Βασιλόπουλος Λευτέρης (μικρή αναφορά)

Ο Βασιλόπουλος Λευτέρης είναι έλληνας ποιητής

ΧΩΡΙΣ ΑΙΜΑ / Βασιλόπουλος Λευτέρης

Ι.

Πριν διαβάσω στις κινήσεις σου όσα έκρυβες, πριν κοιτάξω μες στις φλέβες σου και τις βρω άδειες, πριν με κάνεις να ξεχάσω τα παιδικά παιχνίδια – πρόλαβες και χάραξες με τα δάχτυλα μια προσμονή ανοιχτών στιγμών, πάνω από κάθε εκατοστό μνήμης όπου οι φαντασιώσεις δηλώνουνε πια την πρωτοκαθεδρία τους: η άπειρη μοναξιά μου μεταμορφώνει παρελθοντικά αιτήματα σε ακολουθίες επιθυμίας, απαγγέλει ακόμα και στους οριστικά πνιγμένους

Μετά απʼ τον ενθουσιασμό για κάποια, ακολουθεί εξέγερση έναντι όσων απογοητεύσεων φανερώθηκαν αρχικά με φιλικό προσωπείο (σκέψη καθαίρεσης αυτού του ίδιου Χρόνου!) – μετά από τον έρωτά μας, μου απομένει λίγη απελπισία, αντίβαρο στη δική σου χαρά: η ζυγαριά έχει φτιαχτεί από πληγές και πάλι πληγές, άλλες τις κοιτάζεις και κλαίς, άλλες τις δείχνεις με υπερηφάνεια – όποιος γνωρίζει /ύστερες καταστάσεις/ θα σου μιλήσει για μια τέτοια συντριβή

-«παρʼόλʼαυτά, αν θές, στο δωμάτιο Εφτά, κάτω απʼ τη δεξιά πτέρυγα του καταστρώματος, η Ιζαμπέλ κάνει πολύ ωραίο ποδόλουτρο, ισάξιο με οργασμό χιλίων αγελάδων»

[κάποιος Φίλος πάντοτε σώζει, όσα λόγια χάσεις, σε μια στιγμή, καθώς βράχια που αγκαλιάζει ένα κύμα, θυμίζοντάς σου: στην ανακάλυψη στεριάς, όμορφες θάλασσες βρίσκουμε οι ναυαγοί, για να μας πάρουνε μακριά]

ΙΙ.

Μίλησα στον φίλο για το κάψιμο (της ζήλιας). Και με ρώτησε : «όπως οι γυναίκες μετατρέπονται σε πόρνες κάποιου υποκόμη της Βρετάνης, γευματίζοντας γλώσσες μοσχαριού, και πίνουνε μπορντό;» Ναι, απάντησα : όπως χαράσσονται απʼ τα δάχτυλα των δικών μας, ανέγγιχτων, πόθων.

Τα ονόματά μας διαγραφήκανε μαζί : παραδόθηκε σε έμμονες γοητείες, «σκλάβα των αισθήσεων και της λύτρωσης επί χρήμασι – οι στεφανωμένες της πλεξούδες, μέσα στο παίγνιο, από λεβέντες νέου-τύπου»

Την μυούσα : περίμενα να μου απαντήσουν οι ματιές της : μην προβάλλεις πάνω μου είδωλα ηδονής! – τουλάχιστον εμείς οι δύο γνωρίζουμε ότι τίποτα-δεν-έχει-τελειώσει: ποιό όνειρο ψηφιακό θʼ αναπαραστήσει επάξια τέτοια εξίσωση αρσενικού και θηλυκού; φτάνοντας, σήμερα, ποιό νήμα διαχωρισμού, χωρίς απόσταση για να καλύψουμε;

ΙΙΙ.

Έναν κήπο να υποδεχθώ χειμώνα – ζητώ υπερβολές, μόνο ελάχιστες ρωγμές στον καθρέφτη της ζωής : απʼ όπου θα ξεγλιστρήσω, όπως πρώτα διαυγής, ξωτικό παλιών παραμυθιών, ευγενής, ακόμα και προς όσους με κυνήγησαν ως εδώ: «έχοντας στηρίξει κάθε μου γνώση σε κόκκους άμμου».

"Καταστροφολόγος" / Λευτέρης Βασιλόπουλος

Ποιός ένιωσε τις λοξές γωνίες της έκρηξης;
Κάθισα στο παραθυροσκόπιο
Και μίλησα
Για πρώτη φορά
Για τελευταία
Κανείς δεν ήξερε
Πως είχα τον τρόπο να καταστρέφω τη γειτονιά μου
Και μέσα στο τασάκι είδα δικαιοσύνη
Να με στριμώχνει
Σε μουσικά βιβλία
Σε σκοτεινά δωμάτια
Την πιο απλή κουβέντα
Να με περιπαίζει
Λες και δεν χόρτασα
Και στη γωνία περιμένει
Ο χειρότερός μου φόβος:
Με κλείνουνε, λέει, φυλακή
Κι’ εσύ χειροκροτείς όλο γοητεία
Έκλαιγα πάντα, χωρίς να το ξέρω
(ο χρόνος δεν ήταν παρα μία αφορμή)
Ήσουν εκεί, στέκεσαι εκεί
Κουβαλώντας περήφανη τις αναμνήσεις σου
Κανείς δεν θα μάθει
Πόσα στάδια χρειάζεται να περάσεις
Μέχρι να αγαπήσεις;
Κανένας δεν θα μάθει
Πόσο κοντά βρεθήκαμε
Όταν βάλαμε φωτιά σε αυτό το θαύμα
Και χωρίσαμε μοιράζοντας υποσχέσεις
Για μιαν άλλη εποχή
Σε κάποιον άλλο πλανήτη
Ξέρω, η σελίδα που κρατάς
Δεν είναι δα και μαχαίρι
Αλλά κόβει το ίδιο
Αν δώσεις προσοχή στο αίμα
Που κυλά μέσα στις γραμμές της
Θα το βρεις ζεστό σαν αγκαλιά

Αλμυρό το δάκρυ σου
Αλμυρό και το σπέρμα μου
Αν τα σμίξουμε, λες να
Αποκατασταθεί η θάλασσα στην
Άπνοια αυτής της πόλης;

Γλυκό πρωινό –με ξύπνησες
Με μιαν αγκαλιά θάλασσας
Το σούρουπο κολυμπήσαμε

Ολόκληροι στο μέλλον μας

Κρατώ αυτή την ανάμνηση, κεράκι
Μέσα στις χούφτες της καρδιάς μου –
Ποιός άνεμος θα μπορέσει να τη σβήσει;

Κάποτε να το πάρεις απόφαση
Οι αιώνες στριμώχνονται σ’ ένα βιβλίο
Σαν κάτι γέρους στα μπαρ τις πρωινές ώρες
Με θέα -μοναδική!- τους ακάλυπτους χώρους
Της αστικής αρχιτεκτονικής, ρυθμός αδιάφορος

Η πέτρα
Όταν χορταριάζει κερδίζει χαμόγελο ουρανού
Ξοδεύοντας τίποτα γνώρισε πως πάντοτε βρέχει

Χειρότερες ημέρες θα έρθουν, γι’ αυτό παραμένω εδώ
Δεν θα μπορείς να κρυφτείς κι’ έτσι επιτέλους θα σε δω

Ασυδοσία επαναλαμβανόμενου ήχου από υλοτόμων σφυριά και πριόνια
Φαίνεται πως τους έβαλαν κάσες νεκρών ποιητών να ανακυκλώσουν

Θα σε βρει: μέσα στα στενά του μοναστηριού
-χρόνια πριν- κάποιο χαλασμένο ψυγείο υπήρξε
αφορμή να κλειδωθείς και σιγά σιγά το τραγούδι
σου να κρυσταλλωθεί σ’ ένα καραβάκι από πάγο
τώρα ποιός κρατάει βήματα ταύρου σε υαλοπωλείο;

Γνώρισα το αίμα, λίγο πριν χυθεί μέσα και μπροστά μου
Ύμνος η σιγή, κάθε μικρή φλέβα τεντώνεται, φουσκώνει
Να γεμίσει από την ιδιότυπη αυτή προσευχή για όσες κι όσους

Τα γραπτά μας είναι έρημα, μοναχικά, πλέον δεν απευθύνονται σε κάποια, λίγο ψιλόβροχο τα παίρνει, τοξικό, μέσα στην άστατη ροή του, να μεθύσουνε πιο πέρα απ’ την ελάχιστη ζωή μας, και ίσως τότε έρθεις μπροστά, λέγοντας τίποτε άλλο: φανερωθήκατε και φανερώσατε, βαθιά, θανάτους καθόλου συμβολικούς, καθώς και την έλξη μεταξύ όσων έχουνε ζωή, βαθύτερα, να μας ενώνει –σαν ένα κόσμημα θαμπό με την τυχαία πέτρα, κι’ έρχεται αυτή η ελάχιστη βροχή, να καθαρίσει από πάνω τους κάθε σκέψη, να μείνει η διαύγεια του αίματος, ο ρόδινος καρπός της Ύλης