Αποθήκη ονείρων

Η ξεχασμένη αποθήκη των ονείρων
σε λασπωμένη γειτονιά βρισκότανε.
Το αγόρι έγραφε τραγούδια
των παιδιών του ήλιου
όταν αγάπησαν την Χλόη.
Ραγίσανε οι σπόροι της γέννησης
στα μονοπάτια της νύχτας,
οι αρματοτροχιές διασχίσανε
το ουράνιο στερέωμα,
οι νότες σκορπίσανε
εικόνες άνοιξης
στην αποθήκη των ονείρων.
Η φλόγα είχε ανάψει
κανείς δεν είχε καταλάβει
στην έξαρση των τραγουδιών,
τι παγίδα έστησε η αγάπη.
Οι δύο χλωμές μορφές ξεστράτισαν,
στους πάγους του Βορρά η μια,
στη νέα γη των ονείρων
πλανεύτηκε η άλλη.

Οι φίλοι μας

Λίγα θα γράψω
προς αυτούς που αψηφούνε την αλήθεια,
με λόγια απλά
είναι μορφές θολές, αδιαφανείς,
φοράνε ακριβές μασέλες πορσελάνης,
χαμόγελα φαρδιά.
Τα δάκτυλα λεπτά, γαμψά,
με δακτυλίδια φορτωμένα.
Το μέλλον σου κρατούν γερά
ο κόσμος είναι δικός τους.
Ποζάρουν σε ομαδική φωτογραφία,
αδιάφορα γελάνε,
υποσχέσεις κούφιες μοιράζουν,
συνθήκες μελλοθανάτων υπογράφουν,
για υπηκόους τυφλούς, κουφούς, κατεψυγμένους.
Σιωπή!
Κάποιος μου φωνάζει αυστηρά:
«Είναι εταίροι, δίνουν επιδότηση,
πλουτίζουμε, δε βλέπεις;»
Βλέπω!
Ξερίζωσαν το άγαλμα της πανώριας  Αφροδίτης.
Ακούω!
Το Αέτωμα του Παρθενώνα
να πριονίζουν δυόμιση χιλιάδες χρόνια.
Φορτώνουν!
Τα Απολλώνια μάρμαρα της Ρόδου
αίγλη στα άδεια Μουσεία τους να δώσουν…
Των προγόνων μου ο πολιτισμός
φωτίζει τα μαστιγώματα, τα φονικά
των τετρακοσίων χρόνων σκλαβιάς,
τις ραβδώσεις, την πείνα, τον ιδρώτα
στων αιχμαλώτων τις λευκές αρτηρίες…
Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα
πριόνιζαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια
οι φίλοι μας, οι υποκριτές!…