το ακατόρθωτο

Θέλουμε να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο,

και θεοποιήσαμε τα απλά,

χωρίς να αντέχουμε,

ούτε στα μεγάλα που εκμηδενίσαμε,

ούτε στα μικρά

που δεν υπολογίσαμε την αξία τους.

Οι ιδέες εκπλήρωσαν το σκοπό τους

και τα λόγια τελείωσαν.

Όποιος είχε να μιλήσει, μίλησε

και οποίος είχε ν’ αγαπήσει, αγάπησε.

Κι εκείνοι που ανάμεσα στα δύο, δε μπόρεσαν,

ούτε να μιλήσουν. μα ούτε και ν’ αγαπήσουν,

εκκολάψανε εχτρούς για το σύμπαν,

μεταφέροντας στα μικρά νεογνά το δικό τους κενό.

Θέλουμε να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο

και θεοποιήσαμε τα απλά, ξεχνώντας

ότι σε αυτή την περίπτωση,

έχουμε να σηκώσουμε το σταυρό.

Αν έρχεσαι

Αν έρχεσαι να συγκρουσθείς,

ψάξε για την τέλεια πράξη.

Όταν  την σκεφθείς, θα σκορπίσεις υπόνοιες,

όταν την εκτελέσεις, θα έλθει ο χαλασμός.

Αν έρχεσαι να σπείρεις,

ψάξε για τη βαθιά σου γνώση.

Όταν την εννοήσεις, θα φροντίσεις το χώμα

που θα σπείρεις,

όταν την κάνεις πράξη, θ’αγαπήσεις τον καρπό.

Έπλασα τους ανθρώπους

Έπλασα τους ανθρώπους χωρίς λόγια
και με τη σιωπή τους, κέρωσα τον χρόνο,
όταν καμιά κουβέντα
δεν μπορούσε να σώσει τις περιστάσεις.

Σε μια αθόρυβη ανακατάταξη, χωρίς τείχη,
όλα πήραν το σχήμα μιας βαθιάς αποδοχής.
Κάτι σαν αυτό που ονομάζουμε,
φροντίδα, αντί καχυποψία,
διαπίστωση, αντί για καταστροφή,
προοπτική, αντι για οπισθοχώρηση,
ζωή, αντί για εγκατάλειψη,
αιωνιότητα, αντί για θάνατο.

Έπλασα τους ανθρώπους,
όπως τους είχε ανάγκη η ψυχή μου
κι όταν αμφισβήτησαν, τους άφησα ν’ αρμενίζουν
στην πλάνη της ησυχία τους
και συνέχισα να τους πλάθω, όπως τους ήθελα,
μα εκείνοι, δεν μ’έβλεπαν πιa,
γιατί είχα υψώσει τα τείχη.

ο θρήνος

Πείνασαν οι άνθρωποι,

γιατί γύρισαν τα κοφίνια

και σκόρπισαν τις τελευταίες προμήθειες.

Με το θρήνο δε χόρτασαν,

μήτε έσβησαν τη δίψα με τα δάκρυά τους.

Με τα μάτια κλειστά βυθίστηκαν

στο ερεβώδες στερέωμα

και με τα χέρια δεμένα,

έμειναν χωρίς δράση και βούληση.

Λύγισαν,

γιατί δεν έδειξαν φροντίδα στον διπλανό τους

και φορτώθηκαν

ολάκερη την έγνοια του εαυτού τους.

Αφανίστηκαν,

απ’τη βουβή καταστροφή

που φέρνει η ταπείνωσή τους.

Έμειναν κενοί,

μέσα στην αγωνία της ύπαρξης

και ζήτησαν την υπέρτατη ανακούφιση

στην οδύνη της θυσίας.

Πέθαιναν αργά,

οι άνθρωποι

πάνω στο σταυρό, με τα χέρια τεντωμένα

και το βλέμμα παραδομένο,

να ψάχνουν πού ‘θε να στραφουν

για την ύστατη βοήθεια.

τα τύμπανα

Αν δεν ακούς,

τι νόημα έχουν τα τύμπανα

και αν δεν θέλεις,

τι νόημα έχει η λογική;

Αν δεν εμπιστεύεσαι,

τι νόημα έχει η εξακρίβωση;

Τις περισσότερες φορές,

χωρίς αποδειχτικά

μένεις έκθετος σε χιλιάδες επιλογές.

και ανακαλύπτεις τη λογική

εκεί που δεν υπάρχει,

και το συμβιβασμό σε ό,σα

δεν αποδεικνύονται.

Τότε, ακούς τα τύμπανα,

ενώ δεν υπάρχουν.

κινδυνεύεις

Δεν κινδυνεύεις από τους «εχθρούς».

Κινδυνεύεις

από κείνους που ήσυχα διεισδύουν,

μέχρι να νομίζεις ότι έγιναν δικοί σου.

Κινδυνεύεις από κείνους,

που προσπαθούν να σε πείσουν

και όταν τους πιστέψεις,

έχουν ήδη

αλλάξει θρησκεία.

ο Μαραθώνας

Σπεύσε να συναντήσεις

τον εχθρό,

 Ο Μαραθώνας,

δεν είναι μια απλή μάχη.

Είναι ιδέα.

Αν πας,

πρέπει και να γυρίσεις.

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε;

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε; 

Αν δεν αγαπήσουμε τον ανυπότακτο που προκαλεί

τη συγκροτημένη άποψή μας για τον κόσμο

και εκείνον που εξεγείρεται,

αν δεν αγαπήσουμε εκείνον που δεν συμβιβάζεται

στη εικόνα που θέλουμε να του δώσουμε

και την σκισμένη αλήθεια

της ανατροπής που κρύβει οξύμωρες αντιθέσεις,

αν δεν αγαπήσουμε τον ανησυχητικό άνεμο,

που τολμά να ταξιδεύει τα όνειρα

και το ορμητικό ποτάμι που διαπερνά τη δίψα για ζωή,

  τότε τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε;

Εκείνους που σκύβουν το κεφάλι

και προσαρμόζουν την αόρατη σκέψη

στην ανθρώπινη κλίμακα της τρομοκρατίας;

 Εκείνους που μας υπόσχονται την αφθονία των ονείρων,

η εκείνους που μας εξοικειώνουν με το θάνατο

και μας λευτερώνουν από το φόβο του;

 Αν δεν αγαπήσουμε εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί μας,

τότε, τι ήρθαμε να αγαπήσουμε;

Μόνον τους καλούς και υποταγμένους;

 Τη λάγνα αλήθεια που γίνεται καταστροφική στα χέρια μας,

 η την αλήθεια

που τη μαθαίνουμε για να μη γίνουμε

 σκλάβοι της;

Τι ήρθαμε στ’αλήθεια ν’αγαπήσουμε;

Άγονη γραμμή

Ο άνθρωπος,

με πρωτοδύναμες ιδιότητες

και με οριακή αντινομία

της ευτυχίας και της δυστυχίας,

 έρχεται,

καινούργιος στον Κόσμο,

χωρίς να ξέρει τι θα εξερευνήσει

και έτοιμος να μάθει,

χωρίς να ξέρει τι θα ρωτήσει.

 Ζει,

αναζητώντας τη λογική κατανόηση

του σύμπαντος, γεμάτος ερωτήματα, ελπίζοντας

να βρει τις απαντήσεις και φεύγει,

εξοικειωμένος με τη φύση του,

έχοντας καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα

αλλά χωρίς να υπάρχει κανείς,

για να τ’ ακούσει.

Αν έρχεσαι

Αν έρχεσαι να συγκρουσθείς,

ψάξε για την τέλεια πράξη.

Όταν  την σκεφθείς, θα σκορπίσεις υπόνοιες,

όταν την εκτελέσεις, θα έλθει ο χαλασμός.

Αν έρχεσαι να σπείρεις,

ψάξε για τη βαθιά σου γνώση.

Όταν την εννοήσεις, θα φροντίσεις το χώμα

που θα σπείρεις,

όταν την κάνεις πράξη, θ’αγαπήσεις τον καρπό.

τα τύμπανα

Αν δεν ακούς,

τι νόημα έχουν τα τύμπανα

και αν δεν θέλεις,

τι νόημα έχει η λογική;

Αν δεν εμπιστεύεσαι,

τι νόημα έχει η εξακρίβωση;

Τις περισσότερες φορές,

χωρίς αποδειχτικά

μένεις έκθετος σε χιλιάδες επιλογές.

και ανακαλύπτεις τη λογική

εκεί που δεν υπάρχει,

και το συμβιβασμό σε ό,σα

δεν αποδεικνύονται.

Τότε, ακούς τα τύμπανα,

ενώ δεν υπάρχουν.

Ο Μαραθώνας

Σπεύσε να συναντήσεις

τον εχθρό,

 Ο Μαραθώνας,

δεν είναι μια απλή μάχη.

Είναι ιδέα.

Αν πας,

πρέπει και να γυρίσεις.

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε;

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε; 

Αν δεν αγαπήσουμε τον ανυπότακτο που προκαλεί

τη συγκροτημένη άποψή μας για τον κόσμο

και εκείνον που εξεγείρεται,

αν δεν αγαπήσουμε εκείνον που δεν συμβιβάζεται

στη εικόνα που θέλουμε να του δώσουμε

και την σκισμένη αλήθεια

της ανατροπής που κρύβει οξύμωρες αντιθέσεις,

αν δεν αγαπήσουμε τον ανησυχητικό άνεμο,

που τολμά να ταξιδεύει τα όνειρα

και το ορμητικό ποτάμι που διαπερνά τη δίψα για ζωή,

  τότε τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε;

Εκείνους που σκύβουν το κεφάλι

και προσαρμόζουν την αόρατη σκέψη

στην ανθρώπινη κλίμακα της τρομοκρατίας;

 Εκείνους που μας υπόσχονται την αφθονία των ονείρων,

η εκείνους που μας εξοικειώνουν με το θάνατο

και μας λευτερώνουν από το φόβο του;

 Αν δεν αγαπήσουμε εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί μας,

τότε, τι ήρθαμε να αγαπήσουμε;

Μόνον τους καλούς και υποταγμένους;

 Τη λάγνα αλήθεια που γίνεται καταστροφική στα χέρια μας,

 η την αλήθεια

που τη μαθαίνουμε για να μη γίνουμε

 σκλάβοι της;

Τι ήρθαμε στ’αλήθεια ν’αγαπήσουμε;

τα συμπεράσματα

Ο άνθρωπος,

με πρωτοδύναμες ιδιότητες

και με οριακή αντινομία

της ευτυχίας και της δυστυχίας,

 έρχεται,

καινούργιος στον Κόσμο,

χωρίς να ξέρει τι θα εξερευνήσει

και έτοιμος να μάθει,

χωρίς να ξέρει τι θα ρωτήσει.

 Ζει,

αναζητώντας τη λογική κατανόηση

του σύμπαντος, γεμάτος ερωτήματα, ελπίζοντας

να βρει τις απαντήσεις και φεύγει,

εξοικειωμένος με τη φύση του,

έχοντας καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα

αλλά χωρίς να υπάρχει κανείς,

για να τ’ ακούσει.