ΣΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΜΝΗΜΕΣ / Μιχαλόπουλος Γεώργιος

Στα ακατοίκητα λιβάδια της φαντασίας,

γυμνές καλπάζουν οι λέξεις,

πάνω σ άλογο τυφλών επιθυμιών.

Ενας ζηλιάρης άνεμος,

για να εκδικηθεί την ερωτική του απογοήτευση με τα απειθαρχα σύννεφα,

συγκεντρώνει στρατιά βροχής,

για να εκδικηθεί την στυγνή τους απόφαση.

Αφήνω την βροχή να ξεπλύνει στο πρόσωπο μου τα σημάδια της αυπνης και κουρασμένης επιμονής.

Στις φωλιές της ψυχής κουρνιάζω,

φτιάχνοντας προχειρο καταφύγιο,σε δίνες μιας απρόσμενης ταραχής

ζω την δική μου πραγματικότητα, στις εσοχές των κορμών της αισιοδοξίας.

Διαποτισμένος από μια νοσταλγία αγνώστου προελεύσεως

ψάχνω ν ανακαλύψω τις πτυχές μου,

κομματιασμενο σύννεφο απο την ισχυρή καταιγίδα,

με λύσσα χτυπά ο άνεμος τα σωθικά της νύχτας,

αυλακωνοντας τον ορίζοντα ο κεραυνός της τόλμης.

Στις πόλεις η κυκλοφορία της ανεμελιάς στις φλέβες του ενθουσιασμού μειώνεται,

τα γερασμένα σπίτια των φτωχών δεν κρύβουν μυστικά,

δεν θα επιστρέψω νωρίς τα κλοπιμαία όνειρα.

Νύχτα μοχθηρή,

ακαθόριστης φοβίας,

το φώς στα δωμάτια μπαίνει διστακτικά,

βάφει τα γυμνά σώματα μ' ένα φτερό ,

απλωνοντας σκιές κι ενα επίδεσμο στις πληγωμενες απο το περπατημα σε μνήμες φλέβες της καρδιάς.

Οι ανάσες ταξιδεύουν το βλέμμα,

συνυπάρχουν με τις παράφορες αισθήσεις,

αποξεχνιεμαι σ ενα θαμπό ταξίδι με δάκρυα για ναύλα

και κραυγές του οδηγου στις στασεις μοναξιας.

Κρύβω στα φύλλα της καρδιάς

μια λεπτή χορδή ευαισθησίας.

Ξεθάβω απο το κρυμμένο αλφάβητο σιωπές,

και ταριχεύοντας τις σταγόνες βροχής,

σε σταλακτίτες μεταλλάσονται οι αργόσυρτες ραψωδίες.

Ερωμένη του μυαλού μου / Μιχαλόπουλος Γεώργιος

Ερωμένη του μυαλού μου,
ντυμένη το σχήμα των ματιών μου,
χωράς σε μια λεπτομέρεια της αφής,
σμαλτωμένη άβυσσος της γλυκιάς προσμονής,μ αστέρια θωρακισμένη,
απλώνεται η γοητεία των κινήσεων σου ως ιστός αράχνης,
με κλωστή ασημένια στα δάχτυλα μ-πλέκεις τις ραφές του πεπρωμένου,
ξεχνιέμαι στα ανύποπτα σου ερεθίσματα,
στο απλωμένο υφάδι της φαντασίας ο έρωτας σφάζει την νύχτα που γαλούχησε στρατιές αμφιβολίας.

Στραγγίζονται στα μάτια σου χιλιάδες ρίγη απόγνωσης,
δακρυσμένα τοπία και όνειρα φεγγαρόχαρα αναφλέγονται μ ένα σπινθήρα γέλιου.

Το ξεχείλισμα του κορμιού σου πλημμυρίζει με αφθονία τις ορμές,
στην άκρη ενός γκρεμού στέκεται περήφανα η έλξη,
τολμώντας την ακροβασία στα θέλγητρα σου,
στου δέρματος σου τις φωλιές τρυπώνει η γη των πόθων μου,
στην άγνωστη εποχή της γέννησης των λέξεων ψάχνω να βρώ την επίκαιρη φωνή, που θα σου ψιθυρίζει στ αυτιά τις νότες μιας αέναης πραγματικότητας, των ήχων του κορμιού σου πάνω στις κυματιστές γραμμές της νοσταλγίας....

[Στον αστερισμό της ερωτικής αμφιβολίας...] / Μιχαλόπουλος Γεώργιος

Στον αστερισμό της ερωτικής αμφιβολίας,οι προβλέψεις των γήινων ερμηνευτών της αρχέγονης τάσης για πρόβλεψη του μέλλοντος,
σκοντάφτουν στις άγνωστες πτυχές μιας αρρυθμίας των άστρων,
στην καρδιά της Συμπαντικής επίδρασης στα τεκταινόμενα των ψυχών,
και τις δεισιδαιμονίες που οφείλονται στις διακυμάνσεις αστρολογικών φαινομένων.

Ο Θεός Έρωτας κρατά τις τύχες στα χέρια του,
η σιγουριά των συναισθημάτων αμφισβητείται με το πέρασμα του Κρόνου,
η Σελήνη θέτει δικούς της κανόνες έλξης,
με την Αφροδίτη σε ωροσκόπο απιστίας.

Η αινιγματική συναστρία των ηδονών επιφυλάσσει στην γυάλινη σφαίρα της επιθυμίας εκπλήξεις, απρόβλεπτες οι συνέπειες του Κομήτη του πάθους,
όταν αποφασίσει να προκαλέσει ρήγματα στον πλανήτη της αστρικής μας βεβαιότητας.

Στα νεφελώδη ερωτήματα των απορρίψεων,
μια λάμψη χαράζει ανεξίτηλα τον ουρανό της πίστης,σκορπώντας πεφταστέρια,
ως αποδεικτικά στοιχεία μιας ευχής που έφτασε στην εξωγήινη διάσταση της φαντασίωσης.

[Σκέφτηκα να διαπράξω το τέλειο έγκλημα] / Μιχαλόπουλος Γεώργιος

Σκέφτηκα να διαπράξω το τέλειο έγκλημα,
να δολοφονήσω τις αναμνήσεις που με βασάνιζαν χρόνια,
υπήρχε μία μοναδική ευκαιρία να τις εκδικηθώ,
την ώρα που θα μετέφεραν τα κλοπιμαία στιγμιότυπα της ζωής μου στο χρηματοκιβώτιο της ΘΥΜΗΣΗΣ.

Αρχικά γνώριζα το δρομολόγιο που ακολουθούν,
συλλέγουν προσεκτικά τις καθημερινές μας συνήθειες,
περιμένοντας να λήξει η περίοδος αντοχής της επιθυμίας,
μαζεύουν επιμελώς τα αποκόμματα των πράξεων μας,
χρηματοδοτούν τις συνθήκες με ανισότητες για να βρίσκουμε ανυπέρβλητα εμπόδια στο πέρασμα μας από το στιγμιαίο παρόν στην διαχρονική αξία των εντυπώσεων.

Σκέφτηκα να αποτελειώσω το σχέδιο εξόντωσης των αναμνήσεων χρησιμοποιώντας το μαχαίρι του παρόντος χρόνου.

Αναζητώ πειστικό άλλοθι,
γνωρίζοντας την ισχυρή προστασία που απολαμβάνουν του ΧΡΌΝΟΥ,εξαιτίας των δεσμών αίματος με την ΑΜΝΗΣΊΑ.

Οργανωμένη σχεδίαση και εκτέλεση μίας αναγκαίας δολοφονικής πράξης εκτός προγράμματος,
τέλεση αδικήματος με κίνητρο την απελευθέρωση του μυαλού απ τις ΕΡΙΝΎΕΣ της νοσταλγίας.

Προτιμώ να φυλακίσουν ισόβια το κορμί μου,
παρά να δεσμευθεί η πνευματική μου ελευθερία στα υπόγεια κελιά της λήθης.

Η αποφυλάκιση μου εκκρεμεί λόγω έφεσης των καταστάσεων.

Τα ερωτήματα στα χείλη βασανίζονται, / Μιχαλόπουλος Γεώργιος

Τα ερωτήματα στα χείλη βασανίζονται,
με το μαστίγιο της απορίας,

τα λόγια της σιωπής εξανεμίζονται,
στεγνώνουν τα δάκρυα της μοιρολατρίας.

Στα τοιχώματα του μυαλού καρφωμένες εικόνες της μνήμης,

στις κρυφές εισόδους της ακοής,
ψίθυροι χτυπάνε το κουδούνι της πόρτας των αναστεναγμών.

Σκαρφαλώνουν κρυφά τα τείχη του σώματος τα φιλιά των εραστών,

φορώντας πανοπλία εμπιστοσύνης,
καταλαμβάνοντας το απόρθητο φρούριο της συντροφικότητας.

Οι παραισθήσεις ξεφορτώνουν τα λαθραία οράματα,

αδειάζοντας τα νοικιασμένα καμιόνια της φαντασίας,
φορτίο παράνομης διακίνησης συναισθηματικού υλικού.

Στα θεμέλια της ύπαρξης τα συνεργεία διάσωσης των πλημμυρισμένων αισθήσεων,

βάζουν σ εφαρμογή το σχέδιο απεγκλωβισμού της συνείδησης,

μες στο υπόγειο πέρασμα του αγωγού μεταφοράς αισιοδοξίας.

Με τις πρώτες βοήθειες να παράσχονται στα τραυματισμένα όνειρα,

αχνοφέγγει στον φωταγωγό της λύτρωσης μια σπίθα ζωής