"Στοά νυχτερινή ή Μίλτος Σαχτούρης"

Σας περίμενα
παρακαλώ περάστε
να προσέχετε
καθώς θα κατεβαίνουμε

Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια σκύλους
με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσαμε
μας έλεγε δικούς μας
κυρίως τους μελλούμενους
καταλαβαίναμε πως είμαστε εμείς
Στο τέλος μόνο φάνηκε
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος
Πάνω σ' αυτό δυνάμωνε η φωνή του
«Το ήξερα από την αρχή
μα δεν στεναχωριέμαι
-έφευγε στο βάθος-
έχω εδώ -να- δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Dylan Thomas
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
στεκόμαστε
και δεν μιλάμε».

(δέντρα γυμνά)

δέντρα γυμνά και πονεμένα
στο απλωμένο τυρκουάζ και στην ταράτσα μου
δεν έχει μάτια ο σκύλος μα γαβγίζει                      
τα πόδια μου διαλύονται σαν γύψος
μαζί το σκηνικό

(το μάτι)

το μάτι κρεμάστηκε
μα δεν ανέβηκε
πάνω στο άλογο
το άλογο έφυγε
το μάτι διαλύεται
μαζί με τη σκόνη
του καλπασμού

κάποιος

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.
Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.
Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει
αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.

Υδρορροή

Σαχτουρικόν
 
Απαρηγόρητος
σαν μοβ πινελιά
σε σαπισμένο πορτοκαλί σωλήνα.
Υδρορροή.
Φτύνω αίμα
στων δρόμων το γκρίζο
καλώδιο
μύγες τυλίγω.
Θάνατος στην κοιλιά.
Απόψε σηκώνεται η θάλασσα
σαν φούστα.
Φαίνονται
σίδερα παλιά και σκουριασμένα
δεν συνενώνονται
μήτε συνεννοούνται
πια
χαράζουν το υπόβαθρο
εκκρίνοντας πύο.

ο χρόνος και ο θάνατος

Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν και αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.

στιγμή

«Πως να α-νοήσω;
Ο νοο-τροπιασμένος;
Ο ντροπιασμένος και α-νόητος.»
 
Δεν είμαι πρόσωπο αλλά ισορροπία.
Πιάνω τα πράγματα
από τα πράγματα πιάνομαι
από εσένα, τον άλλον
αναδύομαι ετερόφωτος
εξακοντίζομαι αστραπιαία
μα τείνω – πάντα – προς το χώμα
τοξοειδής στιγμή·
ακόντιο σκουριασμένο
που περιμένω κάτι – πάλι –
να με πιάσει.
Να συμβεί.

Ορίζοντας

Το δέρμα σου αποπνέει πια
πέρα από θάνατο
και ναφθαλίνη.

Κομμάτια ξέχωρα γκρίζα της λάσπης
όμοια ο ουρανός
με μια κίνηση ανεπαίσθητη
τα ξεκολλάς αργά
– εφόσον θέλεις.

Στο βάθος
τον ορίζοντα
σαν μια κλωστή
εύκολα τον αποξηλώνεις
τραβάς γλυκά
από τα αριστερά προς τα δεξιά
και αποκαλύπτεται
η ίδια απαράλλαχτη εικόνα.
Σαν εφιάλτης.

Βρέχει ο ουρανός λευκά σεντόνια.
Τα χέρια σου
ποδήλατα παρατημένα.

Κοιμητήριον Θέρμης

Νεκρομάζωξις.

Φως πάνω στα μάρμαρα
γυρνά στον εαυτό του
και πάλι προς τα μάρμαρα.

Στο κοιμητήριο τούτο
δεν μιλάς με τους οικείους
τους νεκρούς
ούτε με τον εαυτό σου,
ούτε καν περιφέρεσαι.

Μετέωρος μισοφαίνεσαι
στο ενδιάμεσο
μαρμάρου και φωτός.