Φοβάμαι

Φοβάμαι το έρημο ποίημα

Ότι κάποια στιγμή

Θα με αφορά

ΜΕΛΛΟΝ

Όταν τελειώσουν όλα
θα κάνω μια βόλτα στο Brick Lane
μια ηλιόλουστη μέρα. Η καρδιά μου
θα είναι μεγάλο ανοιχτό τριαντάφυλλο
απ’ αυτά τα ροζ, που μυρίζουν
τριαντάφυλλο υπερβολικά
και διαλύονται ήσυχα
ήσυχα.

Τι θ΄απογίνει

Τί θ’ απογίνει το ποίημα από το οποίο γράφεται το ποίημα
που γράφουμε; Θα ρίξει τις ελπίδες του
στο ποίημα του άλλου. Αλλιώς,
να λεγόμαστε ανέμελα
χαμένοι. Αυτονόητοι.

Κύριε Δικαστά

Ζητώ αναβολή
Μέχρι να εμφανιστεί
Ο εαυτός που διέπραξε το αδίκημα

Αυτός ο άντρας είναι άρρωστος με πυρετό

Αυτός ο άντρας είναι άρρωστος με πυρετό
Κι αν πλησιάσω θα κολλήσω


Κάθεται οκλαδόν στο διάδρομο
Μιας δυτικής πολυκατοικίας
Και με κοιτάζει με δυο μάτια
Ένα κλειστό, ένα ανοιχτό


Ύστερα του επιτίθεμαι κόσμια
Έτσι που είναι αδύνατο
Να πάμε μπρος ή πίσω

Οδηγίες προς αναγνώστες ποίησης εν γένει

Να διαβάζετε τα ποιήματα εγωϊστικά
Με τριζάτα δόντια και σφιχτές κλειδώσεις
Αλλιώς θα γίνετε ολόκληροι φρουί ζελέ
Από τη ζάχαρη, τις χρωστικές
Και τις ευαίσθητες συνδέσεις

Στη χώρα των θαυμάτων

Κάποιος στο γραφείο του 3ου ορόφου
Κοιτάει απ’ το τζάμι
Το δρόμο
Εγώ σ’ εκείνο το κλειστό δωμάτιο
Φυλάω
Το βελούδινο ρόδο

Μεσημεριάζει σα να έλειπα
Γυρνάω Αλίκη με το λεωφορείο
Προσπαθώντας να χωρέσω τα ροδοπέταλα
Στην τσάντα με τις φωτοτυπίες

Πώς φτιάχνουμε ένα μουσείο

Τανύουμε το περελθόν
Με τις μυτίτσες των παπουτσιών
Έτσι που να σκοντάφτουμε πάνω του
Κάθε φορά
Που μας σκιάζουν τα φτερά
Μιας απίθανης φαντασίας

Να έρχεστε χωρίς σκοπό

Κι εγώ
Όσο μπορώ
Θα κεντάω ανατολίτικα μαξιλάρια το σούρουπο
Με μια άγρυπνη μέλισσα ανάμεσα στα μάτια

Το μεταξωτό βρακί

Έχω ένα μεταξωτό βρακί
Φυλαγμένο για την τέλεια νύχτα
Που δεν έχει έρθει ακόμα
Κι αυτό το ξέρω γιατί
Δε φόρεσα ποτέ το μεταξωτό βρακί

Τυφλοί έρωτες (μικρό απόσπασμα)

Δε μπορείς να υπολογίζεις σε μένα -
είμαι το σημειωματάριο του ποιήματος.
*


Έσπασα μέσα μου παντοδύναμους. Θρίαμβος:
τώρα γκρινιάζουν απ’ το στόμα μου τραυματίες και πεθαμένοι.


*
Εγώ -το καταλαβαίνεις;- για να χαλαρώσω, πρέπει πρώτα να κοιμήσω μέσα μου σώους
όλους τους αγαπημένους.


*
“Ας είναι ελαφρύ το παρελθόν που σε σκεπάζει'
λεν, ενώ ρίχνουν πάνω μου μια χούφτα
απαίτησης για συνέπεια.


*
Σε θέλω χάρη στον τυφλό φρουρό που σε συνέχει.


*
Μένω στ’ αλήθεια μ’ αυτούς που
ξεχνάμε παρόμοια τον έρωτα.