Σε αγαπώ πολύ

"Σε αγαπώ πολύ!"

Η φράση

σε ταξίδεψε

στα κύματα του έρωτα.

Μετά σε έπνιξε!

"Μετά το τέλος τ' ουρανού" ΄Ανεμος εκδοτική

Κρύο

Κομμάτια.
Το φιλί
δεν μπόρεσε να διανύσει την απόσταση.
Κρύο.
Αρνητική η θερμοκρασία της αντοχής.
Μαζεύει τα κομμάτια.
Αγκαλιάζει τον εαυτό της.
Κλαίει.

Εκτεθείτε! ( Κομπέρ )

Θα πέσει αστερόσκονη
στη μαγεμένη πόλη.
Εκτεθείτε!
Σηκωθείτε.
Διαπεράστε την ομίχλη.
Εκτεθείτε!
Ντυμένοι με αστερόσκονη
φιληθείτε.
Ονειρευτείτε.
Εκτεθείτε στην αστερόσκονη.
Παρακαλώ!
Αλλιώς,
καληνύχτα σας...

" Λήθη η αυτοκράτειρα του κόσμου "

Οι ποιητές είναι πλασμένοι από θλίψη

Μοναχικοί.
Ευγενείς.
Εκτεθειμένοι
σε καταιγίδες συναισθημάτων.
Υπερβολικοί.
Καθόλου βολικοί.
Παρασυρμένοι
απ’ την ερωτική βαρύτητα.
Με τραύματα διαμπερή.
Η θλίψη τους ακολουθεί,
ως την αποδερμάτωση
όλων τους των σωμάτων.
Ως την επιστροφή.

Χρήστος Παπουτσής (μικρή αναφορά)

Ο Χρήστος Παπουτσής γεννήθηκε στην Αθήνα, στη γειτονιά του Πλάτωνα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εξειδικεύτηκε στην παθολογία. Ζει στον Ίππιο Κολωνό, όπου εργάζεται ως ιατρός παθολόγος και φιλοσοφεί ως ποιητής.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά "Κασταλία" και "Μανδραγόρας" και  σε διαδικτυακές ποιητικές ομάδες και ιστολόγια.

έργο του:  (2013) Μετά το τέλος τ' ουρανού, Άνεμος Εκδοτική

ΑΣΤΕΓΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

                                               

                                                          

                                                         Ανοίγω τα παράθυρα.

                                               Λάβα ξεχύνεται,

                                               κόρη του ήλιου και του μετάλλου.

                                               Άλλη φορά,

                                               πυρακτώνεται νύχτα.

                                               Το φεγγάρι

                                               δεν κατακαίει το αμάξι

                                               μα,τις καρδιές.

                                               Και τα κορμιά,

                                               θερμότερα από λάβα,

                                               σπινθοβολούν

                                               βεγγαλικά του έρωτα

                                               πάνω από μηχανικές φωλιές,

                                               που στάθμευσαν

                                               πλάι στο ακρογιάλι. 

Παγίδα

Την ώρα που έφτασες
Δυο χέρια απλώθηκαν
να σ΄αγκαλιάσουν
Τραβήχτηκες
γιατί ήταν κάτι
άγνωστο για σένα.
Δεν ήταν ξώβεργες
για να σε παγιδέψουν,
ούτε ήταν συρματόπλεγμα
για να σε φυλακίσει
Ήταν τα δυο μισά κομμάτια
μιας καρδιάς
που, άνοιξε να σε χωρέσει.

Τελειώνει ο χρόνος

"Τελειώνει ο χρόνος.
Άλλαξα δασκάλους.
Έμαθα.
Τελειώνει ο χρόνος.
Θυμάμαι.
Μονοκατοικίες με κήπο,
την Ελένη,
δίσκους 45 στροφών.
Τελειώνει ο χρόνος.
Χρώμα γκρίζο
αλλά και φως.
Ράγες χαραγμένες στο δέρμα.
Ποιός πέρασε;
Ράγες στην καρδιά.
Ακόμη έρχονται!
Τελειώνει ο χρόνος
και το αίμα
και η αγχιστεία
και η ανάγκη.
Τελειώνει ο χρόνος.
Απομυθοποίηση
και γνώση
και κατανόηση
και άφεση.
Τελειώνει ο χρόνος.
Αποσύρονται
ο φόβος
και η ελπίδα".