άκουσα Κύριε

δεν είμαστε ξένοι της πραγματοσύνης
άν μου δώσεις τον τελευταίο σου ύπνο θα σου χαρίσω
τα δάχτυλά μου που περισσεύουν τις νύχτες
και τον δεξιό μου ώμο που σπαρταράει στα χρώματα και στους ήχους
σπιθίζει η άλλη μου αρχή:
              - τι θέλεις τέρας, τι θέλεις τέρας...
η σκέψη μου είναι λευκή
και η στάση μου του εμβρύου ώς να με πνίξει
                                                           θα συνθλίβει νυχθημερόν την ασέβεια
εξάλλου βαθύτερο ένα κορμί απ' την έδρα του
βαθύτερο προσωπικό εκμαγείο
 
έχοντας πεισθεί πολλές φορές
βραδυφλεγής όπως συνέρχομαι της ματαιότητας
κι έχοντας καταλήξει τίποτα να μη μου αρκεί
δε ξέρω από λοιμούς κι από πολέμους
κι έτσι πέρασα τη ζωή μου ανάμεσά σας, ομοιώματα φρίκης
γιαυτό και σας πενθώ και σας ονοματίζω
γιαυτό και μνήμα μου διάλεξα την καρδιά μου
γιαυτό και μοιρολόι μου διαλέγω την ανάσα

Το ερπετόν πάθος

                       του Ορέστη

Κι εμείς λοιπόν περιούσιοι των σιωπών
Εμείς τοξεμένοι πυρήνες
Εμείς πλήκτρα κοκάλινα πιάνου αιώνιου κι αιώνια μόνου
Εμείς αδάμαντες ίπποι
Εμείς ελεήμονες του πένθους
Εμείς τότε πουλιά και τότε φέγγη.

Εμείς θαμώνες έγχορδοι των διαβάσεων
Εμείς μέσω νεφών κι ανέμων
Εμείς αχός μονάζων
Εμείς κάλυκες αφαιρούμενοι της νύχτας
Εμείς το δέλεαρ των πραγμάτων
Εμείς τα αίτια της τραγωδίας.

Εμείς θιασώτες των δυνατοτήτων
Εμείς μακρύτερα απ' το πέραν
Εμείς του εμάς εγγύτεροι
Εμείς του εμάς εγγύτεροι και
μηδενός εξαιρουμένου
άπαντες εξαίρετοι
του Μηδενός εξαιρούμενοι.

Που δεν είχα παρά μόνο την αγωνία στο στόμα

Τι γυρεύεις μέσα στη θύελλα τι γυρεύεις;...
Που τραγουδάς τη Μαρία Νεφέλη
που τραγουδάς την καρδιά μου
Οπως παιδί αδιάφορα μασουλάει τις προπαίδειες
Κι ανάβουνε οι σάρκες οι υπερθετικές
Και γίνεται ο θάνατος
θα- του μέλλοντος
Μα -να τος!- Του παρόντος...
Ξέφωτό μου εντός μου ματαίων μου κόπος
Πιο όμορφος από ποτέ
αιθέριος του υπερφυσικού παυσίλυπος.
Συμμετέχω
-σπασμένη μύτη
Συμμετέχω
-θαυμάσια αιμορραγία
Η ράτσα μου η ασύλληπτη
στο ρίγος
στο νόημα
και στο άλγος
που δεν είχα παρά μόνο την αγωνία στο στόμα
και τώρα
συνέρχομαι και ξυραφιάζω το στερέωμα
και τώρα
χρυσαλλίδα και σπάραγμα ντύνομαι
και τώρα
ευλύγιστος κρατήρας και χοάνη φωτός
εγώ,
συνέπεια τρομερή των γεγονότων...

Eνας άνθρωπος

 
Μνήμη Μίλτου Σαχτούρη

                          Ανάμεσά μας περνάει ένας άνθρωπος
                          Μ' ένα κεφάλι γεμάτο κόκκινα φεγγάρια.
                          Γλιστράει    χορεύει με τη μουσική μας
                          Καπνίζει τα τσιγάρα μας
                          Μας χαϊδεύει στα μέτωπα.
                          Eνας άνθρωπος
                          Eνας σοφός αστερισμός 
                          Μ' ένα τραγούδι στο στόμα διπλοκλειδωμένο.

                          Κάθε απόγευμα
                          Μοιράζει ατάραχος στις παλάμες μας κέρματα
                          Και ζαχαρένιες σφαίρες
                          Μετράει τα θαύματα με το ένα του χέρι
                          Στο άλλο ισορροπεί περίτεχνα
                          Eνα φεγγάρι κόκκινο
                          Γεμάτο με τα κεφάλια μας. 

Το Τέλος

Το Τέλος με προσπέρασε
Και
Εγώ
Λαχάνιασα  κάθιδρος
Ανηφορίζοντάς με.

Ψηλά,
Στην κορυφή μου
Μια
Πινακίδα
Εγραψε :
"Μόλις
  προσπεράσατε                                                                                              
  το   Τέλος".

υπενθύμιο γενεθλίων

εσύ να εκλεκτίζεις την ημέρα και να ευωδιάζεις
να είσαι πύρα˙
να μοιάζεις στο αίτιο της λευκότητας
να μοιάζεις στον άγγελο˙     να μας τον δείχνεις με το δάχτυλο
να έρχεσαι πάντα από εκεί όπου συνέβη πάθος
επωάζοντας έναν καινούριο ενεστώτα να κατέχεις το φτερό σου
και τη μεγαλόσημη ιδιότητα του ερωτολήπτη
εκεί κι απ’την αγάπη ακόμα ν’ανάβεις
κι από το στόμα σου
να κρέμονται δρακόλιμνες οι μνήμες και τα γεγονότα
την ομορφιά σου διαγράφοντας από τις λίστες
των επιβαινόντων προς αναχώριση πόθων
τυλίξου με τώρα -αυτό το καταχείμωνο κρατάει ως να το φτύσεις
για σένα αυτός δημιουργήθηκε
κόσμος
κι όταν γλιτώσει απ’ την υπόθεση της νόησης
θα σου απαγγείλει σε μια λιακάδα την Ακαιρεότητα
 μα ώσπου να πάρει το σχήμα σου
εσύ θυμήσου: από τις χαραμάδες σου που βγαίνει ανάμεσα
πάντα σε θάλασσα αυτό
την ώρα που φιλιόμαστε
θα καταλήγει

όπως όταν πεθαίνουμε.

συγχρονίζονται κάποτε οι πτυχές του Σύμπαντος
όπως όταν πεθαίνουμε ακουμπώντας στην πλάτη του Φωτός
και στα χέρια μας
και στα χέρια του εκλιπόντος
αστερισμοί διάτρητοι κι ελλειπτικές ρομφαίες
φαλτσάρουν σχηματίζοντας τροχιές κι αληθινούς αγγέλους
ακαριαία όμορφους κι απελπιστικά στιγμιαίους.
γύρω απ’ τα στήθη μας
γύρω από την Αλήθεια  τριγύρω
φωτοβολούν ίαμβοι και δεκαπεντασύλλαβα πουλιά
απομεινάρια θεσπέσια μιας παλιάς γιορτής
που κυοφόρησε από τα πρώτα της κιόλας χειροκροτήματα
γένη παυσίλυπα και ράτσες απεγνωσμένες ως το Τέλειο
εδώ στο Καίριο
εδώ στο Ηθελημένο
με τα τεράστια λεξήμορφα ουρανοτρύπανα
ας θρυμματίσει απόψε η ανάσα μας
τούτο το άχαρο τσόφλι
που μας το μάθανε ουρανό.΄

Χ.

 βυθίστηκα ξανά σ’ ένα χορό
    μακριά από τις κινήσεις των ανθρώπων
τα σώματά μας   ένα δυο τρία    κατακόκκινα χάδια
    το δέρμα μας  ένα δυο τρία    λόγια ολόφωτα
τα δάχτυλα δεν ξέρουν από πολιτισμό
    μονάχα την ευγένεια της γέννας
μονάχα τη βαρβαρότητα του θηλασμού
    κι έχει περάσει ήδη το ένα τέταρτο της μνήμης
που παρελαύνουν μπροστά μας τα Ανθρώπινα
    κι όταν θα πάψουν κι αυτά να μας ονειρεύονται
τότε ίσως να’ χουμε νικήσει
    τότε ίσως να’ χουμε καταφέρει το Ανείπωτο
τότε ίσως ο νεκρός κι ο άλλος του θάνατος
    μ’ ένα μεγάλο ήσυχο μαχαίρι να μας σκοτώσουν
σημαδεύοντας προσεχτικά τα χέρια μας
    αναζητώντας εκεί αυτό που εμείς βαφτίζαμε στερέωμα
πριν καν ακόμα ο κόσμος αυτός μοιραστεί
     σε τόπους σε ονόματα και σε ήρωες
σ’ αυτά που ξέρουμε
σ’ αυτά που βλέπουμε
και στα άλλα
που κοιτάμε 
     κι όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιους φόνους
     θα στριγκλίζει η σελήνη τ’ όνομά σου
     θα στριγκλίζει στ’ όνομά σου τ’ όνομά μου
     θα στριγκλίζει στ’ όνομα μου επάνω ολομόναχη
     μια δαγκωμένη γήινη σφαίρα
     κι η πιθανότητα μιας ειπωμένης Άνοιξης
     μιας Άνοιξης επόμενης
βυθίστηκα λοιπόν ξανά σ’ ένα χορό
μια τέτοια νύχτα, αργά,
συναντηθήκαμε
σαν να έπρεπε κι οι δυο μας
 να απαντήσουμε σε κάτι