Ο πίνακας

 της Βασιλικής Εργαζάκη 

Συλλογή: "μικροί ναοί στο κύμα"

Θα ζωγραφίσω έναν πίνακα

Με ανεξίτηλα χρώματα

Σαν τις αρχαίες τοιχογραφίες του τόπου μου

Ένα καράβι

Ένα δελφίνι

Έναν Πρίγκιπα

Και γλάρους. Χίλιους και κάτασπρους

Οι γλάροι θα αγκαλιάζουν το καράβι

Χορεύοντας

-Τους είδα που χόρευαν κάποτε-

Παιχνίδια θα σκαρώνει το δελφίνι

Στα μάτια που ψάχνουν τη θάλασσα

Και δε θα φαίνεται

Θα ζωγραφίσω και σένα

Μπροστά σε ανοιγμένα παράθυρα

Ντυμένη με κρίνους πολύχρωμους

Που θα χαρίσεις στον Άνεμο

Σαν δεις το Δελφίνι. 

Εργαζάκη Βασιλική (βιογραφικά στοιχεία)

Η Βασιλική Κ. Εργαζάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί, έχουν συμπεριληφθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, ποιητικά ημερολόγια καθώς και σε παγκόσμιες ποιητικές ανθολογίες.  Είναι μέλος του «Λογοτεχνικού Εργαστηρίου» των εκδόσεων «Μέγας Σείριος» και επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ποιητών, Συγγραφέων και Καλλιτεχνών της Αλβανίας “Pegasi”.  

Ποιητική συλλογή: μικροί ναοί στο κύμα», εκδόσεις «Μέγας Σείριος»( έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά)

Της νύχτας το γύρισμα

Ανοίγω τα μάτια μου
και βλέπω σκιές
νεκρά τριαντάφυλλα
σε στέρφες αυλές

Στεγνώνω τα δάκρυα
στου νου την ανάσα
και φέρνω την άνοιξη
σαν σκέψη μονάχα

Απλώνω τα χέρια μου
και φεύγουν πουλιά
απ´ όλα τα χρώματα
ελεύθερα πια!

Φυτεύω τα λόγια σου
στου ήλιου τ´ αλώνια
κι ανθίζουν νοήματα
κρυμμένα στα χιόνια

Αφήνω τα πέπλα μου
σ´ ανέμου φτερά
ποτάμια με λούζουνε
καθάρια νερά

Ανοίγω τα μάτια μου
και βλέπω ...χαράζει!
Της νύχτας το γύρισμα
τον κόσμο αλλάζει.

Η πέτρα

Έφερα ως εδώ την πέτρα
Την πέτρα με το χαραγμένο όνομα
και τη σκληρή ακατέργαστη όψη

Την πήρα απ’ την σπηλιά των κοχυλιών
τότε που ορίζοντας τη διάστασή του ο χρόνος
άνοιγε τα στενά για να περάσω

Η πέτρα προίκα μου
Η πέτρα πίκρα μου

Αν την κοιτάξεις προσεκτικά
θα διακρίνεις
το θυμό της λάβας που την εκτίναξε
απ’ τα βαθιά κοιτάσματα της λήθης της
θα νοιώσεις
το πάθος των ανέμων που τη διεκδίκησαν
το ρίγος των κυμάτων που την προσκύνησαν
θα δεις πατημασιές της γενιάς μου

Άντρες έφιππους, σκυθρωπούς
με σπαθί τη φωτιά
κι άλλους άρχοντες, γητευτές
με αγριοπερίστερα στη στέγη

Και γυναίκες μητέρες
αλύγιστες
με φλεγόμενα στήθια
-κατάρτια στον άνεμο

Θα διακρίνεις ακόμη
νωπά και τα χνάρια μου
την ύστατη προσπάθεια
να χαράξω την αυτοψία της

Αυτήν την πέτρα έφερα ως εδώ
Με τα λάθη της
Με τα πάθη της

Σε αυτήν την πέτρα εργάζομαι
Με φωτεινό νυστέρι ανοίγω τις μνήμες της
Με φωτεινό νυστέρι εναντιώνομαι
Στις σκιές των αιώνων

Το κάθε της κύτταρο παραδίδω στο φως.

Ο πίνακας

Θα ζωγραφίσω έναν πίνακα
Με ανεξίτηλα χρώματα 

Σαν τις αρχαίες τοιχογραφίες του τόπου μου 

Ένα καράβι
Ένα δελφίνι
Έναν Πρίγκιπα
Και γλάρους. Χίλιους και κάτασπρους 

Οι γλάροι θα αγκαλιάζουν το καράβι
Χορεύοντας
-Τους είδα που χόρευαν κάποτε-
Παιχνίδια θα σκαρώνει το δελφίνι
Στα μάτια που ψάχνουν τη θάλασσα
Και δε θα φαίνεται 

Θα ζωγραφίσω και σένα
Μπροστά σε ανοιγμένα παράθυρα
Ντυμένη με κρίνους πολύχρωμους 

Που θα χαρίσεις στον Άνεμο
Σαν δεις το Δελφίνι.

ώρα σιωπής

-Κι όμως

Υπάρχει μέσα σου ένα κομμάτι ήλιος

-Σώπασε...

Ήταν η ώρα της θλίψης

Του πανικού και της αποδυνάμωσης

Τα δάκρυα ψηλάφισαν την ομίχλη

Η ατραπός ξεπέρασε τα χαλάσματα.

-Κι όμως

Υπάρχει μέσα σου ένα κομμάτι ήλιος

Απείραχτο στη θύμηση πως κόπηκε απ' το φως

-Σώπασε...

Η προσευχή αλαφρωμένη στον ουρανό κατευθύνεται

Κι ας είναι ακόμη νοτισμένη

Από βροχές ανομημάτων και τύψεων

Κι ας είναι ακόμη τυλιγμένη

Στις εντολές που άφησε πίσω του ο φόβος.

-Κι όμως

Υπάρχει μέσα σου ένα κομμάτι φως!

Αγέραστα, ψηλά βουνά στην αγκαλιά του απείρου
Που πάνω σας το σύννεφο τη θλίψη του ακουμπά
Λιώστε το πάγο της δυσπιστίας μου
Ελευθερώστε τα αλυσοδεμένα μου όνειρα
Δώστε πηγές να ξεδιψάσουν τα πουλιά

Να ξεδιπλώσει ο αετός τις φτερούγες του
Και να βρεθεί στα ύψη

Αμάραντα να στρώσει στα μαλλιά της Βερενίκης
Και να κριθεί ο Ήλιος νικητής

Να αστράψουν τα πετράδια της γης και οι θάλασσες
Να τελεστεί το μυστήριο

-Σώπασε...

-Να τελεστεί το μυστήριο

Στους ανοιχτούς ροδώνες της καρδιάς.

Προκρούστης

Ο γίγαντας που με καρτέραγε

χαμογελούσε

-Πως είχε κουμπωμένο το πουκάμισο

δε σ' ενοχλούσε;

Που τον απάντησα πρόθυμος φάνηκε

να με φιλέψει

-Σφιχτά πως έκλεινε τις άδειες χούφτες του

το 'χες προσέξει;

Ό,τι περίσσευε αμέσως το 'κοβε

και το πετούσε

-Κι ό,τι του έλειπε απλά το άρπαζε

και δε ρωτούσε.

Στενό το πέρασμα, δύσβατη κι άγρια
ετούτη η θέση

-Πώς έτσι η άγνοια της ιστορίας

σ' έχει παιδέψει!

Ήλιε μου πρόβαλε, φτερούγες μέσα μου

να ξεδιπλώσω

-Πάνω απ' τα πέλαγα με το ξημέρωμα

θα σ' ανταμώσω.

Γλάρε λευκόφτερε, ποια η αλήθεια μου

και ποιο το ψέμα;

-Δες πως ενώθηκαν όλα τα χρώματα

μέσα στο ένα.

Κι ο γίγαντας που με καρτέραγε

κάπου στη σκέψη;

-Ο φόβος ήτανε κι όλη τη δύναμη

σου είχε κλέψει

Φωτερά περάσματα

Σε φωτερά περάσματα
Σε μονοπάτια ανάμεσα στις πέτρες
Και τα λιόδεντρα
Σε βρίσκω

Να μοχτείς για την Αλήθεια

Το άρωμα σου στα πρώτα μου κύτταρα
Απ' τη σοδειά σου τα φτερά
Και τα τραγούδια των πουλιών
Στα παραμύθια.

Γυμνά προβαίνουν τα βουνά
Και αναφύονται γίγαντες
-Ποιος θα παλέψει πάλι με το Φόβο;

«Παραμύθια...» μου λες

«Δεν υπάρχουν οι γίγαντες

Προβολές της σκιάς είναι μόνο»

Ρίχνεις μια σπίθα στη νυχτιά
Κι επιστρατεύονται οι άνεμοι
- Ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι με το φόβο;

«Η Αλήθεια!
Η Αλήθεια...» μου λες
Και υποκλίνεσαι
Σε μια πέτρα που αγκάθι φυτρώνει

«Η Αλήθεια» μου λες
Και ορκίζεσαι
Πως στο αγκάθι ένα ρόδο μεστώνει
Δυτικά της φωτιάς.

Εκεί
Στα φωτερά περάσματα της αγωνίας σου
Ελευθερώνεις τη δύναμη
Και δυνατός
Περνάς στο φως

Άφοβο Φως!

Ιχνηλατώντας λίγο πιο πέρα
Την Ύπαρξη.