Εβραίοι της Γιωσέφ Ελιγιά / Βασίλης Κλείτσας

Περνώντας το απόγευμα την οδό Γιωσέφ Ελιγιά, ειδυλλιακού ποιητή του Μεσοπολέμου, είδα παλιό, νεοκλασικό αρχοντικό, ακατοίκητο και ερειπωμένο, και πάνω από το μπαλκόνι του μία πέτρινη πλακέτα με ανάγλυφο εβραϊκό άστρο.

Γυρνώντας από το παραλίμνιο στην ίδια οδό, είδα σε γκριζογάλανη σιδερένια πόρτα σπιτιού, να είναι κολλημένο ένα κηδειόχαρτο με εβραϊκό άστρο. Δύο εικοσάχρονα, πολύ ωραία κορίτσια έβγαιναν από μέσα και, μεταξύ τους, διαβεβαίωναν πως είχε πεθάνει κι εκείνος στον Ευαγγελισμό. Τι ένιωσα, σαν είδα τα δύο αυτά αστέρια στο δρόμο μου, μόνον εγώ το ξέρω!

Παναρέτη / Βασίλης Κλείτσας

Από τον Τίγρη στον Μολδάβα

και από τον Βορρά στη Δύση

τρέξε Παναρέτη

σε πέντε δισεκατομμύρια έτη

είπαν ο ήλιος θα σβήσει

ακούς αιχμάλωτους ανέμους

που οσφραίνονται μαζί τον βρούχο;

τρέξε θα κοπάσουν

μονομιάς αλύπητα άμα πιάσουν

λίγο το ωραίο σου ρούχο

και τότε οι νύχτες Παναρέτη

των βάρδων των εραστών των κορμοράνων

αύριο θα γεμίσουν

λειμώνες που θα τους προσαρτήσουν

οι μαύρες θηλές σου που δαγκάνουν.

Αλέξιος, ο Άνθρωπος του Θεού / Κλείτσας Βασίλης

Πιο πολύ την πλήγωσε εκείνο το δαχτυλίδι

(ήταν ο αρραβώνας της μητέρας του∙ εκείνη το ’χε

από την πεθερά της, μάνα τού ανδρός της).

Αυτό το δαχτυλίδι της Αγλαΐδας, αυτό τής άφησε

πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο στεγνό συζυγικό κρεβάτι της,

πρώτη νύχτα του γάμου της.

Και έφυγε με πλοίο από τη Ρώμη για την Έδεσσα.

Όχι πώς ζήλεψε τα πλούτη και τους μύθους της Συρίας,

ή την Έφεσο με τις επτά κατακόμβες της.

Πήγε εκεί γιατί του έμειναν σαράντα χρόνια μόνον να πονέσει.

Κι ενώ ο αρχιεπίσκοπος άκουγε: «Ζητήσατε τον Άνθρωπο του Θεού

να ικετεύσει υπέρ της Ρώμης»,

εκείνη μονολογούσε: «Ζητήσατε, σας ικετεύω, τον Αλέξιο,

ζητήσατε τον άνθρωπό μου».

Ώς το κοιμητήρι / Βασίλης Κλείτσας

Βρέχει κάτω στα μνήματα

Πού την είχε φυλαγμένη τέτοια βροχή;

Δεν βλέπω μήτε ώς το κοιμητήρι πια

δεν βλέπω αν είναι αναμμένο το καντήλι της

Μου ζήτησε λάδι προχτές στον ύπνο μου

(και μετά σού λέει δεν βλέπουν οι νεκροί!)

Βρέχει Σκοτείνιασε ο τόπος

Σκοτείνιασε καλά μέσα το σπίτι

−Μάνα πώς τρως μες στο σκοτάδι;

−Καλό είναι γιε μου το σκοτάδι… το τρώω και με τρώει!

Τα άλογά μας / Βασίλης Κλείτσας

Περπατούνε μ’ έναν αέρα

διαπερνούν τις ανηφόρες τους μ’ έναν αέρα

μ’ έναν αλλιώτικο αέρα έρχονται και σταθμεύουν 

κάτω στα χαγιάτια και στις πιλοτές τους. 

Μη κλείνετε τις πόρτες μη κλείνετε τις πόρτες

και μείνει απ’ έξω η έξαψή τους.

Για το σπίτι μου

Βασίλης Κλείτσας  

Το σπίτι μου είχε δύο εξώστες·

τον έναν ανατολικά για να βλέπω

τον άλλον στη δύση για να με βλέπει.

Προσφυγιά / Βασίλης Κλείτσας

Η μάνα είχε εννιά γιους 
τους έστειλε στα τέσσερα ξένα
για να βρουν αρετή.

Το σπίτι τό σφιγγε κρύο, φαρμάκι
κι η μάνα έδιωχνε το Χάρο
κλείνοντας τον κόρφο της.

Τα ξένα είχαν μιαν όσφρηση από μαραγκιασμένο κυδώνι
και μιαν αφή από βάρος
όπως πατούσε το συννεφένιο άλογο.

Οι εννιά γιοι ήταν από μολύβι και νετρόνιο
έτρεχαν με δυσκολία στον πλανήτη
και γίνονταν αδέρφια, ανοίγοντας
τις αρτηρίες της καρδιάς τους.