EΠΑΓΓΕΛΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑ / Μουζάκης Δημήτρης

Της παίρνω από τα χέρια το παιδί κι
εκείνο αρχίζει να κλαίει.
Λογικό, σκέφτομαι
το παιδί θέλει τη μάνα του
και της το ξαναδίνω.
Ύστερα κοιτάζω τα παπούτσια μου.
Μέσα τους είναι τα πόδια μου
κάλτσες ιδρωμένες.
Ευτυχώς, σκέφτομαι
όταν το παιδί μας κοιμηθεί
θα μου τις πλύνει.
Όσο για τις πατούσες μου
θα ξεμυρίσουνε κι αυτές
κάνοντας ποδόλουτρο
μέσα στον ιδρώτα της.

Δημήτριος Μουζάκης / Ποιήματα

 Ι.

Μια εκκλησία των αθέων
πάνω στο βουνό
γέμισε ανθρώπους που
θέλουν να προσευχηθούν.
Εκκλησιάζονται οι άθεοι
μα δεν ακούει κανείς.
Ζητούν, παρακαλούν, υπόσχονται
οι άθεοι
σα να μην τους νοιάζει του Θεού
η ανυπαρξία
σα να λυτρώνονται απ’ τα βάσανα
απλώνοντας το χέρι για βοήθεια.

ΙΙ.
Χίλιοι θεοί μέσα στο σούπερ μάρκετ
ενοχικά ψωνίζουν τα εδέσματα
των Χριστουγέννων.
Μια τσιγγάνα ξαπλώνει έξω από τη τζαμαρία
χαμογελαστή που δε χρειάζεται
να πάει στη δουλειά
όταν ψωνίζουν οι θεοί της ενοχής.

ΙΙΙ.
Φέτος δε θα ρίξουμε
χαρτονομίσματα στη φάτνη.
Η κυβέρνηση κατήργησε το χρήμα
πλέον ξοδεύουμε με κάρτες.
Ο Ηρώδης δε σφάζει πια τα νεογνά
μόνον αγρίως φορολογεί
τα δώρα των μάγων.

ΙV.
Σαν τρομοκράτης που αυτοκτονεί
για να πάει στον παράδεισο
ζει ο άνθρωπος.
Όσα δεν ξέρει είναι μια ξύλινη κάσα
που δε θα δει ποτέ.

πηγή: http://www.poiein.gr/

[ Είχε γίνει πια εμμονικός]/ Μουζάκης Δημήτρης

 Είχε γίνει πια εμμονικός.

Πρέπει να καταστραφεί η Καρχηδόνα
πρέπει να καταστραφεί.
Δεν ήταν όμως, ένας, ήταν πολλοί.
Ο κόσμος είχε μπερδευτεί
δεν ήξερε πια ποιον να πιστέψει.
Είχε πειστεί πως η Καρχηδόνα
πρέπει να καταστραφεί
κι αλάλαζε ασκόπως κοιτάζοντας πότε τη Δύση
πότε την Ανατολή.

Δημήτριος Μουζάκης (βιογραφικό)

O Δημήτριος  Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979.Κατάγεται από την Άνδρο.

Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά (Πλανόδιον, Μανδραγόρας, Ποιείν)και διαδικτυακά (Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης-Ποιείν, Παμπάλαιο Νερό, Στάχτες, Βακχικόν) λογοτεχνικά περιοδικά.

Ποιητικές συλλογές:

Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006)

Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007)

Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009)

Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011)

Βαβυλώνα (Ποιήματα Των Φίλων, 2013)

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Αντί να φορέσω το μαλλί του

ενσωμάτωσα τον αμνό.

Κατόπιν άδειασα το μαξιλάρι μου

απ’ τα πούπουλα

κι έβαλα μέσα του λίμνη με πάπιες.

Τα πούπουλα τα πήρα μαζί μου

στη δουλειά.

Δεν άφησα συνάδελφο

να μην τα δείξω.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί.

Ίσως είναι ο τρόπος μου

να προτείνω κάτι καλύτερο

μέσ’ απ’ αυτό που ζούμε.

Ποιος θα τα βάλει με τα πούπουλα

αν δεν του πεις πώς είναι να κοιμάσαι

πάνω στη λίμνη με τις πάπιες;

ΜΑΡΑ

Γέρνεις τρυφερά πάνω στο στήθος μου

πλάσμα της νύχτας φαίνεται πως μοιάζεις

με τη θλίψη μου και με αγκαλιάζεις

με τον τρόπο που ξεσπά το ήθος μου.

Το στήθος σου αργά αποκαλύπτεις

με το γάλα σου ραίνεις τις πληγές μου

πλάσμα της νύχτας τ’ όνομά σου πες μου

στο σκότος ταξιδεύουμε μιας κρύπτης.

Το χορό μας δε θέλεις να τελειώσεις

συγκινημένη μέσα μου κουρνιάζεις

αυτό που με βουρκώνει θες να λιώσεις.

Τη ζέστα που θεριεύει στα μαλλιά σου

στην ψυχή μου ακίνητη σταλάζεις

το ποίημά μου παίρνει τ’ όνομά σου

Άρωμα

Aπόψε θα παίξουμε παιχνίδι.

Δως μου δυο λέξεις που σου αρέσουν˙

τουλίπα διαλέγεις και δελφίνι

υγρές οι λέξεις που μου δίνεις

με κέντρο τους το λάμδα.

Στη θάλασσα που κολυμπάς

περιπλανιέμαι χρόνια

κι απ’ το χώμα που ξεριζώθηκες

πενθώ και περιμένω.

Στο σώμα μου σήμερα διαλύεσαι, λουλούδι

ένας Θεός στο στήθος του

χαμογελά και μας απλώνει.

Παροχή

Να παραδοθώ θα πει να παραδώσω
το εγώ μου σε μια όμορφη γυναίκα
ξανθιά, με μάτια τσακίρικα
φωνή σα χαρακτηριστικά λεπτή
αλλά βαθιά
να ανατέμνει ανασφάλειες
με θήλαστρα
και στο γάλα να τις πνίγει.
Αλλά πώς να παραδώσω
έτσι το εγώ μου
δίχως νερό για να ποτίζει τα λουλούδια της.
Πρέπει να το αναγραμματίσω
να απορρίψω τη βαθύτερη δομή του
κι ύστερα το έκδυμα να φάω:
                                         γεώ
τα κατάφερα, στο τελευταίο γράμμα
ο τονισμός, εντάξει η τελειότης.
Και τώρα, η μόνη λύση για να ποτίζει
τα λουλούδια της:
                                       γεώτρηση
μόνιμη παροχή οφθαλμών στους κήπους της
οξυνόμενο, περισπώμενο, αιώνια σκλαβωμένο
ωμέγα στο σώμα της
κι άλφα η πρώτη φορά που την είδα.

ADAGIO

Ψάξε ένα μέρος να κρυφτείς
ας πούμε ένα μέρος άξενο
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
που απέρριψε το σμήνος.
Ας πούμε μια άξενη ζωή
γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
κι άσε τις άλλες να σαρώνουν
τις καλλιέργειες των ανθρώπων.
Γείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
ντύσου μια σιωπηρή ασπίδα
κι αγάπα τους ανθρώπους
με τον τρόπο σου
σ’ ένα άξενο κελί που δεν
τους καταδέχεται
όλους μα όλους τους
τους τρόπους.
Ας πούμε σα μονάκριβος αρπιστής
σαν αντιρρησίας της συνείδησης της μοίρας
σπείρε πάνω στα χείλη της ακρίδας
θρύλους σαν άσπρα στίγματα
που ξέχασαν οι κύκνοι
μες σε φιλιά κοράκων.

(Τα μαλλιά σου είναι καφετιά..)

Τα μαλλιά σου είναι καφετιά
όπως το πρωινό μου ρόφημα
που τόσο δείχνεις να σε νοιάζει.
Τα μαλλιά σου θα ’ναι καφετιά
ακόμα κι όταν νεκρός
θα ψαύω μες στον τάφο μου
την πρωινή μου κούπα
ανήμπορος να θυμηθώ τα χρώματα.
Τα μαλλιά σου είναι καφετιά
όπως το πρωινό μου ρόφημα
και μέσα σε τόσα άλλα
εξίσου καφετιά
τα μόνα απαραίτητα
της πρωινής μου δίψας.

Έξι μήνες

Έξι μήνες τώρα
σε δάκρυα μετρώ
το πένθος να μην είσαι.
Σ’ αυτό το μέτρημα
-το ξέρεις καλά-
δεν περισσεύει χώρος για χαμόγελα
ούτε πότε έφαγα
ούτε τι ήπια
ούτε αν είμαι καλά
ή με πονάει κοιλιά μου

μανούλα μου

εσύ που έλεγες ότι θα πέθαινες για μένα
για μία μέρα
μόνο
σήκω
να σ’ αποχαιρετήσω.

Άμβλωση

Λένε πως όταν πλησιάζει
της άμβλωσης ο απορροφητήρας
το έμβρυο τραβιέται.

Θέλει να ζήσει
να γεννηθεί
να γίνει παιδί
να γίνει ενήλικας

να γίνει γριά
που θα ταφεί σε φέρετρο ενηλίκου
όχι κυτταρόμαζα
απορριπτόμενη σ’ αποθέτη.
Δεν είναι το χώμα της χωματερής
(ξέρει το έμβρυο)
διαφορετικό απ’ του νεκροταφείου
το χώμα˙
ομοίως αποσυντίθεται κανείς
και στα δυο.
Σημασίαν έχει να ζεις.
Γι’ αυτό τραβιέται το έμβρυο
κι ουρλιάζει μες στην κοιλιά
και σκέπτεται τις μέρες
που αμέριμνο πασπάτευε το λώρο
σα να μην μπορεί μορφότερες απ’ αυτές
μέρες κανείς
να ζήσει.

Επάγγελμα ποιητής

Με μολύβι και χαρτί γεννώ ποίημα
ό,τι άλλοι δείχνουν εξάμβλωμα.
Μικρό το κακό.
Εδώ με μολύβι και χαρτί
δείχνω ζωή
ό,τι οι περισσότεροι
θα ντρέπονταν να γεννήσουν
(γιατ’ είναι, βέβαια, ντροπή
να ζεις αμισθί
αναπαράγοντας γραπτώς
την ορφανή σου ανάγκη).

Τοπία της βροχής

α’

Στο μαγαζί κόσμος πολύς.
Όρθιος έξω
με τυρόπιτα στο χέρι μου
ζεστή
απολαμβάνω τις μπουκιές μου.
Τα κομματάκια που πέφτουν
δε χάνονται˙ έρχονται
τα περιστέρια και ραμφίζουν
ό,τι το στόμα μου αφήνει.
Ύστερα διψάνε.
Τους δείχνω τις πιτσίλες
στη σέλα της μοτοσικλέτας
όμως εκείνα δε θέλουν να πιουν
σταγόνες που το στόμα μου
δεν έσταξε.

β’

Μια βροχοσταλίδα βρίσκει
στο ρόφημά μου στόχο.
Δεν την κατάλαβα απ’ τη γεύση
ούτε την είδα στο ποτήρι μου
να πέφτει. Όμως γνωρίζω
πότε πρόκειται να πιω
τον ουρανό. Το στόμα μου
στεγνώνει
και διψώ.

Δαρβινική Θεολογία

Αφού την ένιωσε να παλεύει
στον ιστό
η αράχνη βγήκε και δάγκωσε
τη μέλισσα
αμέσως τυλίγοντάς την
σε σάβανο μεταξωτό.
Μόλις τα μέσα της
υγροποιήθηκαν
άρχισε να της ρουφά
με λαιμαργία τους χυμούς
ώσπου την παράτησε άδειο κουφάρι.
Θεέ μου Σε παρατηρώ.
Εδώ με λένε συκοφάντη.

Αντίστροφη Μέτρηση

Τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων
επιβάλλονται μοιραία
όσο στη γη κάνουν κουμάντο
οι διεφθαρμένοι, οι τοκογλύφοι, οι πορωμένοι
οι άρπαγες.
Αν βρισκόταν, βέβαια, ένας Χριστιανός
να δολοφονήσει (αφού βασανίσει) το χάρο
τότε θα μπορούσαμε εύκολα οι πολλοί
να πεινάμε αδιαμαρτύρητα
για να τρώνε καλά
οι λίγοι.
Όλοι, όμως, βιαζόμαστε να ζήσουμε
τικ τακ τικ τακ τικ τακ.