EΡΑΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΩΝ / Αλεξάνδρα Κολιγιώτη

 

 

Εραστές στιγμών είμαστε

μέσα από τα κατάλοιπα των εμπειριών μας.

 

Μικρογραμμάρια του αγέραστου νου

που χαζεύουν από το ανοιχτό παράθυρο της κουζίνας.

Κάπου εκεί έξω καραδοκούν όλες εκείνες οι στιγμές που μηρυκάζουν το χθες.

Τους παιδικούς εφιάλτες, τη χαρά της μητρότητας, τα εφηβικά μουδιάσματα, τη μοναξιά.

Εκεί που ο κάθε μικροσκοπικός εαυτός μας ονειρεύεται την απεραντοσύνη της νοημοσύνης του να φλέγεται στα νερά της περισυλλογής του.

 

Τι συμβαίνει αλήθεια;

Μα να που η αλήθεια με βρίσκει να κοιτάζω ακόμη από το ανοικτό παράθυρο της κουζίνας .

Να παρατηρώ τους διαβάτες του μυαλού μου

Που με τη δαχτυλιδένια τους μέση εξωθούν τα όρια μου.

Κι ύστερα;

Ύστερα ανοίγω διάπλατα τα παράθυρα στο φως να μπει να βοσκήσει.

Εραστές στιγμών του σήμερα είμαστε.

Το αύριο άραγε πως θα' ρθει ;

Αλεξάνδρα Κολιγιώτη

ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ

Κοίταξε με,

μην κλάψεις για κανένα.

Ο τιμωρός και ο Προμηθέας

χώρισαν τη δύναμη τους στα δύο

κλήθηκαν να βγουν στο φως

να λυτρωθούν από τους πόνους.

Κοίταξε με,

Με το βλέμμα του αετού αναστήσου

μεταμφιεσμένος σε ταξιδιώτη

γίνε προνοητικός ή και ο ίδιος ο αετός.

Κοίταξε με,

Μέσα από το φως της αστραπής

που διαπερνά τα υπέρμετρα του κόσμου.

Έτσι απλά πάρε φωτιά και πηλό

Χρωμάτισε το λόγο σου

σκέπασέ τον σα μυστικό

αγγίζοντας το θάνατο.

Ζήτα του να δώσει την αθανασία σε κάποιον άλλο.

Πηγαία Δύναμη

Αν θέλεις κάτι

τρέχεις και το αποκτάς

πριν χαθεί μέσα στη δίνη.

Αρπάξου από το σύννεφο

που αδιάκριτα πλησιάζει

ξεκλειδώνοντας τα βλέφαρα

στου πόθου την καταιγίδα τρέξε.

Φόρεσε τα καλά σου

πνίξε το θυμό μες στη σιωπή

στο τρεμουλιαστό χαμόγελο

του ανέμου.

Φώτισε τούτο το κορμί

από άπειρες υποσχέσεις

καθώς σκυφτό

διπλά παγιδευμένο

από την εικόνα του αύριο.

Νωπές Μνήμες

Χάθηκε ένα κλειδί
Μες της πυκνής αστείρευτης ομίχλης το πέρασμα
Κάποιος κατάφερε να ξεκλειδώσει της καρδιάς τα φύλλα
Έφυγε μαζί με το κλειδί
Έγινε ένα με τα σύννεφα και τη μάνα ομπρέλα τους
Άφησε πίσω μια χαραμάδα φώς να φυγαδεύει την τύχη
Κι εγώ ρωτώ αλήθεια πως
Πως θα περάσουν όλες εκείνες οι στιγμές
Αν δε χορέψουν ξανά και ξανά
Πάνω στα σημάδια που άφησες
Ανεξίτηλα, αμόλυντα
Σε ένα κρησφύγετο θανάτου.

Η τέχνη

Άλλος ένας εμπρησμός ήρθε και σφυρηλάτησε το σώμα ενός γλυπτού
το έζωσε με τρομερή δύναμη και το περιέλουσε με οίκτο
κι ύστερα άπλωσε πάνω του όλες τις αισθήσεις
του έδωσε πίσω τα φτερά
όπου τέλος-τέλος θυσιάστηκαν μαζί του
κατά την πορεία του γυρισμού .
Αφού τελεσθεί τόσο άδοξα και απροσδόκητα .

Πήρε μαζί του και τον ίδιο το γλύπτη.