μικρες αγγελίες

Σαν βγήκα ζαλισμένος απ' τη φυλακή
πού λέγεται Ανώτατη Παιδεία,
έψαχνα στις μικρές τις αγγελίες για δουλειά,
διαβάζοντας, κλείνοντας ραντεβού, γράφοντας διευθύνσεις.
Τίποτα όμως. Όλο παντελονούδες ήθελαν
κοπτοραπτούδες, πλασιέ βιβλίων, και πωλητές δυναμικούς.
Ακόμα και κοπέλες όμορφες, για μπαρ πολυτελείας.
Ήταν και τ' άλλο: Ζητούσανε και μασγαλοτορναδόρους,
με καλό μισθό:
-Μα τα κουλούρια πούφαγα σπουδάζοντας
ποτέ δεν τηλεφώνησα για τέτοια ενασχόληση.
Όχι πώς ήταν άσχημη η δουλειά, μα τ' όνομά της:
καθόλου δεν εταίριαζε στον τύπο μου,
ούτε στους στίχους μου πού γράφονται σε μέτρο Ιαμβικό.
Αυτός ήταν ο λόγος κι όχι ο κόπος της δουλειάς,
αφού, όπως το λέει κι ο Ησίοδος,
"Έργον δ' ουδέν όνειδος. Αεργίη δε τ' όνειδος".

ενοχη

Καθώς στο δρόμο περπατούσαμε μαζί,
την έβλεπα να μου μιλάει πρόσχαρα,
κι ανυποψίαστα για το σαράκι πού χα στην καρδιά μου.
Την άφηνα, με δροσερή φωνή να χαίρεται
τη φύση και τον κόσμο, χωρίς, όπως εγώ
ν' ακούει τις φωνές απ' τα πουλάκια πού μας έβλεπαν:
-Για 'δες θάμα κι αντίθαμα πού γίνεται στον κόσμο,
τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος.

Ε, σεις

Ε, σεις, παλιοί συνάδελφοι, που τώρα το χειμώνα
Γεύεστε του σπιτιού τη θαλπωρή
Με το νοικοκυριό σας κοντά στο τζάκι,
Στρέφετε σαν για θύμιση το νου σας και σε μένα

Κοσμοκαλόγερος εγώ, κρατώντας το ραβδί, τ΄ασκητικό
Θε ΄να γυρίσω τέλειο φάντασμα
και θα χτυπώ τις πόρτες να μ΄ανοίξουν.
Μονάχα λίγη θέρμανση θ΄αναζητώ
Κι ένα νερό, ένα ποτήρι κατακάθαρο νερό
Το μόνο επιτρεπτό ποτό των οδοιπόρων.

Ε, σεις, παλιοί συνάδελφοι, στην όποια συντροφιά σας
Μη με ξεχάσετε και μη διστάσετε
Να πείτε δυο κουβέντες και για μένα.
Σαν έν΄ απέριττο μνημόσυνο, σαν από άγνοια
Και μην κακολογήσετε το φίλο τον καλό
Που τόσα χρόνια δίπλα σας δεν έθιξε κανέναν.
Ίσως μου φταίξατε, ίσως σας έφταιξα,
Μα τώρα πια κακία δεν κρατάω σε κανέναν.

Στη βραδυνή σας προσευχή και την υγειά σας
προσευχηθείτε με δυο λόγια και για μένα,
έτσι απλά καθώς η εκκλησιά μας προσεύχεται
χωρίς καθόλου διακρίσεις και αφορισμούς :
«υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων»

Γεύση Δικαίου

Στο κέντρο της ατμόσφαιρας
Ένα κλαρίνο
Σπαράζει παρατεταμένο
Γύρω απ΄ το κλαρίνο το πανηγύρι,
Πέρ΄απ΄το πανηγύρι το περιθώριο,
Περ΄απ΄το περιθώριο, εγώ
Πέρ΄ απ΄μένα τίποτα

Γιορτάζω την επέτειο της συντριβής μου