Τα δύο φεγγάρια: Ποιητική Συλλογή της Διαλεχτή Ζευγώλη - Γλέζου που το 1971 έλαβε το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (εκδόσεις: Ιωλκός)

Η Διαλεχτή Ζευγώλη - Γλέζου γεννήθηκε στην Απείρανθο Νάξου το 1907 - και απεβίσωε στην Αθήνα 1996.  Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ασχολήθηκε με τη λαογραφία και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. 

Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές :

• «Τα τραγούδια της μοναξιάς» (1931), 
• «Ο κύκλος της αγάπης» (1964), 
• «Ο κύκλος των πικρών ωρών» (1964), 
• «Τα δύο φεγγάρια» (1970).

Τα δύο φεγγάρια: Ποιητική Συλλογή της Διαλεχτή Ζευγώλη - Γλέζου που το 1971 έλαβε το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (εκδόσεις: Ιωλκός)

Η Διαλεχτή Ζευγώλη - Γλέζου γεννήθηκε στην Απείρανθο Νάξου το 1907 - και απεβίσωε στην Αθήνα 1996.  Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ασχολήθηκε με τη λαογραφία και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. 

Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές :

• «Τα τραγούδια της μοναξιάς» (1931), 
• «Ο κύκλος της αγάπης» (1964), 
• «Ο κύκλος των πικρών ωρών» (1964), 
• «Τα δύο φεγγάρια» (1970).

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου (παραπομπές για βιογραφικά στοιχεία)

• http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%96%CE%B5%CF%85%CE%B3%CF%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%93%CE%BB%CE%AD%CE%B6%CE%BF%CF%85_%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%87%CF%84%CE%AE
• http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=178

Βουβοί δρόμοι

Ζευγώλη - Γλέζου Διαλεχτή 

Στην πόλη εδώ δεν έχει μονοπάτια 
να καρτεράς να ’ρθουν οι αγαπημένοι, 
να σου γεμίσουν φως τα δυο σου μάτια. 
Μια λαχτάρα την ψυχή μου πλημμυράει γλυκιά ως το μέλι 
Πού ξάγναντο να πάω και ν’ αγναντέψω, 
αν έρχεται ο καλός ο κύρης μου απ’ τ’ αμπέλι; 
Πού ξάγναντο να πάω να περιμένω 
να φανείτε αδερφούλες μου, απ’ τη βρύση 
με το κορμί στον πλατύ αιθέρα όλο γραμμένο; 
Στην πόλη εδώ βουβοί, τυφλοί ’ναι οι δρόμοι κι όλο λύπη, 
στην πόλη εδώ δεν έχει μονοπάτια, 
να καρτεράς τη μάνα σου, ;άμα λείπει. 
Άγιε παππού μου, εσέ πού να καθίσω 
να καρτερέψω αργά τον ερχομό σου 
και μες στο μούχρωμα να σε μαντέψω απά στο ζό σου; 
Και τον καλό τον αδερφό απ’ τα’ αλώνι 
κι απ’ το χωράφι, που εζευγάριζε όλη μέρα, 
πού να πάμε να τον δούμε, άμα ζυγώνει; 
Πού ν’ απλωθεί στα μάτια αντήλιο η παλάμη, 
το σύντροφό σου ως πέρα να ζητήσεις 
στο λόφο ή στη ραχούλα ή στο ποτάμι; 
Και πού να δεις εδώ στα πέρα μονοπάτια 
το γαλανό, το ηλιόχαρο παιδάκι, το ακριβό σου, 
πού να το ιδείς να σου χαρούν τα μάτια; 
Ποιο μονοπάτι εδώ την τρυφερή γιαγιά μπορεί να φέρει, 
σκυφτή μέσα στο φως το αποσπερνό, 
μ’ ένα κουκί βασιλικό για φύτεμα στο άσαρκο χέρι; 
Στην πόλη εδώ βουβοί, τυφλοί ’ναι οι δρόμοι. 
Πού ξάγναντο να πάω και ν’ αγναντέψω 
γιατί δεν ήρθαν οι καλοί μου ακόμη; 

Μας έφτασε ο βαρύς χειμώνας…

Ζευγώλη - Γλέζου Διαλεχτή

Μας έφτασε ο βαρύς χειμώνας 
χωρίς τραγούδια και πουλιά,
στα σύννεφα τρυπώνει ο ήλιος

και το φεγγάρι στην ομίχλη,
τα φύλλα τα χλωμά ένα ένα
ρίχνει στη γη η κληματαριά. 

 

Μουχρώσαν τα βουνά και οι κάμποι,

τα στενορύμια και οι αυλές,

αμίλητα στοιχειά τα δέντρα

στέκουνε ολόρθα στη βροχή

στέκουνε ολόρθα στους ανέμους,

στοιχειώσανε τα μονοπάτια

κι ερήμαξαν οι ακρογιαλιές.

Φεύγουνε οι μέρες του χειμώνα,

σαν ταξιδιάρικα πουλιά,

θα βγει απ’ τα σύννεφα κι ο ήλιος

κι απ’ την ομίχλη το φεγγάρι,

πράσινα φύλλα θα βλαστήσουν

και πάλι στις κληματαριές,

τα μονοπάτια θα ξυπνήσουν,

θα ζωντανέψουν τ’ ακρογιάλια,

θα λουλουδίσουν τα μπαλκόνια,

θα λουλουδίσουν τα κλαδιά,

και θά ’ρθουνε τα χελιδόνια.

(από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος Β΄, 1975)

ΕΣΤΙΑ

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου

Είδα καπνό ν' ανεβαίνει απ' το φουγάρο

ενός αντικρυνού παλιού σπιτιού

και μ' επήρε ένας πόνος κι ένα κλάμα

κι εγέμισε η ψυχή μου από τα παλιά.

Υπάρχει, Θεέ μου, εδώ στην πολιτεία

την πολιτεία την κολασμένη τη στεγνή,

υπάρχει ένα φουγάρο, που ανεβάζει

απ'την ψυχή του σπιτιού πνοή ζεστή;

Υπάρχει τάχα κάτω κάποια εστία,

που γύρω μαζεμένοι οι γέροι, οι νιοί

κουβεντιάζουν και δέονται ως θανάτου

με την φλόγα του ξύλου τη ζεστή;

ΑΚΟΜΗ...

 Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου

Με τα καλοκαιρινά μας τα φορέματα

μας πέτυχαν τα ρίγη του Σεπτέμβρη

εδώ στην αψηλή βουνοπλαγιά,

που ο θάνατος θε νάρθει να μας εύρει.

Τρέμει η καρδιά μας, τρέμει από τον άνεμο

το ψυχρό και τρέμει από τον χειμώνα,

κι η ψυχή μας, γυμνή σε βροχή πρώιμη,

λαβωμένη, αλαφιάζεται, ως τρυγόνα.

Κι ακόμη, ακόμη, ακόμη δεν αρχίσανε

οι καταχνιές, τ' αστροπελέκια, τα χαλάζια,

κι ακόμη, ακόμη, ακόμη καταπράσινα

τα δέντρα, και τα ουράνια είναι γαλάζια

ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου 

Έρμος και πάλι απόμεινεν ο δρόμος μου

κι ούτε πουλιά στα δέντρα ούτ' ανθολόι

Δειλά, σκληρά φυτρώνει στο κατώφλι μου

μονάχα η χλόη.

Ανοίγω τα φτωχά παραθυρόφυλλα

μα ούτε βοσκού φλογέρα, ούτ' άλλος ήχος

κι απ' την ψυχή μου αναβρύζει

όπως και άλλοτε πικρός ο στίχος.

Διπλώνω τα πλατιά φτερά και σέρνομαι

καθώς πουλί στο λόγγο λαβωμένο,

διπλώνω τα πλατιά φτερά και σέρνομαι,

και περιμένω.

Πέρασε κι’ έσβυσε

Πέρασε κι’ έσβυσε το χτες και πάει με τ’ άλλα τα σβυστά.
Kι’ εξέφτυσε το σήμερα σα ρόδο απάνω στο κλωνί.
Tο αύριο, το μεθαύριο, μοιάζουνε βλέφαρα κλειστά
που των ματιών δε ξαίρομε μαύρο το χρώμα γιά ουρανί.