Κατρούτσος Χρήστος ( σύντομο βιογραφικό)

Ο Κατρούτσος Χρήστος έχει γεννηθεί στην Αθήνα και έχει εργαστεί ως αρθρογράφος, δημοσιογράφος και διαφημιστής. Έχει παρακολουθήσει σπουδές στις Θετικές Επιστήμες και στις εικαστικές τέχνες. Παρακολούθησε επίσης, τα μαθήματα του ποιητικού εργαστηρίου '' Τάκης Σινόπουλος''. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται παράλληλα με τα εικαστικά.

"Στην τήξη του Ερέβους" (απόσπασμα)

Με γράμματα γυμνά

Γράμμα γυμνό που ντύνεται τη λέξη 

και νόημα μου ντύνει!

Ζητώ ακόμη και ένα γιώτα

να γίνει η λαβή απ’ την ομπρέλα

που φαίνεται σαν κόρη του ματιού

μην και βραχεί μυαλό μου καθώς απλώνεται

η σκοτεινή των προσταγών νεφέλη.

στην ομήγυρη των μεθυσμένων ρόδων

Αν δεις λευκό στο τέλος του ποιήματος

δεν είναι ότι μελάνι σώθηκε

ή πως σελίδας ήταν όψιμη η κοπή!

Δεν είναι ότι βουτώντας τη ματιά στο χιόνι

στο λιώσιμό του θα σβηστεί

όπως ζωή που ξόδεψες στην άπραγη στεριά

χωρίς το όνειρο να κολυμπήσεις;

Δεν είναι πως πετώντας μ’ ένα γλάρο,

συνέχιζες να μένεις χαμηλά

με μάτι φοβισμένο στη φτερούγα να κολλά

χωρίς εμβρόντητος να δεις το θαύμα από ψηλά;

Δεν είναι ότι αντί στα χείλη καλοκαίρι

σα γεύση από πεπόνι,

εσύ επέλεξες να κρύβεσαι εμβρυωδώς

σε κάποια απ’ τα αναρίθμητα κουκούτσια του;

Πόσες επιλογές που μια κρύβουν, να κρυφτείς!

Είναι που γύρισε το ποίημα

την πλάτη του σε σένα

αφού κι αν αρκετό να το διαβάσεις σου φαινόταν

δεν το ‘ζησες, να το κανες μαζί με σένα μια σαΐτα,

να διασχίσετε τον ερεβώδη βάλτο δωματίων,

τη σιωπηλή μεμβράνη του παραθύρου να διαρρήξεις

και ίσως, ανάμεσα σε τόσα άλλα,

στη βίαιη πρόσκρουση

σε τοίχους οχυρώματα της πόλης,

στους φράχτες που διακόπτουν τον απέραντο αγρό,

να ‘χες βρεθεί

στην τρυφερή ομήγυρη των μεθυσμένων ρόδων!

αυτοκίνητα με πανιά

Με την απαλότητα που πρέπει,
αυτό το μελάνι
υπήρξε για την ρευστότητα
και με ρευστή αναζήτηση
ψάχνει στο λευκό χαρτί
την παγιωμένη ηρεμία!
Ελάχιστα συγκρατημένη φαίνεται η γραφίδα,
όπως πλώρη θέλουσα
την άμμο να εγκαταλείψει…
Και αν κόψω ένα καϊκι;
Ποιά του η κραυγή;
Μήπως κυοφορούσε βότσαλα;
Ναυαγοί του πλου.
Και ευτυχώς ένα παιδί βρέθηκε,
αίροντας το χέρι του,
με τυλιγμένα
τα δάκτυλα σ’ ένα κοχύλι
διαβάζοντας επάνω τους
τη φορά των κυμάτων,
να κουλαντρίζει το καϊκι.
Όχημα που ξεμακραίνει
από σειρήνες πόλεων
και φάρους μοναξιάς.
Ένα σκάφος στους αστικούς ωκεανούς
με λιμάνι την ρευστότητα!
Το παιδί κάθεται ως ακρόπλωρο
και τροχοφόρα ακινητούν.
Ανάβει γαλάζιο το φανάρι
σε κάποιες κεραίες
βγαίνουν πανιά
και λέω
‘φυσάτε ρε, φυσάτε ‘
να πάμε στα πελάγη γιατί συ
Αθωότητα της θάλασσας
δεν στεγνώνεις!

φύλλα λευκά

Γεννήθηκε με υπόσχεση δακτύλων
και την ύπαρξή του
βάσισε στο τι θα κρατά.
Ένας συλλογισμός
ξεκίνησε ως δακτυλίδι που
έφηβο, βραχιόλι έγινε
διαπερνώντας τον πήχη,
ανελισσόμενο σε νευρώνες λογικής.
Η γέννα του σε λίκνο ενοχής
και ως μοναδικό δακτυλικό αποτύπωμα
κι αυτός υπήρξε
στα πλήθη της αφής…
Άλλοι ως χέρια να επαιτούν
κάποιοι με γροθιές υπερυψούμενες
και μερικοί
τον έρωτα ψηλαφώντας
αρπάζουν τη ζωή.
Στην ουσία η μορφή του πλάστηκε
γύρω από ένα στυλό,
-αυτός ο άξονάς του.
Όπως η γη,
στεκόταν με απόκλιση
για να ‘χει εποχές!
Πότε φθινόπωρο
και φαινόταν στη δακρυσμένη όραση
ύστερα γινόταν
έαρ δροσίζον χείλη με σκονισμένους φθόγγους,
μ’ ανατολή μιας μέρας
δίχως νέφη εκπνοής
στα πλήθη της αφής.
Να γράψει ήθελε
για τούτο και μετά τον τοκετό
σ’ ένα στυλό επιάστη-
πολύ φυσούσε
στους χειμώνες των αισθημάτων
την ώρα που εγκατέλειπε
ενδομήτρια αταραξία.
Δεν γράφουμε στην
αταραξία μας,
περνούμε φύλλα λευκά
με σφραγίδες τυπωμένα.
Εκείνος όμως, συλλογίστηκε
Κανείς ποιητής δεν μένει φύλλο
λευκό και σφραγγισμένο,
κάποιοι άνθρωποι μένουν φύλλα
λευκά και σφραγισμένα
άρα, κάποιοι δεν είναι ποιητές…