Άτιτλο / Λαμπρινή Λιάτσου

Φλέβες· ορθώνονται πεισματικά στον αδηφάγο χρόνο

πασχίζουν κεντώντας τη ζωή να παραδώσουν τη σκυτάλη στο φυτώριο του μέλλοντος.

Σχισμές· ποτάμια καταρράκτες, της ψυχής πόθων και πόνων αντανάκλαση

πορείες κάθετες, οριζόντιες, διαγώνιες, παράλληλες  πορείες

οδοιπόροι μεθυστάνες κόκκινου ημίγλυκου οίνου

φλέβες ηφαίστεια· λάβα ζεστή σαν τη ματιά της.

Αυλάκια τραχιά· του καιρού σημάδια, χλωμά χαμόγελα της νιότης

χάρτες, παλάμες προσμονής, προσφοράς περπατησιές οι δέκα χερσόνησοι των δακτύλων

απολήγουν σ’ απόκρημνες ακτές, σκαμμένες από θύελλες.

Αποτυπώματα αγώνα οι ρόζοι, ψάχνουν χαραματιές να ξαποστάσουν

λοφίσκοι κυρτωμένοι ως συμπληγάδες του μεροκάματου, της ανατροφής και της σπουδής

χρέος η γέννηση κι η ανάσταση, αποκύημα της καρδιάς, ευοίωνες ζωγραφιές.

Κηλίδες, νησιά· σφραγίδες βιοπάλης, ρυτιδιασμένες μνήμες συλλαβίζουν την ανιδιοτελή αγάπη.

Χορδές βιολιών· σκιές στα χνάρια του απείρου και του υψηλού, ψηλαφίζουν διαδρομές,

προσδοκούν το χάδι, πλάθουν όνειρα·  

κι έτσι, εκεί,  απόκαμαν,  τό ’να πάνω στ’ άλλο σταυρωτά

σαν φτερούγες αετού που αποζητούν ανάπαυση…

Της μάνας χέρια.

                           

Επισήμανση:  

Το ποίημα « ΆΤΙΤΛΟ » της Λαμπρινής Λιάτσου,  βραβεύθηκε στους  32ους  Ποιητικούς Αγώνες των Δελφών με Έπαινο, που διοργάνωσε η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.)

Πιάνεται το … άπιαστο; / Λαμπρινή Λιάτσου

Άραγε, πιάνεται ο ουρανός ;
Θωρώντας τον κατάματα
σαν είσαι ξαπλωμένος
τ’ ανάσκελα πάνω στη γη
θαρρείς πως θα τον πιάσεις:
αρκεί μονάχα έτσι απλά
τα χέρια σου ν’ απλώσεις…
Μα να το κάνεις με ΨΥΧΗ.

Προσπάθησαν τα σύννεφα, να τον περικυκλώσουν
τον ήλιο βάλαν αρχηγό, μήπως και τον θαμπώσει
και τους τρελούς αέρηδες κι αυτούς τους κάναν φίλους.
Όλοι μαζί, μάλλον, μπορεί και να τα καταφέρουν.

Άπιαστα, ίσως τ’ άπιαστο μπορέσουν να το πιάσουν!

Τ’ αεροπλάνα στάθηκαν, μην τάχα και τον κόψουν...
Μαζεύτηκαν σμήνη πουλιά, μήπως και τον μεθύσουν
τραγούδια σαν του πουν γλυκά με το κελάηδισμά τους
κι έτσι ζαλίζοντάς τονε, κάπου τον εγκλωβίσουν.

Παρακαλώ σε, μάτια μου, και τρις παρακαλώ σε
κράτα τις χούφτες σου σφιχτά
κει μέσα να φωλιάσει!
Δικός σου να’ ναι ο ουρανός
δικά σου και τ’ αστέρια.

Λαμπρινή Λιάτσου (βιογραφικό σημείωμα)

          Η Λαμπρινή Λιάτσου είναι Σχολική Σύμβουλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Είναι δασκάλα, πτυχιούχος Ψυχολογίας, με πλούσιο έργο στην επιμόρφωση εκπαιδευτικών. Έχει λάβει επιβράβευση αριστείας από το Ι.Κ.Υ. κατά τη διάρκεια των σπουδών της.

          Το Μεταπτυχιακό της αφορά στη “Δημιουργική Γραφή”, της Σχολής Επιστημών Αγωγής ΠΔΜ.

          Έχει ασκήσει καθήκοντα υπεύθυνης Αγωγής Υγείας και υπεύθυνης Σχολικών Δραστηριοτήτων για οκτώ σχολικά έτη, στην Π/θμια Εκπ/ση. Διαθέτει συγγραφικό και ερευνητικό έργο. Τα ενδιαφέροντά της επικεντρώνονται στις Ανθρώπινες Σχέσεις, την Καινοτομία  και τη Λογοτεχνία.

          Προσφέρει εθελοντικά τις υπηρεσίες της σε συλλόγους.

            Έχει λάβει μέρος ως Εισηγήτρια σε Διεθνή και Πανελλήνια Επιστημονικά Συνέδρια καθώς και σε ΠΕΚ και ΚΠΕ.

            Ποιήματά της έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους Διαγωνισμούς Ποίησης και έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις και Ανθολόγια.

Είναι μέλος της  ΕΛΣΗ  (Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου). 

«ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ» / Λαμπρινή Λιάτσου

Ξανά, στο δρόμο της ζωής, εκεί που προχωρούσα,
μπροστά μου φανερώθηκε καινούργιο σταυροδρόμι.
Κάνει εκπλήξεις η ζωή … για να σε δοκιμάζει!
Μα, αλλιώς κάτι το σκέφτεσαι κι αλλιώτικα το ζεις·
άλλο να είσαι θεατής και … άλλο πρωταγωνιστής.
Στάθηκα· κι ύστερα σκέφτηκα: ας ξαποστάσω λίγο.
“ Τέτοιες στιγμές σημαντικές, βιασύνες δε χωράνε ”.
Αναλογίζομαι ξανά, διασταυρώσεις πιο παλιές,
τότε που … αυτές επίμονα, απόφαση ζητούσαν!

Οφείλεις νά ‘σαι έτοιμος για τούτες τις στιγμές.
Να ξέρεις πρώτα δηλαδή «ποιος είσαι και τι θες».

Κι όταν σου γίνει η ερώτηση “ποιον δρόμο επιλέγεις”
μην περιμένεις μια ζωή (…) για να την απαντήσεις.
Μέσα σου η πολλή δουλειά, θα ‘πρεπε να ‘χει γίνει.
Έτσι, οδοιπόρε ακούραστε, χωρίς να παλαντζάρεις
το δρόμο που λέει η φωνή απ’ τον κόρφο σου βγαλμένη
αυτόν, με βήμα σταθερό, περπάτησέ τον τώρα!
Και κάτι άλλο σοβαρό, διαβάτη, να θυμάσαι:
μετά το πρώτο βήμα σου, πίσω να μην κοιτάξεις.
Τους δρόμους που αρνήθηκες να σκέφτεσαι δεν ωφελεί·
γιατί ποτέ δεν θα σου πουν τι έκρυβαν για σένα…
Συγκέντρωσε το “είναι” σου στο δρόμο που επήρες
κι όσα σου δίδαξε η ζωή, παρ’ τα μαζί σου για όπλα.
Ωστόσο, θα σου ευχηθώ: « ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, φίλε. »
                                                         
                                                   


Επισήμανση: Το ποίημα «ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ» βραβεύτηκε από την Ένωση Λογοτεχνών Ευρώπης , το 2012 με Έπαινο,  στον 1ο Πανελλήνιο Τσακιρίδειο Διαγωνισμό Ποίησης.