Ξαναγύρισε πάλι

.Ξαναγύρισε πάλι:
Είναι ταγμένη στην επανάληψη.
Ωσάν την ηχώ, σαν τη λαλιά της θάλασσας στο κοχύλι:
Των περασμένων η θύμηση.
Δεν θα την πω νοσταλγία.
Με περιπλάνηση μοιάζει στις παλιές γειτονιές
Που υποσυνείδητα επέλεξα.
Δεν κουβαλώ τον χρόνο.
Κυκλοφορώ τον χρόνο.
Κυκλοφορώ μέσα του.
Έτσι στα τωρινά λιθόστρωτα σεριανίζοντας
Θυμάμαι τα παλιά καλντερίμια.
Συνειρμοί;
Βέβαια ωστόσο είναι
Μια καινούργια ροή,
Όπου η φθορά σταματά, έχοντας ήδη φορέσει
Το ένδυμα της εξέλιξης.
Θυμάμαι ακόμα τις απαλότητες
Σκιαγραφήσεις του γέλιου στα ακρόχειλα.
Και των ματιών το γύρο,
Τότε που ο χρόνος ρετουσάριζε ακόμα
Τη νιότη στα πρόσωπα.
Τώρα σμιλεύει ρυτίδες.
Σε αυτή τη μη αναστρέψιμη ροή
-Της φθοράς πρόλογο-
Αντιπαραθέτω την έσω ροή μου
Συνοδοιπόρο αναλλοίωτη,
Που ιππεύοντας ό,τι φωτεινό και ωραίο
Καλπάζει
Σε αρυτίδωτα έγκατα
Και μελωδίες τριγύρω…

Ένταση για μια παύλα

Κατά το «δοκούν» βιώνω,
ανήκοντας σε κάστα ικανή να αγνοεί
των συνανθρώπων ή της ανάγκης τα κελεύσματα.

Ακόμα κατά το «δοκούν» ευδαιμονώ,
των ημερών μου ηνίοχος,
διανύοντας ήρεμα τον προκαθορισμένο για μένα χρόνο,
εφοδιασμένη, πλην των ηνίων,
με τις προϋποθέσεις για μια συνετή διαδρομή.

Επίσης κατά το δοκούν ευδαιμονώ,
την αμβροσία με το ψωμάκι ταυτίζοντας,
το νέκταρ με το νερό και με του μη εφικτού την παραδοχή.

Κάποτε κάποτε πάλι ευδαιμονώ αιθεροβατώντας
πάνω σε μελιχρότατους μουσικούς φθόγγους ή
σε δεινών χειριστών της γραφίδας στίχους.

Θεϊκής απογείωσης ώρα, καθώς
ραβδοσκοπώντας το χώμα που πατώ ή
τον ουρανό που ατενίζω,
δαμάζω την βαρύτητα.

Κι όταν η ώρα του νόστου σημάνει,
την ωραία μελωδία, το βάθος ή το κελάρισμα
κάποιων στίχων αναπολώντας,
καθώς βαδίζω, υψηπετώ, οπότε επιτρεπετές
οι προεκτάσεις ή αμφισβητήσεις
σε αισθητηρίων μηνύματα.

Έτσι, ενίσταμαι για την πολυσήμαντη παύλα –
των ματιών μου ακίδα-
που αναμένει να συνδέσει την αρχή
με το ελευσόμενο κάποτε τέλος.

Δεν είναι άρνηση του αναπόφευκτου.
Όμως τα σήμαντρα στης Εδέμ τον πυλώνα
δεν έγιναν ποτέ προπομποί θλίψης.