Εγώ κι Εσύ / Γιώργος Μάγιατζης

 

ΓΗ

 Γιώργος Μάγιατζης 

Έχω το αίμα ενός δεινόσαυρου στις κοίτες

είμαι από λάσπη και αμφίβολη ουσία

μα με ευθύνη και ανάληψη εκουσία

της πρώτης έκρηξης κρατάω τους κομήτες..

Πόδια αρχέγονης αράχνης, πήλινα χέρια

και μια ανάσα φανερώνει ένα υπάρχω,

διάττοντες, μετεωρίτες και αστέρια

μ' έχουν εδώ στη κορυφή μπροστάρη κι άρχω..

Γαλάζια είναι η ματιά μου και η θωριά γαλάζια

πυρά και λάβα η καρδιά μου ψυχής ηχείο

κέντρο του κόσμου με κορνίζες και περβάζια

και της ζωής το μυστικό κι απόκρυφο στοιχείο…

Γη μάνα και αγάπη αιωνία, μόνη ελπίδα

στο σύμπαν είσαι εσύ η πιο γλυκιά πατρίδα..

ΕΙΣΑΙ ΜΙΚΡΗ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΗ..

                                

Χάνεσαι στα πλακόστρωτα στενά της άδειας πόλης

καθώς απλώνει η ζωή απατηλά το δρόμο

κι είσαι μικρή τόσο μικρή που αρκουδίζεις μόλις

ενώ το πεζοδρόμιο έχει δικό του νόμο..

Η παιδική σου αφέλεια τραβάει σα μαγνήτης

σε ξένα χέρια χάνεσαι με πλάνη σε μαγεύουν

και δεν υπάρχει ένας μικρός κοντά σου καταλύτης

να σε γλυτώσει απ' αυτούς που τζάμπα σε ξοδεύουν..

Τόσο μικρή και εύθραυστη μα τόσο αδικημένη

πριν να προλάβει η αυγή. η νύχτα σ' έχει κλέψει

κι αναρωτιέσαι ποια στεριά και ποιο λιμάνι μένει

να αφήσεις πρίμα τ' όνειρο σ' ανθρώπους να πιστέψει..

Μια νύχτα ακόμη πέρασε και κύλησε ένα δάκρυ

τ' αστέρια που από παιδί μετρούσες με τα χέρια

τόσο πολύ σ' αγάπησαν που ήρθανε στην άκρη

στην αγκαλιά σου μπήκανε κι έγιναν περιστέρια…

Kαι άνοιξες κι εσύ φτερά και πέταξες μαζί τους

αφού ανθρώπου άγγιγμα έκλεψε την ψυχή σου

πίσω τους ακολούθησες την ίσαλο γραμμή τους

κι έγινες άστρο της αυγής κι άγγελος παραδείσου..