Καλλιόπη Εξάρχου (βιογραφικό σημείωμα)

Η Καλλιόπη Εξάρχου είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Θεατρολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ. (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης). Έχει εκδώσει 5 ποιητικές συλλογές, επιστημονικές μελέτες για το θέατρο, θεατρικά έργα, κριτικές, δοκίμια, και έχει μεταφράσει αξιόλογα έργα.

Έργα της

(2016) Δημήτρης Δημητριάδης: Το θέατρο του ανθρωπισμού, Σοκόλη
(2014) Μάχιμα χείλη, Σοκόλη, Ποίηση
(2012) Βιβλιάριο καταθέσεων, Γιαλός, Ποίηση
(2011) Extra Large, Σοκόλη, Διηγήματα
(2009) Περιπλανώμενος λόγος, Γαβριηλίδης, Ποίηση
(2008) Histoire du theatre: La passion au feminin, University Studio Press
(2006) Μικρές ιστορίες μεγάλων εξομολογήσεων, University Studio Press, Ποίηση
(2006) Περί ιδεών, University Studio Press, Ποίηση
(2005) Ονομάζομαι... γυναίκα, University Studio Press
(2002) Όταν πέφτουν οι μάσκες, University Studio Press
(1995) Εικόνες φωτός και σκότους στο θέατρο του Arrabal, University Studio Press
. 
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2015) Συνέχειες, ασυνέχειες, ρήξεις στον ελληνικό κόσμο (1204-2014): οικονομία, κοινωνία, ιστορία, λογοτεχνία, Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών (Ε.Ε.Ν.Σ.) [εισήγηση]
. 
Μεταφράσεις
(1997) Arrabal, Fernando, Ο αρχιτέκτονας και ο αυτοκράτορας της Ασσυρίας, University Studio Press
. 
Λοιποί τίτλοι
(2018) Συλλογικό έργο, Δημήτρης Δημητριάδης: Παραβιάζοντας τα όρια, Σαιξπηρικόν [επιμέλεια]
.
Επίσης έχει ένα ευρύ έργο στην Κριτικογραφία, που παρουσιάστηκε σε γνωστά και σοβαρά περιοδικά όπως "Ο Σίσυφος", το "Θευθ", το diastixo.gr, το "Εμβόλιμον", ο "Πόρφυρας", το "Διαβάζω", η "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη"

ΑΠΑΣ / Εξάρχου Καλλιόπη

Σε αγγίζω
Ορατός
Σε θωπεύω
Άπας
Γεροδεμένος κορμός
όρθιος
σαν τα περήφανα δένδρα
Έτσι σε βρίσκω
όταν σε χάνω
Με χάδια στα χέρια 

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ / Εξάρχου Καλλιόπη

Δεν χάνω τις ελπίδες μου
όσο το σώμα σου μιλά
και ακούει το δικό μου
Δεν χάνω το κουράγιο μου
όσο η γλώσσα σου
τη γλώσσα μου σμιλεύει
Δεν μπορώ να φανταστώ αλλιώς
ούτε τις λέξεις
ούτε τον προορισμό του 

ΑΠΑΛΕΙΨΕΙΣ / Εξάρχου Καλλιόπη

Πειράζει
να ελαφρύνω
τα λεξικά
από μερικά εμπόδια;
Να μην σκοντάφτω
στο «αδύνατον»
να μη με πληγώνει
το «αποκλείεται»;
Είναι που θέλω
να φαρδύνουν
οι αρτηρίες μου
να χωρούν
τρεχάμενο χυμό

ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ / Εξάρχου Καλλιόπη

‘Όσο περνούν τα χρόνια
νιώθω
το δέρμα μου
να ανοίγει
Δεν είναι πληγές
Είναι εστίες περιπλανήσεων.
στη βάσανο του Άλλου

ΕΛΛΕΙΨΗ / Εξάρχου Καλλιόπη

Τόσα και τόσα
τεθλιμμένα λόγια
για την έλλειψη
Έτσι μας έμαθαν
Να μετράμε τα φεγγάρια
που πεθαίνουν
κι όχι εκείνα
που γεννιούνται 

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ / Εξάρχου Καλλιόπη

Ένα δέντρο που ζει
από τη γενναιοδωρία των ολίγων.
Κάθε μέρα κρεμά τους μύθους του
καρπούς προφητικούς.
Ανάμεσα
στην ασάφεια και την ευκρίνεια.
Γεννήθηκε για να ανατρέφει
τις απροσκύνητες φωνές
που ανταριάζουν
το αίμα του
κι αναπαμό δεν βρίσκει.
Γι αυτό δεν έχει ηλικία
το δέντρο.
Γι αυτό δεν έχει ηλικία
Ο Ποιητής.

ΕΝΙΚΟΣ / Εξάρχου Καλλιόπη

Δεν τελειώνεις με την Ποίηση
Δεν τελειώνεις με τους Ποιητές
Πάντα θα περιμένουν
τον καιρό
της συγκομιδής των πληθυντικών
για να συνοψίσουν
τον ενικό του Λόγου

Βιβλιάριο καταθέσεων / Εξάρχου Καλλιόπη

Αν μου έκαναν τη χάρη
οι ειδήμονες
να συνεισφέρω
στο αδιέξοδο της ύπαρξής μας
θα έδινα
την εξής πρακτική συμβουλή
προς την πολύπαθη ανθρωπότητα.
Ανοίξτε
όσο πιο γρήγορα μπορείτε
έναν λογαριασμό
στο όνομα της μνήμης.
Ξεκινήστε
από την αποστασία των ονείρων.
Ξέρετε τι εννοώ.
Αυτά που μόνον εσείς θεραπεύετε.
Φυλάξτε τα στο βιβλιάριο
για ώρα ανάγκης
όταν ξεθυμάνουν
οι εξάψεις των αντιστάσεων.
Κάποια μέρα
που θα πλεονάζει
ο ενθουσιασμός
ξεκλέψτε του λίγα γραμμάρια
και αποθηκεύστε τα σε είδος
- το δέχεται η τράπεζα.
Γιατί, τι νομίζετε;
Μεγαλύτερη είναι η αξία του χρυσού;
Όσο για τον ¨Ερωτα
θα έλεγα
να τον φυτέψετε
να βγάλει ρίζες
στις γραμμές των καταθέσεων.
Ξέρει εκείνος.
Επιστρατεύει το φιλί
και διαλύει τους συνδέσμους.
Θα μου πείτε
πώς θα τα καταφέρετε
σαν πολιορκηθείτε
από τα αρθριτικά.
Μην ανησυχείτε.
Η μνήμη αναλαμβάνει
αναδρομικά τα έξοδα
των παράπλευρων απωλειών.
Τελευταία άφησα
την αποταμίευση
της παράβασης.
Μην φοβάστε.
Α:πλά η θύμισή της
θα σας επιβεβαιώνει
μέχρι τέλους
πόση ενοχή χρειάζεται
η ανθρώπινη φύση
για να επισφραγίσει
τη θνητότητά της.