'Soir en Paris Avrilien' / Του Ηλία Κόττα

Απνοια κουφόβρασης.
Ενα βραδολούλουδο
ντυθηκε Ανοιξη, λευκη.
Το Παρισι φωτοστολίστηκε
φωτα πολιτισμου.
Οι ιθαγενεις επαιζαν Εσμεράλντα
με κατι μαυρους Κουασιμόδους.
Οι μελαμψοι γιουχάϊζαν
την Αναγεννηση.
Κατι τουριστες φωτογραφίζαν
μια αναμνηση.

Ο Σηκουανας βρωμαγε
ψαρι σ' αποσυνθεση.
Η Νotre Dame
εκλιπαρουσε για Μεσαίωνα.
Τρεις λογοτεχνες επιναν
αψέντι,ζούλα,
με μια παρεα vagabonds.
To metro tram έσερνε τερμα
Charles de Gaulle aeroport
ενα shack voyage
μ' ονειρα νοτισμένα.
---
Βαλαμε στο ποτηρι
δυο δαχτυλα φοβο,
τάπιαμε μονορούφι
και τα μεθυσαμε.




ΠΗΓΗ: http://www.palmografos.com/permalink/27122.html

Τούρκικη Ιστορία

Πριν πεις καλο ταξειδι
μουλεγες νικηθηκαμε.
Σε ρωτησα μετα για ελπιδες
κι ειπες πως ξεχασες τα οραματα
κι ακομα,λιγο πριν,
πως βαφτισες δυο αρχηγους
κι υπαρχηγους
και μοιρασες και τιτλους
και βαθμους στ'ανταρτικο μπουλουκι.
Και σουπα:
''ετσι εκαν' ο Μωαμεθ
κι ετσι εγινε τ'ασκερι ραθυμο,
πασαδες οι πολεμηστες
και πασαλικι η γη,η κλεμενη
και πως αναλαβ'η πολιτικη να σωσει
μια Αυτοκρατορια
Οθωμανων πολεμιστων.
Χαθηκε το Ιασιο,το Μαυροβουνι
κι οι Βάλκανοι εξεγερθηκαν,
ενω οι πασαδες μεινανε''.
''μη συνεχιζεις'',διεκοψες...
'' ηρθαν μετα προστατες κι εφεραν
Κουρδους κι Αρμενιδες και Ποντιοι,
ψηλα καπελα και συμφεροντα
και φρακα''...

Μουλεγες ''νικηθηκαμε'' 
κι ακουγα,''οι πασαδες μεινανε''
παραμυθι...
για ναχουν ιστορια οι Μωαμεθανοι.

οι αιχμάλωτοι

Κι αυτες οι σκονες
του σηκωμου της βροχης
αδημονουσαν ν'αμαυρωσουν
τις δαφνες
των ανωτερων τιτλουχων
κι ισως ακομα
να σκουριαζαν τα λαφυρα
και τις ζητωκραυγες
των νικητων.

Αυτες οι σκονες,
δεν ηταν αλλο ακουσμα
παρα οιμωγες
αιχμαλωτων εχθρων
που γυρευαν ανταλλαγη
και τους τις στερησε ο οχλος
που ζητωκραυγαζε.

Δυο μαυροφορες μοναχά
τους φιλεψαν νερο
και σωθηκ' η παρασταση.
Κι ειπαν,πως ητανε μαναδες
πεσοντων μαχητων,
που γυρευαν τ'αγορια τους
μες απο τις ματιες των φονιαδων τους!!!
Και δεν τους πιστεψαν.Ο οχλος.

ισκιοι ασημαντοι

Τις νυχτες φοβαμαι ισκιους ασημαντους,
που ακαταμαχητοι βαφτιζονται
μεσ'απ τα φωτα της συνοικιας,
που κομαται.
Τολμουν κι οριζουν στις γωνιες
και θελουνε ν'αλλαξουν μ'ιδανικο αποκοτημα
της φαντασιας,τις δεισιδαιμονιες,
μηπως.
------
Τις νυχτες φοβαμαι ισκιους ασημαντους,
που θασβηναν στο φως,το διαχυτο,
διχως να βαψουν,καν τη σκουρια στο πλακοστρωτο
που την αυλη μας γιομισε με μετρια θαυματα.

------
Τις νυχτες φοβαμαι ισκιους ασημαντους,
σαν πεφτει ο τονος της φωνης
κι υποχωρει η εκφραση σε καποιες αντιστασεις
 αμφιβολες,
μηπως εκπορνευτεις,αδυνατη,μες την πανσεληνο
αναισθητα,
σαν ξεχαστεις σε ληθαργο Απριλιανο
κι ισως κι αντεξεις το πρωι,να κοιταχτεις
στο φως,
σαν ισκιος ξεχασμενος μεσανυχτα.

ξεμάκραιμα

Η νεα περιοδος
χαμενων αξιων
αρχισε να διαφαινεται
πισω απ'το τζακι,
που αναψε αδιαφοροντας
για τις φυλλοροιες
και τις οιμογες της λευκας,
μιας και καπνισε κι αλλο.
--------


Βρεθηκαμε ξανα,πιο ξενοι
απο τις ζεστες μερες,
μ'εχθρες και ντροπες
πιο τελειες.
Εγω τρεις μηνες πιο φτωχος
κι εσυ,μηνες πολλους
πιο μακρυνη.
--------
Και να σκεφτεις
πως ολα γινανε
μεχρι να κιτρινισουν οι λευκες.
Πριν ν'απογυμνωθουν,ολοτελα.

ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Οι αχτιδες
ρυτιδιασαν την αλαζονια.
Η μερα βουρκωνει
σκοτεινες προετοιμασιες.
Τα πουλια βιαζονται.
Τα ξεκομμενα παιδια
φωτιζουν την καμαρα
αδυναμιες.
Η Ακροπολη
ντυνεται νυφικα.
Οι νεκροι προτιμανε
φορεματα ασπρα τη νυχτα.
Χορευουν αλλοπαρμενοι
και συγχωρανε το χρονο.
Γεννησαν.
Μοναχα οσοι γεννανε,ζουν.
Η Ακροπολη γεννηθηκε
κι εγκυμονει.
Τα βραδυα ντυνεται νυφικα
κι ερωτευεται τους Ελληνες,
να τους γενναει.