ
όπως και να το δεις
οι μηχανές έχουν ζωή

Είπαμε, δε σε ξέρω
καθιερώθηκα πια
να γεννώ Λουδοβίκους
αβύζαχτα παιδιά
σε λάθος περιβάλλον

Επί του πρακτέου
χειμώνιασε, δε βλέπεις;
Τραβώ κουπί αεροπόρου
με αντιανεμικό μπουφάν
ιδανικός αυτόχειρας

Η ΑΝΕΜΟΣΚΑΛΑ

Εκεί στην ανεμόσκαλα
μ’ ένα ξεβαμμένο φουστάνι
ήσουν έτοιμη να βουτήξεις
στα νερά της αθανασίας.

Όταν βέβαια ξύπνησες
κολυμπούσες στο σεντόνι
υποτονικά χλιμιντρίζοντας
μετά σε ίππευσε ο θάνατος
κι αυτομόλησες στο κενό.

Τώρα ντυμένη στα μαύρα
πριονίζεις την ανεμόσκαλα
και γεμίζεις το δωμάτιο
με απολιθώματα ναυαγών.

Γιώργος Γκανέλης

μη σε δω να κλαις.......του Γιώργου Γκανέλη

μη σε δω να κλαις
θα σου κόψω τα μάτια
μ’ ένα κατσαβίδι
μη σε δω να μιλάς
θα σου βγάλω το στόμα
με δυο πρόκες
μη σε δω να φιλάς
θα σου τρυπήσω τα χείλη
με αλυσοπρίονο
μη σε δω να γελάς
θα σου κρύψω το πρόσωπο
με το φως της αβύσσου

μη σε δω να πεθαίνεις
θα σου γεμίσω το σώμα
με αντίγραφα της ζωής

ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ

Γιώργος Γκανέλης 

Ναι στην ισοπέδωση του μίσους
όχι στην οριζόντια άρνηση της οργής
όχι στα τάγματα εφόδου
που συρρικνώνουν την άνοιξη
όχι στους ετοιμοθάνατους νεκρούς
και στην παραμόρφωση του φεγγαριού.

Ναι στις απροσδόκητες συναντήσεις
όχι στα ξαφνικά εγερτήρια τα μεσάνυχτα
όταν η αλήθεια εκβιάζει τα όνειρα
όχι στους άβουλους, όχι στους δειλούς
στους διορισμένους τοποτηρητές της μνήμης
και στους τοκογλύφους των ψυχών.

Ναι στα ψάθινα καπέλα
όχι στους παραπαίοντες έρωτες του καλοκαιριού
στην ακύρωση των φθινοπωρινών ονείρων
στην εκσπερμάτωση στο κενό
όχι στις αγχόνες που στήνονται τα χαράματα
μετά την απόρριψη μιας αιτιολογημένης κρίσης.

Ναι στην αυτοάμυνα
όταν το κράτος σου ρίχνει μαχαιριές
όχι στην πόλη που κατάντησε εμπόρευμα
όχι στις δυναστείες του Βυζαντίου
στα νωχελικά απογεύματα στην Ομόνοια
την ώρα που περιπολικά μαζεύουν υπολείμματα ψυχών.

Ναι στην ταξιθέτηση του σύμπαντος σε μια γροθιά
στα ποιήματα του Κατσαρού και της Γώγου
στις τζαζ μουσικές και στις μικρές συναυλίες
στα αποκόμματα των εισιτηρίων τους
στα πεζοδρόμια της αντίστασης
στο τελευταίο δρομολόγιο για Αλεξανδρούπολη
στο φαντάρο που εκσφενδόνισε στον ήλιο
όλη την υπόλοιπη θητεία του.

Ναι στην οριστική κατάργηση του χρόνου
όχι στη συνήθεια των βίαιων αποχωρισμών.

''Χρεοκοπία ιδεών'' (2014)

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Γκανέλης Γιώργος

Απόμειναν τα πλαστικά όνειρα ριγμένα στις άψυχες ημέρες
πολλά ομοιώματα της νύχτας να περιφέρονται
ωχρά και ταλαιπωρημένα χωρίς διαβατήριο
χωρίς την ελάχιστη δόση ελπίδας, με κινήσεις αργές
και το μαχαίρι καρφωμένο στα τσιμέντα, στην καρδιά
αυτής της πόλης κι ο άνεμος υστερικός να γρατσουνάει
τ’ άδεια κιβώτια της μπύρας, τα λιγοστά χαρτιά
εσένα με τη θεατρική όψη της μετανοημένης
που αύριο θ’ ανατραπεί από τις υποσχέσεις της μέρας .
χωλαίνοντας ο καιρός προσπερνάει, αφήνοντας σκόνη
στα κρύα παράθυρα, ψυχές χωρίς υλικό
χωρίς οράματα, πιο πέρα το άστεγο παιδί ονειρεύεται
το άγγιγμα της ανύψωσης, στοργή και ζεστά πρωινά.

Αυτό το φθινόπωρο αντιμάχεται τις ανοιχτές κάμαρες
επουλώνει με βιασύνη την ανία των διακοπών
για να υποδεχτεί επίσημα την πρώτη ψιχάλα
που θα γεμίσει τα κενά, τις άδειες σκέψεις
ρίχνοντας στην ξηρασία του μυαλού υγρό χαμόγελο.
Νομίζω ότι η βροχή δεν έχασε ποτέ το κύρος της.

Από την ποιητική συλλογή ''Ο σκοπευτής της μνήμης'' (2013)

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες κατεβάζω απ’ το ταβάνι το φεγγάρι
και το βάζω πάνω στα βρόμικα σεντόνια.
Απουσίες περιπολούν στο δωμάτιο
σκέψεις κυλιούνται στο πάτωμα
και μνήμες βγαίνουν απ’ το κομοδίνο.
Ανοίγω κατά λάθος την ντουλάπα
εικόνες της ζωής μου σιδερωμένες στις κρεμάστρες
όλα με τάξη τακτοποιημένα
περιμένοντας το αναπόφευκτο.

Και μετά από χρόνια
θ’ ανακαλύψουν τις πατημασιές μας στο ταβάνι
εκείνες τις νύχτες του καλοκαιριού.

Κάποτε θα πούνε ότι υπάρξαμε…

Γ. Γκανέλης ''Χρεοκοπία ιδεών'' (2014)

ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΔΡΟΜΕΙΣ (μικρά αποσπάσματα ποιημάτων)

του Γιώργου Γκανέλη 

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ

Δε ζητάω πολλά 
μόνο μια βροχή ανοιξιάτικη 
που θα μου φέρει ξανά στο νου 
ζωηρά χρώματα και δυνατούς ήχους.

...

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ


ήθελα να ήξερα για το χάδι που σκαρφαλώνει στα τσιμέντα 
σε δωμάτια γεμάτα υγρασία, σε σώματα 
όταν το σχήμα τους περνάει σε δεύτερη μοίρα.....


ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ 

ΌΛοι θεωρήσαμε το παιχνίδι αυτό βολικό 
το παιχνίδι της ομίχλης το απόγευμα 
την ώρα που κοιτάξαμε φθαρμένα τοπία
με τις ελάχιστες υποσχέσεις ή τις πολλές 
μόνο για τους επιτήδειους των μυστικών......


ΕΤΕΡΟΦΩΤΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ

Είναι η τελευταία μας ευκαιρία 
να πιάσουμε το παρελθόν 
να το ανακρίνουμε με τόνο αυστηρό 
κι αν μας ζητήσει συγγνώμη 
τότε καταφέραμε να κερδίσουμε 
τη στιγμή ή την αυριανή μέρα.......


Η ΤΕΛΙΚΗ ΒΟΛΗ 

Πριν την τελική βολή 
σκέψου τα λάθη που στέκονται και κοιτάνε 
εσένα και τ΄ απόβραδα των νησιών....