Ο τροχός / Βαγγέλης Φίλος

Και ρίχνω

μια στροφή,

τσακώνω τον ήλιο,

τώρα θα γίνει

το ατύχημα,

φωνάζω.

Γελάει αυτός

ανάσκελος·

γύρνα καλή μου,

πριν με μεθύσουν

ολότελα,

δεν είναι αυτό

ποίημα.

Έχω τη γεύση

του φιλιού,

πριν απ' την τρέλα

θέλω να χορέψω,

κλάψε εσύ

να συνέλθουν

οι στίχοι.

Αυτά δεν είναι

γράμματα,

είναι ρινίσματα

λέξεων,

γύρνα καλή μου.

Γρηγόρης Σακαλής και Βαγγέλης Φίλος : Δύο [2] ποιητές έξι [6] ποιήματα

Πόσοι / Γρηγόρης Σακαλής 

 Σκέψου

πόσοι θα τρέξουν για σένα
στην ανάγκη
και θα δεις
ότι όλες οι κοινωνικές σου σχέσεις
είναι μάταιες
οι γνωριμίες
και οι καθημερινοί χαιρετισμοί
είναι μια φούσκα
που σκάει κι εξαφανίζεται
οι άνθρωποί σου
αν είσαι τυχερός
μετριούνται στα δάχτυλα
του ενός χεριού
μα αν είσαι άτυχος
ψάχνεις να βρεις αυτόν
τον ένα, τον μοναδικό
για να σε βοηθήσει

**

Αλλιώς πώς; / Βαγγέλης Φίλος

Με χτυποκάρδι,

αλλιώς

πώς;

Με χάδι,

αλλιώς

τι;

Με έρωτα,

αλλιώς

γιατί;

Έλα

να

αγαπηθούμε.

**

Ομοιότητα / Γρηγόρης Σακαλής 

 

Πρόσωπο ζωγραφιά
αγαλματένιο σώμα
είχες και ήμουν
ο πιο ευτυχής
άνθρωπος στον κόσμο
μα πέρασε ο καιρός
έφυγε ο έρωτας
εσύ προχώρησες μπροστά
χωρίς να κοιτάξεις πίσω
δεν σε κατηγορώ
εγώ έμεινα στο χθες
έψαχνα πάντα
να βρω κάποια
να σου μοιάζει
όχι μόνο στο σώμα
μα και στην ψυχή
όμως δεν βρήκα
όσο κι αν έψαξα
κι ας πέρασαν χρόνια
ώσπου τράβηξα μπροστά.

**

Άνθη / Βαγγέλης Φίλος

Τις ώρες αιχμής άλλαζε χρώμα.

Έτσι περνούσε απαρατήρητος

και ασφαλής.

Κάποια φορά ξεχάστηκε

σ’ ένα μοναχικό τριαντάφυλλο.

Χιλιάδες μάτια τον περικύκλωσαν.

**

Ανθρώπινη Ζωή / Γρηγόρης Σακαλής 

Σε τρώγλες
σε τενεκομαχαλάδες
ζουν οι άνθρωποι
οι συνάνθρωποι μας
χωρίς τρεχούμενο νερό
χωρίς ρεύμα
στο Ρίο, στο Σάο Πάολο
κι αλλού
στην Αφρική,
βία και εγκληματικότητα
επικρατούν,
κάθε μέρα
μπορεί να είναι
η τελευταία
κι εμείς έχουμε
τα δικά μας προβλήματα
δεν μπορούμε ν΄αγοράσουμε
καινούριο αυτοκίνητο
και βαρυγκομάμε
σκεφτόμαστε τις διακοπές
του καλοκαιριού
να βρούμε φτηνά εισιτήρια
είμαστε τόσο αστοί
όσο να μη μας νοιάζει
τίποτα άλλο
παρά μόνο ο εαυτός μας
κι έτσι κυλάει η ζωή
ρηχά και άνοστα για όλους
στερημένα και επικίνδυνα
για πολλούς
πλούσια και άνετα
για λίγους.

**

Κοίταξέ με/ Βαγγέλης Φίλος

Τα πιο όμορφα ποιήματα

κατοικούν στον βυθό

των ματιών.

Εκεί πηγαίνουν πρώτα,

αφού γεννηθούν στην ψυχή.

Ύστερα, πετάνε,

χάνονται,

γίνονται ξένα.

Αν θέλεις η πρώτη ανάγνωση

να είναι δική σου,

κοίταξέ με.

**

Ένα ποίημα / Φίλος Βαγγέλης

Έλα να γράψουμε

ένα ποίημα απλό.

Λευκό

σαν τη χιονισμένη μου

βουνοκορφή.

Πράσινο

σαν τη θάλασσά σου.

Γλυκό

σαν το χαμόγελό σου.

Ανυπόμονο

σαν την αμυγδαλιά.

Ανθισμένο.

Έλα να γράψουμε

ένα ποίημα χωρίς δεν,

χωρίς όχι και μη.

Ένα ποίημα με φωνήεντα

και χάδια

Και μ' ένα λόφο

που θα αγναντεύει

τη μικρή κοιλάδα.

Και με πολλά

χαρούμενα κορίτσια.

Με πονηρά αγόρια

που θα παραμονεύουν

πίσω από τις τούφες

να κλέψουνε φιλιά.

Έλα να γράψουμε

ένα ποίημα όμορφο

για τα χελιδόνια

που ταξιδεύουν

στα φτερά τους την άνοιξη.

Ένα ποίημα

με πολλά θαυμαστικά.

Με επιφωνήματα

και στεναγμούς ερώτων.

Με πολλά νερά

και δειλινά.

Με Aυγές χρυσαφένιες.

Χωρίς χειμώνες

και χειρουργεία.

Με τον θάνατο

υπομονετικά

να περιμένει

να ολοκληρώσουμε

την ευτυχία μας.

Έλα να γράψουμε

ένα ποίημα ανάποδο

κι ατέλειωτο.

Έλα ν' αγαπηθούμε.

Βαγγέλης Φίλος

Χαϊκού / Β. Φίλος

Κρουσταλιασμένη

Γνέθει η ανάμνηση

Αφράτο χιόνι

Μπορεί το ποίημα; / Φίλος Βαγγέλης

 Μπορεί το ποίημα;

Μπορούσε.

Όταν ο άνεμος

σήκωνε πέτρες.

Τώρα,

κουράστηκαν οι λέξεις,

σ' αυτήν την άπνοια

του θανάτου.

Διαθλάσεις / Φίλος Βαγγέλης

Πώς χύνεται το παράπονο

στο δάκρυ σου;

ϕως, ουρανός που λάμπει!

Πώς γίνονται κατσαρές

οι όρθιες ευθείες

στο γαλάζιο που τρεμοπαίζει,

διαθλώντας την ακαμψία,

αναλύοντας την ομορϕιά,

συνθέτοντας την αίσθηση,

την παραίσθηση,

την ψευδαίσθηση, τη μαγεία

των κρυϕών νοημάτων;

Πώς έσϐησε το ξύλινο γεϕύρι,

στον ήλιο και στην ομίχλη,

και ήρθε όλη η θάλασσα

στα μέσα μου

και τα λευκά καράϐια

στο δωμάτιό μου;

Πώς πέταξες μαζί με τα πουλιά

στην όμορϕη απάτη των ματιών,

ϕωτογραϕία στιγμής;

Πώς γύρισες ξανά

στο όνειρό μου;

Πώς τραγουδώ με νότες

δανεικές,

χορεύεις, ϕέγγεις;

Πώς σ’ αγαπώ

σ’ αυτήν την ωραία μου πλάνη;

Βαγγέλης Φίλος

Ένα όνειρο / Φίλος Βαγγέλης

Ζούσα σ' έναν λόφο. Είχε εκεί λεμονιές, πορτοκαλιές, ελιές, καρυδιές, κερασιές, τι ωραία που ήταν. Είχε και καταπράσινα ξέφωτα όπου έβοσκαν λευκά άλογα.

Στα μάτια μου απλωνόταν γύρω γύρω η θάλασσα.

Μια μέρα σε είδα κάτω εκεί στην αμμουδιά. Έτρεχες χαρούμενη, χόρευες, σε άκουγα που τραγουδούσες.

Έβγαλα φωνή δυνατή κι έστειλα το ένα άλογο για να σε φέρει. Και σ' έφερε. Και ήσουν όμορφη. Και εγώ αφού σε καλωσόρισα, σε κέρασα γλυκό, και δροσερό νερό. Σου είπα σ' αγαπώ κι εσύ μου χαμογέλασες. Και ύστερα ξύπνησα.

Θερινό / Βαγγέλης Φίλος

Τι ευτυχία
να επιστρέφεις
και να μη ξέρεις πού.
Γιατί παντού
σκορπίστηκες
ταξιδεύοντας,
άλλοτε από ανάγκη,
αδήριτη,
άλλοτε από επιθυμία,
σφοδρή.

Τι ευτυχία να επιστρέφεις
και να μην ξέρεις πώς,
καθώς αόρατη τύχη
σε οδηγεί.
Μυρίζει καλοκαίρι
και όνειρο
κι εσύ επιστρέφεις.

Κόκκινο δειλινό / Βαγγέλης Φίλος

Βρέχει.. πάλι βρέχει.
Δεν έχω αγάπη,
δεν έχω πίκρα,
δεν έχω θλίψη.
Άσκοπα πια βρέχει.

Να τη σώσεις΄/ Βαγγέλης Φίλος

Κάν’ την αγάπη σου
ϕωτιά,
άνεμο, κύμα,
πυρκαγιά,
χρώμα και ϕως
και ουρανό,
αστέρι.
Ψιθύρισέ την,
κάν’ την ϕωνή,
γλώσσα πουλιού,
κελάρυσμα νερού
κι αν χρειαστεί,
κραυγή.
Και ύστερα,
σιωπή
για να τη σώσεις.

Βαγγέλης Φίλος

Από το βιβλίο Αλλιώς πώς; 2016

Θέλεις πολλά

-Δε θέλω να γράφω
χρησμούς κι αινίγματα·
να επικοινωνώ 
με αμφίσημα νοήματα,
να με αρπάζουν
και να με σηκώνουν
όλα τα δαιμονικά της πλάσης.
Δε θέλω να 'μαι προφήτης
των μελλοντικών μου δεινών,
δε θέλω να είμαι ποιητής.
Θέλω τ' αμπέλι μου.
Nα μου μιλάς, να μου γελάς,
να με κοιτάς, θέλω το χέρι σου.

-Θέλεις πολλά, δε γίνεται.

Βαγγέλης Φίλος

Δικαίωμα

Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα,
μήτε να ψιθυρίσω τ’ όνομά σου
στα σύννεφα του δειλινού,
μήτε στα όνειρά μου να σ’ αγγίξω.
Μόνο που σε ταξίδεψα κρυφά,
σου στόλισα τα μαλλιά
και σε ζωγράφισα λευκή στη νύχτα.
Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα
μήτε το γέλιο σου να χαρώ,
μήτε το δάκρυ του φεγγαριού σου
να σκουπίσω.
Μόνο που σε τραγούδησα
με νότες κωδικές,
με ήχους σιωπής.
Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα.

Βαγγέλης Φίλος

Αλλιώς πώς; Ποιητική Συλλογή του Βαγγέλη Φίλου από τις Εκδόσεις "ΓΡΗΓΟΡΗ" 2016 (Απόσπασμα)

Κοίταξέ με 

Τα πιο όμορφα ποιήματα

κατοικούν στον βυθό
των ματιών.
Εκεί πηγαίνουν πρώτα,
αφού γεννηθούν στην ψυχή.
Ύστερα, πετάνε,
χάνονται,
γίνονται ξένα.
Αν θέλεις η πρώτη ανάγνωση
να είναι δική σου,
κοίταξέ με

** 

 Αλλιώς πώς;

Με χτυποκάρδι,

αλλιώς 

πώς;

Με χάδι, 

αλλιώς 

τι;

Με έρωτα, 

αλλιώς 

γιατί;

Έλα 

να 

αγαπηθούμε.

 ***

Βύθια 

Και τα κορμιά 

παραδόθηκαν 

στην πυρκαγιά 

των βλεμμάτων 

οι λέξεις 

χάθηκαν 

στις γλώσσες 

των φιλιών. 

****

Ο δημιουργός

Άλλος ιερουργεί 

εγώ σβήνω ευτέλειες

ν΄ αποκαθαρίσω τη μνήμη, 

φυγαδεύω εραστές

για να στηθεί ο μύθος. 

Άλλος σε ταξιδεύει 

στ΄ όνειρο, 

εγώ υπογράφω. 

*****

Να ΄χα

Να ΄χα μια ελιά 

να ημερεύει 

τους χειμώνες μου, 

μια λεμονιά 

ν΄ ανθίζει τις αισθήσεις, 

να ΄χα μια θάλασσα

και μιαν αγάπη. 

Να ’χα

Να ’χα μια ελιά
να ημερεύει
τους χειμώνες μου, 
μια λεμονιά
ν’ ανθίζει τις αισθήσεις,
να ’χα μια θάλασσα
και μιαν αγάπη.

Βαγγέλης Φίλος

Μη δείχνεις

Όμως,
είμαι το δάκτυλο,
είμαι το ποίημα,
δείχνω·
εκεί,
οπού ο σπαραγμός
και η γύμνια,
οπού η αλήθεια,
δείχνω.

Βαγγέλης Φίλος

Τραγούδι

Γελάς στα παραμύθια μου
και χορεύεις,
γαληνεύω
και φεύγεις.

Τρελή ονειροφόρα
πού κατοικείς;

Ρόδο πορφυρό
σε στολίζει,
γαλάζια πυρκαγιά
με τυλίγει.

πως να σ’ αγγίξω;

Βαγγέλης Φίλος

Η Σιωπή

Πας ως εκεί αποφασισμένος. Κάθεσαι μέρες πολλές ακουμπισμένος στο αρχαίο δέντρο. Ακούς ένα πουλί και ξεχνιέσαι.

Γυρίζεις πίσω, κοντοστέκεσαι· τα ίδια πάλι. Ξεκινάς από την αρχή.

Πας σιγά-σιγά στο δέντρο σου. Χαράζεις τον όρκο σου στο κορμί του, σκορπίζεις τις παλιές μνήμες στον άνεμο, πιάνεις ένα τραγούδι να σε κρατήσει. Βλέπεις ένα λουλούδι και λιποψυχάς.

Ξανά λοιπόν στα λόγια, ξανά στην απελπισία, ξανά στην ελπίδα, ώσπου μια μέρα παίρνεις φόρα μεγάλη, περνάς το δέντρο, περνάς το φρύδι, ακούς την αντήχηση της κραυγής και χάνεσαι στη Σιωπή σου.

Βαγγέλης Φίλος

Θά ’ρθεις!

Έδιωξε τις αράχνες του.
Σήκωσε τα βιβλία.
Κούρντισε το ρολόι,
δεν ήξερε τι ώρα να το βάλει.
Ένα κυκλάμινο στο παράθυρο
του χαμογέλασε…
Στάθηκε στην πόρτα και περίμενε.
Ο ήλιος του είπε καλημέρα,
τον χαιρέτησε το μεσημέρι.
Τον καληνύχτισε.
Τον καλημέρισε πάλι…

Θά ’ρθεις!
Το ξέρω, θα ’ρθεις.

Βαγγέλης Φίλος

Από το βιβλίο Μηδενική Ακολουθία, 1989

Αλλιώς πώς;

Με χτυποκάρδι

Αλλιώς

πώς;  
Με χάδι

Αλλιώς

τι;
Με έρωτα

Αλλιώς

γιατί;
Έλα

ν'αγαπηθούμε





Βαγγέλης Φίλος



Από την προς έκδοση συλλογή, "Αλλιώς πώς;"





Βαγγέλης Φίλος

Όμορφο

Όμορφο που 'ναι αυτό το παρελθόν,
των πεθαμένων ποιητών το μέλλον.

Βαγγέλης Φίλος