Πού είσαι

Πού είσαι πάλι
Πού εχάθηκες
Μ' άφησες και καταδικάστηκες

Μέσα στο σπίτι σε ζητώ και δεν σε βρίσκω
Κι όλο μ' αφήνεις και ξαναγυρίζεις πίσω
Ούτε και στο κρεβάτι μας
Τις νύχτες δεν κοιμάμαι
Σαν νά 'σουν μίλια μακριά
Κλαίω και σε θυμάμαι

τα λόγια θα στεγνώσω

Ξανά τα πράγματα θα δω απ' την αρχή
όμως φοβάμαι πίσω να γυρίσω
άλλωστε σήμερα η μέρα είναι θαμπή
αύριο με τον ήλιο θα τ' αφήσω.

Ξανά τα λόγια θα στεγνώσω απ' τη βροχή
και στεγνωμένα αντίκρυ τους θ' αρχίσω απ' την αρχή
ένα τραγούδι με μια λέξη μοναχή
σαν τον πικρό καφέ να ξεμεθύσω.

Τώρα πρέπει να μείνεις μόνος και να θυμηθείς

Τώρα πρέπει να μείνεις μόνος και να θυμηθείς
και πλατανόφυλλα να φέρεις και να γράψεις.
Τώρα πρέπει να πάψεις να πονάς και μη μου πεις
να μείνω δίπλα σου εγώ για να ξεχάσεις.

Ό,τι θυμάσαι τώρα να το κάνεις φυλαχτό
και το κλειδί του στην καρδιά σου να κρεμάσεις
και μη πιστέψεις πως το αίμα σου έγινε νερό
και πρέπει τώρα απ' την αρχή ν' αλλάξεις.

Εγώ πάνω στο βράχο μου θα μείνω σαν κεράκι
που δε θα λιώνει απ' του καιρού το χαλασμό.
Σ' ένα ποτάμι μακρινό θα γίνω ένα γλαράκι,
θα 'ναι για σένανε μαζί καινούργιο και παλιό.

Μια μέρα που θα κάνει κρύο

Μια μέρα που θα κάνει κρύο θα γυρίσεις
κι όχι την πόρτα μα το τζάμι θα χτυπήσεις.
Τα ίδια ρούχα όπως πάντα θα φοράς,
θα 'χεις τα χέρια σου στις τσέπες.
Όπως πάντα θα γελάς, δεν θα μιλάς όπως πάντα.

Έφυγες με το κρύο και με την βροχή,
πάλι με κρύο και μ' αγιάζι θα γυρίσεις.
Βγάλ' το σακάκι σου θα πω, έχει βραχεί.
Την ίδια μάρκα τα τσιγάρα σου θ' ανοίξεις,
σπίρτα έχει δίπλα σου θα πω και θα καπνίσεις.

Το αίμα πάγωσε

Το αίμα πάγωσε απάνω στα μαχαίρια
και μέσα σου μεσάνυχτα κι αυγές και χιόνια
πέφτανε μα συ... Πάνε τα καλοκαίρια
κι ούτε ένα κόμπο δε ρίχναν οι βροχές.

Σαν το ρόδι τα όνειρά μας εσκορπίσανε
και μες στα μάτια μας έμεινε το μαράζι
κι αυτοί που μας τα πήραν τι κερδίσανε;
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος κάποτε θ' αλλάξει.

Τώρα θα βάζω τον αέρα να σου γράφει
μιας κι οι ανθρώποι έφυγαν μακριά,
να ζήσουν δεν αντέξανε μέσα σε τόσα λάθη
και κείνο το σαράκι στην καρδιά.

Σαν το ρόδι τα όνειρά μας εσκορπίσανε
και μες στα μάτια μας έμεινε το μαράζι
κι αυτοί που μας τα πήραν τι κερδίσανε;
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος κάποτε θ' αλλάξει.

Σε βρίσκω στα βιβλία

Σε βρίσκω στα βιβλία που δε γράφτηκαν,
μες στα τραγούδια που δεν άκουσα.
Σε βρίσκω και σε παλιές εικόνες που εχάθηκαν,
σε ό,τι έφυγε και δεν γυρίζει πίσω.

Σε βρίσκω στο όνειρο αγάπης μακρινής,
στο όνομα το ακριβό που δεν το λέμε.
Στον πυρετό κάποιας αρρώστιας σκοτεινής,
στα πάθη που ντρεπόμαστε και κλαίμε.

Υγρά τα μάτια σου

Τζάμια τα μάτια σου θαμπά
ύστερα από βροχή,
δεν με κοιτάς, μιλάς βραχνά,
φεύγεις σαν εποχή.

Υγρά τα μάτια σου και λες
πως είναι απ’ τον καπνό,
μα εγώ το ξέρω ότι κλαις
για έναν κρυφό καημό.

Φεύγεις και ύστερα γυρνάς
και πάντα σ’ αγαπώ,
γίνεσαι χνούδι μιας φωλιάς
και δέντρο σκοτεινό.

Υγρά τα μάτια σου και λες
πως είναι απ’ τον καπνό,
μα εγώ το ξέρω ότι κλαις
για έναν κρυφό καημό.

Τα μονοπάτια της φωνής σου

Τα μονοπάτια της φωνής σου πίσω με γυρίσανε
κι όλες οι μέρες θα ‘ναι τώρα γκρι και σκοτεινές
και σαν εξόριστο πουλί με σταματήσανε
γιατί στη μια φτερούγα μου έγραψα ότι φταις.

Αφού πια τώρα όλα ετελειώσανε
γιατί πίσω από τα μάτια μου κρυφά σε περιμένω;
Ποιά νύχτα ξαφνική μου φαρμακώσανε
το αίμα μου που ήταν από σένα ζαλισμένο;

Πάμε να φύγουμε απ' την πόλη

Πάμε να φύγουμε απ' την πόλη που μας πνίγει
Πώς ν' αγαπάμε πια - αυτή μας το ορίζει
Οι μηχανές της μας ρυθμίζουνε τους χτύπους της καρδιάς μας
Πάμε να βρούμε απ' την αρχή την ρίζα την παλιά μας

Αυτή η πόλη από μακριά αγκομαχάει
Πάμε να φύγουμε γιατί ψυχορραγάει
Τα περιστέρια μες στον κόρφο της πεθαίνουν φθισικά
Ας μην ακούσουμε την τελευταία της στριγκλιά

Δακρύσαν τα σεντόνια μου

Όταν από κοντά μου πια θα έχεις φύγει
κι όταν δεν θα 'χω από πού να κρατηθώ,
όταν κι οι φίλοι θα χαθούνε λίγοι-λίγοι
κι αυτή η νύχτα που θαρρώ πως θα πνιγώ,
πόσες αγάπες μες στον κόσμο θα 'χουν μείνει
και τη δικιά σου σε ποια μάτια θα την βρω.

Δακρύσαν τα σεντόνια μου κι απόψε
κι από τα τζάμια στάζει καταχνιά.
Παρ' την κιθάρα σου και λίγο παίξε
για κείνο το πουλί στην ερημιά.

Μη μου κλαις μέσα στον ύπνο σου τα βράδια
και λες πως θες να μείνεις μοναχή.
Τα όνειρά σου τα 'κανες κομμάτια,
χωρίς αυτά πού θα βρεις την αρχή;