X

Σηκώθηκε να χορέψει,
κι ανέσυρε τους νεκρούς
που αγαπούσε.

Τζίτζικας φτερούγισε,
ανοιχτή διαθήκη στον ποιητή.
Αν ποτέ σε κλάψω τόσο,
δεν θα σ’ έχω.

τρεις σημειώσεις

α'

Όλα τα ποιήματα είναι απόγονοί μου.
Η μακρόσυρτη όμως γραφή της διαθήκης
μπλέκει το νόημα του θανάτου,
μεγαλώνει τις λέξεις και τις προθέσεις.
Ό,τι δε θέλω λείπει
κι αυτό που θέλω
το υπόσχεται το κύμα
πέρα δώθε, πέρα δώθε.

β'

Το ποτάμι καταστρέφει τις όχθες του
αλλά τις έχει μέχρι τη θάλασσα δικές του
από προσωπικότητα.
Ό,τι είμαστε τώρα το ξέρω.
Όσο η έλλειψη άλλο τόσο και η ελπίδα
έχει τη θεωρία της.

γ'

Την αλήθεια των ονείρων συντρέχουν άνθρακες
και ερυθρά σύμμεικτα.
Η σελήνη εσχατολογώντας τον έρωτα
στον αποχαιρετισμό των κορμιών,
θα είναι πάλι του Τελευταίου
στη χαραμάδα του.

(Ευγενικά παίρνεις τα δάχτυλα...)

Ευγενικά παίρνεις τα δάχτυλα
απ’ ό,τι έφτιαξες ωραίο.
Να φορεθεί να φύγει!
Και στο ποίημα τούτο
θαρρώ το ίδιο είναι.
Ε να μαθές,
λιώνει το παράθυρο μια μέρα
και γω ένεκεν του ονόματος
στάζω
ψιχαλίζω και θρηνώ
άρρυθμα αμύθητα
σε απόγευμα εσπεριδοειδών
κρύου και τραμουντάνας,
γυμνός εντομοφύλαξ.
Γύρνα λίγο για να ιδώ
τη δεύτερη, την τρίτη ομορφιά
στα ίδια μάτια,
και τα δυο προστακτικά,
απελπισίες που φεύγουν.
Δώσε πίσω το κερί στις μέλισσες!

(Από έναν κόσμο επιστρέφω...)

Από έναν κόσμο επιστρέφω
όπως τα πουλιά από το δάσος
στο κλαρί τους.
Θέλω ν’ αδειάσω τη γαλήνη στη θάλασσα
να μείνουν οι ανάσες στο απόλυτο.
Όταν τα χρώματα θα εγκαταλείπουν τα τοπία
ήσυχα και βραδινά θα σε κρατώ
να αλλάζουμε μεγέθη,
ανοίγοντας τα νερά στη μέση
με αγεωμέτρητες μορφές
ανυπολόγιστα όρια ή Όχι.

(στην πέτρα...)

Στην πέτρα
που τ’ άλογά μας έκλαιγαν
σε τόσο λίγο τόπο
τις πληγές τους.
Στου μελιού τα σύνορα
και της πίσσας,
τη μια σκλάβος στρέφομαι
την άλλη ξένος
ορμάω
στους ερυθρούς τρόπους του σύμπαντος
και δεν το λέω.
Κι αν είναι σχέδιο το μέλλον
και δεν είναι όνειρο,
το περπατάω.

ο τόπος

Δεν μπορώ πια να διαβάζω αθωότητες κανενός.
Τις άπλωσαν και χάλασαν.
Ο πόνος στο νερό και στη νοσταλγία
χάνει το βάρος του.
Ιερομόναχος ενίοτε
στην ωραία πύλη
των πραγμάτων,
μετρώ τα χιόνια με άνοιξη
και τα κλαριά με δάσος.

(Η πέτρα είναι ...)

Η πέτρα είναι αίτημα
εμού του ακατασκεύαστου.
Αυγούλα φως κι όλα μάτια γίνονται.
Σταγόνα τριαντάφυλλο οπλισμένη
και στ’ ανοιχτά και στα κλειστά όπου πέφτει
κελαηδισμός, κλαρί, φτεράκισμα                                                    
συνομιλία κορυφών με θεωρία.
Στον αέρα το γεράκι
κόβει ορθά το Σύμπαν
ο τόπος στύβεται
κάτι στο νου να δώσει.
Έλα λοιπόν λυδία λέξη,
ποίημα μονοστάγονο
δαιμόνιο μέλλον.