ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

Στις άκρες των δακτύλων των ποδιών
Ανάμεσα σε γιγάντια ρολόγια του Νταλί
ακροβατώ
-αν κι αυτά δείχνουν άλλα αντ άλλων-
Πανικόβλητος μήν κατά λάθος ενεργοποιήσω
Κάποιου από αυτά τον συναγερμό
Κι αρχίσουν όλα διαβολεμένα να χτυπάνε,
Και τότε ποιος θα με ξυπνήσει αν κοιμάμαι,
Ποιος θα με πιστέψει ότι τυχαία βρέθηκα εδώ,
Τι επιπολαιότης λαθρεπιβάτης στον χρόνο να μαι,
Αλλοίμονο,σ ένα μοιραίο ανελέητο λεπτό,
απ το μέγα παγόβουνο της λήθης ξυστά περνάμε,
σφιχταγκαλιασμένος μ ένα γιγάντιο ξύλινο ρολόι για σχεδία
ίσως να μαι απ τους τελευταίους επιζώντες στον Τιτανικό.

ΛΑΟΚΟΩΝ

Λέξη ξενιστή της σκοτεινής μου σκέψης
Αρθρόποδο που έρπεις
σε ιοβόλο ερέθισμα της τέρψης,
που αποικείς το κάθε μου γιατί
με ασυλία γλώσσας και φωνή
βορά στων νεολογιστών τις ακόρεστες ορέξεις.
Απρόθυμα προσάγεσαι στην ιερή συναλλαγή
σημαίνον και σημαινόμενο με συνοικέσιο να δέσεις
κι από την χρήση τους να αυτοεπιβεβαιωθείς
γιά να αφομοιώσεις προτού αφομοιωθείς
αυτόνομα να κρίνεις προτού κριθείς
και να αξιωθείς στον εαυτό σου να πιστέψεις.
Αδέξια λέξη σαν δυσλεξία μόνο θα αυτονομηθείς,
έρμαια στης διανοητικής παραφοράς την παραζάλη,
αυθαίρετο η εξουσία σε καταντάει άλλοθι
της ιδιωτικής της λογικής,
αυστηρά σε θερμοκρασία δωματίου το συναίσθημα να διατηρείς,
σαν μιά οικιακή βοηθός της ισχύουσας σύνταξης και γραμματικής
για να διεκπεραιώνεις πιστά κάθε της εντολή
και να αποσύρεσαι διακριτικά μες το συρτάρι.

Χρόνος

Χρόνος
και πίσω από τον χρόνο
πάλι Χρόνος
Χρόνος χάος χρόνος Κρόνος
Άχρονος και ετεροχρονισμένος
Χάσκει χάφτοντας ότι περνάει
Του άχραντος σύμπαντος ο άρχων
με το άγνωστο προσωπείο του να ξεγελάει
Το Σύμπαν και το Μηδέν ένα δάκρυ
που από τα μάτια του σφογγίζει
Θρησκευόμενο κβάζαρ που αναβλύζει
Έννοιες και λέξεις
ό,τι το αίμα μου παγώνει
ό,τι την ψυχή μου αγγαλιάζει
Με αφομοιώνει με εκμηδενίζει με ταπεινώνει
Απ το χιόνι της λήθης μου με πλάθει
Κι απροειδοποίητα πάλι με γεννάει

DIO PERDONNA, IO NO!

 Κάποτε στην αναζήτηση κλίματος εκτόνωσης
 και συναινετικής ψυχαγωγίας 
γέμιζαν τα ταμεία από κόσμο λαϊκής παιδείας
 όταν οι άδειοι κάλυκες πέφτανε βροχή 
η δράση έφερνε την πολυπόθητη κάθαρση 
όταν ο Terence Hill έκανε τον Bud Spencer έξω φρενών 
και τότες στο σαλούν τα έκαναν θρύψαλα 
όταν με ένα αντιηρωικό σινιάλο σάλπισμα 
γενικευόταν το κακό οι γροθιές 
έπεφταν σύννεφο και αύρα αισιοδοξίας σκόρπιζαν
 στο καταπιεσμένο νεανικό κοινό. 
Μετά βίας έκρυβα την διπλή μου ιδιότητα 
όμως σπάνια οι άλλοι διέκριναν
 αν την συγκεκριμένη σκηνή 
υποδυόταν ο σωσίας μου ή εγώ 
και σε οποιαδήποτε ερώτηση 
διπλωματικά απαντούσα: 
Il mio nome è Nessuno!



απόσπασμα από το βιβλίο:  Ωδή στον Sergio Leone

Λεβεντόπουλος Πάτροκλος (μικρό βιογραφικό)

Ο Πάτροκλος Λεβεντόπουλος γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία.  Ασχολήθηκε  ιδιαίτερα με την αγγλική ποίηση. Δημοσίευσε ποιήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά.

 έργα του:  

• Ωδή στον Sergio Leone (2013, Γαβριηλίδης) 
• Επιτύμβια (2010, Γαβριηλίδης) 
• Λεξιθήριο (2006, Γαβριηλίδης) 
• Ο ποιητής (1999, Καστανιώτη)

Λεξιθήριο

"Εκ του ασφαλούς":

 Θεατής μιας άθικτης ζωής στα δρώμενα του χρόνου.
 Στον καθρέφτη της γραφής έκοψα την κεφαλή της Μέδουσας
Σαν τρόπαιο αποτρόπαιο φυγής
Κι από λεηλατημένα ερείπια ζωής
Ανέσυρα το πετρωμένο είδωλο του χρόνου. 

(από τη σελ. 16 του βιβλίου)