ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ

Τα αγόρασα µόνο

για να κατεβάσεις

το βλέµµα σου

στα πόδια µου

και να πεις πως

µου ταιριάζουνε

αυτά τα κόκκινα λουστρίνια

έτσι όπως αντιστρέφουνε

σα φάρσα

το κραγιόν

στα δυο µου

χείλη.

Τώρα που γίναµε

άλλοι

απ' ότι γεννηθήκαµε

στέκουν πλάι σ' άλλα

µπρος στα φανάρια,

µηχανές παραταγµένες

που µαρσάρουν

οι σόλες των πεζών

και γίναν πούµα

τα κόκκινα λουστρίνια

αντί για γλειφιτζούρια

σε µάτια εραστών.

ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ

Κι ο ουρανός

που µου χαρίστηκε

να στεριώσω

ένα φεγγάρι

τρύπησε πια

από τις υποσχέσεις

τις απλήρωτες

που κέρµατα

τυπωθήκαν

στρογγυλές

να µην ξεχνώ

πόσο κοστίσαν

στα παραθύρια

οι φαγωµένοι

απ' τα µπαλώµατα

ορίζοντες.

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Όταν επέστρεψα

κανείς δεν µε περίµενε

κι ούτε κανείς

είπε

να περιµένω.

Στάθηκα µε τη βαλίτσα

σκυλί στα πόδια µου

να επιµένει

και δεν σε είδα

κι ούτε κανείς,

που να κοιτάξω,

είπε.

Έψαξα µέσα µου και είδα

ότι έχω όλα όσα είπαµε

για τον ορίζοντα και τις θάλασσες

και κάτι ασήµαντες ιστορίες.

Τότε σε είδα.

Θυµήθηκα που είπες

οι ώρες είναι δρόµος

που όλοι παίρνουµε

κι απ' όλους φεύγουµε.

Κι έπαψα να περιµένω.

ΤΑΡΑΤΣΕΣ

Ανθίζει κάποτε,

µέσα στο χρόνο,

στις ταράτσες

κάποιο αστέρι

κι ούτε που το ποτίσαµε ποτέ

έτσι όπως κλείσαµε τις πόρτες

µη δούµε από ψηλά

πως είναι λιγοστή η πόλη

για όσους έχουνε φτερά

τα κρύψαµε

κάτω από χοντρά παλτά

γίνανε κουµπιά,

κλειδιά

ν' ασφαλιστούµε

µη θυµηθούµε

πως είµαστε φτιαγµένοι

από κοµµάτι ουρανό

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΟΥ

Θυµήθηκα πως γυάλιζες

τα όνειρά σου

όπως το ποδήλατό σου

πριν χαθείς

σ' ελεύθερους δρόµους

δοκίµαζες στο µέτωπό σου

τον αέρα

κι ήθελα τόσο

απ' αυτόν

που κράταγα γερά

όταν είχα τα χέρια

ακόµη λαµπερά

παιδί

στην πίσω αυλή

σαν ετοιµαζόµουνα

τα ρεύματα

να πιάσω

σε µια ζωή

που πλήρωνες

-καθώς είχα

τις παλάμες μου λευκές

για να πιστέψω-

με το αλάτι

και το χαρτί

Κι ήξερα πως

µόλις πέρασες

από 'δω

που 'χαν γυµνωθεί

στα κλώνια τους

τα δέντρα

απ' την πλευρά

του δρόµου

και χτυπούσαν

τα φύλλα

την πόρτα

της ισόγειας γκαρσονιέρας

που πλήρωνα

µε νόµισµα τραπεζικό,

κάθε πρώτη του µήνα

µου τα ταχυδροµούσες

λες κι ήτανε

χαρτί λευκό

και σαν αλητάκι

επέµενες

ακόµη

πως µπορώ

το τρίτο παιδί

του βασιλιά να γίνω

στο παραµύθι

που το αλάτι

την αγάπη µέτρησε

κι απ' το χρυσάφι

πιο καλά