ΖΩΗ - ΤΕΧΝΗ

Η εντελεχής1 τέχνη είναι βιώματα κι εμπειρίες
απηνής2 πάλη ψυχής, πνεύματος και Μούσας αξιώσεις.
Δεν γεννιέται με ίσως, δήθεν, ένεκα και συγκυρίες,
μήτε με στέρφες μοίρες κι αχαλίνωτες φαντασιώσεις.

Η τέχνη είναι εμπειρίες,
ψυχής και πνεύματος αξιώσεις.
Δεν γεννιέται με συγκυρίες
κι αχαλίνωτες φαντασιώσεις.

Η ελεύθερη ζωή γεννάει την ανταύγειας τέχνη,
με θείο έρω, πάθος, αλκή3, χαρά, λύπη και θυσίες.
Όταν το σπονδής αίμα γοργά ρέει στις φλέβες και ζέχνει,
σε στιγμές που πίπτουν απειθείς4 ιππότες5 μ’ αυτοθυσίες.

Η ζωή γεννάει την τέχνη,
με πάθος, χαρά, λύπη, θυσίες.
Σπονδής αίμα στις φλέβες ζέχνει,
πίπτουν ιππότες5 μ’ αυτοθυσίες.

1. εντελεχής: ενεργή, πραγματική.
2. απηνής (Ορφική λέξη): σκληρόκαρδη, άγρια, ανελέητη.
3. αλκή (Ομηρική λέξη): δύναμη, θάρρος (κατά την μάχη),
υπεράσπιση, πόλεμος.
4. απειθής (Ορφική λέξη): ο μη υποτασσόμενος.
5. ιππότης: αυτή η λέξη χρησιμοποιείται από τον Ορφέα
και από τον Όμηρο.

Εστ’ ήμαρ

"Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος
πάλιν ελεύσεται
και ες αεί έσεται."
Του πολέμου ο στίβος,
ος παρελεύσεται
κι η Λευτεριά έρχεται!

Θέσφατος1 δέους χρησμός
για αίγλη Ελλήνων
και προδοσίας άρση.
Ο μέλλοντος ορισμός
με πνεύμα ιθύνον2
και μασονίας παύση.

Εγέρθητι Μινύες3,
με αλκή και σφρίγος
πατάξατε μασόνους.
Δίχως τις ερινύες,
το αρχαίων είδος
δεν δέχεται τους όνους.

Εγείρου, ω Δαναέ,4
δόξη Πηλιάδου
αριπρεπώς5 σε καλεί!
Τρανέ, αρχαίε ναέ
άρε πύλες Άδου,
η αρετή προσκαλεί!

Εγέρθητι Έλληνα,
πυγμή Αχιλλήος
δεν αντέχεται ζυγό:
-"Επαίτης δεν έγινα,
μήτε Φράγκος λείος,
την Λευτεριά κυνηγώ."

Εγείρου, ω Δαναέ4,
Αλέξανδρος Μέγας
την ρώμη σου προστάζει.
Εσθλέ6, αρχαίων κραναέ7,
του χρησμού ορέγας
Ηούς8 ήμαρ χαράζει.

Εγέρθητι Έλληνα,
Λευτεριά κόμισε
και σπείρε την ελπίδα.
Τους γόρδιους έλυνα,
τύχες καθόρισε,
των λαών ηλιαχτίδα.

Κι Εσύ Θεέ εγείρου
με μένος όπλισε,
με ανδρεία και σθένος.
Σβήσε χάος απείρου,
την σιών όχλησε,
ανάστησε το Γένος.

"Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος
πάλιν ελεύσεται
και ες αεί έσεται."
Του Έλληνος το είδος
ες αεί έσεται
κι ειμαρμένη9 έπεται.

1. θέσφατος (Ορφική και Ομηρική λέξη): θεός + φημί = ο από τον Θεό
λεγόμενος, χρησμός.
2. ο, η ιθύς, το ιθύνον (Ομηρική λέξη).
ιθύς: ιων. αντί του ευθύς, η ευθεία οδός, ευθύς, ίδιος, ορθός, ειλικρινής,
φιλαλήθης.
3. Μινύες (Ορφική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Ορφέα.
4. Δαναός/οί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
5. αριπρεπώς (Ορφική λέξη): μεγαλοπρεπώς, ενδόξως.
6. εσθλός (Ορφική και Ομηρική λέξη): καλός, αγαθός, ανδρείος, ευγενής,
αίσιος, δραστήριος.
7. κραναός: σκληρός, λιθώδης.
8. Ηώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): η θεά της αυγής.
ηώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): η αυγή.
9. ειμαρμένη: η μοίρα, το γραφτό.

δήμου παρέκβαση

Σαθρή δημοκρατία,
που κρίνεται στα παρτέρια
υπό μισθίων "λαγών".
Μέσων δεινοκρατία
μ’ ακονισμένα μαχαίρια
στις πλάτες ανδρών ταγών.

Κλίκα "σπουδαίων" γόνων
ατεκμάρτως1 ραδιουργεί
κι εκλέγεται κι αντέχει.
Δειλή λέσχη μασόνων
δνοφερώς2 ανουσιουργεί
κι ευθύνη δεν ενέχει.

Θολή δημοκρατία,
μη ορθή Αριστοτέλους,
πλάνη νέας τάξεως.
Άτη3 - μεσοκρατία4,
των λαών αρχή του τέλους
και καθυποτάξεως.

Η τάξη των αχρήστων
ζει και κόσμου βασιλεύει
μ’ αισχύνη ουδεμία.
Ο δήμος των αρίστων
δεν συμφέρει, δεν κελεύει
μαμωνά ατιμία.

Του δήμου παρέκβαση
λεχριτών και φανφαρόνων,
που παύουν φωνή λαού.
Των ολίγων έκβαση
απ’ τα μέσα των "βαρόνων".
Ήγγικεν ορθή Θεού!

1. ατεκμάρτως (Ορφική λέξη): απροσδιορίστως.
2. δνοφερώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): ζοφερώς, τρομερώς.
3. άτη (Ορφική και Ομηρική λέξη): τύφλωση, αφαίρεση - απώλεια ορά-
σεως, καταραμένη, συμφορά.
4. μεσοκρατία: λεξιπλασία εμού του ιδίου εκ του μέσων-κρατία.

άρνηση ελέους

Απηνής άρνηση ελέους
στους σαθρούς εκλεγμένους λιμοκοντόρους.
Θυμός - μένος στους πειναλέους,
που επιβάλλουν αισχρούς μασόνων όρους.

Στυγνή ποινή άνευ σκέψεως
στους λερούς κι ουτιδανούς μαμωνιάρηδες,
που μ’ αποχή περισκέψεως
δείχνουν τους Δαναούς1 μου διακονιάρηδες.

Άτεγκτη άρνηση ελέους
στους πολιτικάντηδες εθνοπροδότες,
των ιδεωδών φευγαλέους
και δίχως αμφιβολία συνωμότες.

1. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες.

Ατυχώς - Αληθώς

Ατυχώς δεν είσθε αριστοκράτες,
την δύναμη των γνωστών μέσων έχετε
και αλλοίμονον κυβερνάτε.
Των οικογενειών ευννοιοκράτες,
τις ξύλινες δηλώσεις σας προσέχετε
και μάζες επαιτών "μεθάτε".

Αληθώς δεν είσθε Ελληνολάτρες,
κάματε έρμαιο την Τρανή Πατρίδα
των διεθνών αφεντικών σας.
Τους άνδρες χρίζετε επαναστάτες,
λησμονάτε της σοφίας την κοιτίδα,
πελάτες των "αρχοντικών σας".

Έλληνά μου

Έλληνά μου, εκ βάθους καρδίας, θλίβομαι κι υποφέρω,
σε κατέστησαν ταπεινωμένο και φοβισμένο δούλο.
Άνωθεν αρχαίο, ημιθεϊκό μαρτύριο φέρω
και νοιώθω σαν ορφανός γαβριάς που τον φωνάζουν μούλο.

Σε θωρεί και μανιάζει ο Κρόνιος1 νεφεληγερέτης2,
σ’ ακούει η Δέσποινά σου Παναγιά και κλαίει γοερά,
που κατάντησες των ονειράτων σου θλιβερός επαίτης
κι υπάρχουν λένε λύσεις, μα μόνον στα μυαλά των, νοερά.

Δούλο σ’ έδωσαν σε ξένα χέρια κάποιοι "πεφωτισμένοι"
λιμοκοντόροι πολιτικοί με περισπούδαστα ύφη.
Μα σώπασε σιμώνει η καλή ώρα, η αγιασμένη,
που ο του Ανθρώπου Λαός, απηνής3, θα σύρει τα ξίφη.

Μην κάπτεσαι και μην οι ουτιδανοί4 σε πολυσκοτίζουν
με παίγνια εξουσίας μαζών και νόθα διλήμματα.
Τηρούν ανάλκιδες5 στρατούς, που θα τους γλυτώσουν - νομίζουν
κι ο Λαός ετοιμάζει τα εξεγέρσεως αγήματα.

Έλληνά μου, εκ βάθους καρδίας, θλίβομαι κι υποφέρω,
μα σιμώνει το πέρας της πολιτικών κακοκαιρίας.
Το άλγους Αρχαιο-Ελληνικό μαρτύριο που αίρω
θα σωθεί εκ των Δαναών6 γονιδίων ελευθερίας.

1. ο Κρόνιος (Ορφική και Ομηρική λέξη): ο εκ του Κρόνου προερχόμενος,
ο υιός του Κρόνου, ήτοι ο Δίας.
Ορφική και Ομηρική προσφώνηση του Δία.
2. νεφεληγερέτης (Ορφική και Ομηρική λέξη): αυτός που ανακατώνει τα
σύννεφα, ο Δίας.
Ορφική και Ομηρική προσφώνηση του Δία.
Ο Κρόνιος νεφεληγερέτης: ο υιός του Κρόνου (ο Δίας) που ανακατώνει
τα σύννεφα.
3. ο απηνής (Ορφική λέξη): σκληρόκαρδος, άγριος, ανελέητος.
4. ουτιδανός (Ομηρική λέξη): τιποτένιος.
5. άναλκις (Ομηρική λέξη): ο μη έχων αλκή.
αλκή: δύναμη, θάρρος (κατά την μάχη), υπεράσπιση, πόλεμος.
6. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες.

Ιθύνοντες - Ευθύνοντες

Οι πλούσιοι,
οι ιθύνοντες.
Α! Όλως τεχνηέντως μας εκόμισαν
μια κοινωνία μπορντέλο
και μια Ελλάδα πουτάνα.
Ανούσιοι,
μα ευθύνοντες·
σε χάος περιτέχνως οικοδόμησαν
των καιρών μας το μοντέλο
των επείσακτων ρουφιάνα.

Θούριος των Ελλήνων νέος

Θούριος των Ελλήνων νέος,
των Μινύων1 απελπισμένων.
Μέχρις εδώ το άλγος2 έως
των Δαναών3 των οργισμένων.

Θούριος ιθύς4 Ελληνικός
του Φεραίου αναγένεση.
Εθνικός σκοπός ονειρικός,
Λαού Λευτεριάς η γένεση.

Παιάν απελευθερωτικός
κατά των εντός κι εκτός εχθρών.
Του αγώνος ο ενωτικός,
ηώς5 κι ελπίς όλων των εθνών.

Άσμα πολέμου ηρωϊκό
κατά των γνωστών συμφερόντων.
Πάει το ύφος το στωϊκό,
οργή δεινή6 υποφερόντων.

Βελεστινλής Ρήγας Φεραίος,
ο επαναστάτης ο πρώτος,
της εθνικής ψυχής γενναίος
κι όπλων της Λευτεριάς ο κρότος.

Θούριος αψύς, Ελληνικός:
Εμπρός Λαέ - Επανάσταση!
Ο Αγών λάβρος, πανεθνικός
για την Πατρίδος Ανάσταση!

Θούριος των Ελλήνων νέος
είναι οι αιχμομάχοι7 στίχοι.
Να γίνουν οι προδότες τέως
και να ’βρουν σκληρή μόρου8 τύχη.

1. Μινύες (Ορφική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Ορφέα.
Μινύες: Έλληνες.
2. άλγος (Ορφική και Ομηρική λέξη): πόνος, λύπη, βάσανο, συμφορά.
3. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες.
4. ο, η ιθύς, το ιθύνον (Ομηρική λέξη). ιθύς: ιων. αντί του ευθύς, η ευ-
θεία οδός, ευθύς, ίδιος, ορθός, ειλικρινής, φιλαλήθης.
5. ηώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): η αυγή.
6. δεινή (Ορφική και Ομηρική λέξη): φοβερή, μεγάλη, ισχυρή υπέρ το
σύνηθες.
7. αιχμομάχος (Ομηρική λέξη): ο μαχόμενος διά αιχμής (σπάθη, λόγχη,
ακόντιο).
8. μόρος (Ομηρική λέξη): ο θάνατος, εξ ου και η μοίρα.

ΜΙΝΥΩΝ1 ΔΑΝΑΩΝ2 ΚΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑΓΟΙ ΚΙ ΗΓΕΤΕΣ

Ουτιδανό3 το νυν κοινωνίας Ελλάδος σαθρό πλέγμα:
κατάντησαν τους αγνούς ανθρώπους παρείσακτες ρουφιάνες,
τσακίσαν το περίφημο φιλότιμο κι ηρώων φλέγμα,
που πια "κουνιούνται" σαν γριές, άσχημες, άντυτες πουτάνες.

Έτι δε κι οι εσθλοί4 ταγοί δεν εμπιστεύονται ουδένα.
Απίστευτο, μα κι αυτοί σε ρυθμούς επείσακτης ρουφιανιάς,
καμμία τιμή και σεμνή αγλαή τύχη σε κανένα
κι οι ύστατοι τίμιοι άνδρες σε δρόμο σκαιό πουτανιάς.

Χαθήκαν τα παλαιά ήθη ανδρών, τα παλικαρίσια
κι ουδείς πιστεύει τον σύντροφό του ως αγαθό κι αληθή.
Άπαντες κατατρομαγμένοι έρπουν χαμερπώς, φιδίσια
και μέσα σ’ αυτόν τον ζόφο Λευτεριά θα ξαναγεννηθεί.

Κλείσαν σε δήθεν αδιέξοδο την πιο γλυκειά Πατρίδα
τα λερά κνώδαλα θρασύδειλων κι ανάλκιδων5 μασόνων,
νομίζουν τους ταγούς κι ηγέτες Δαναών2 - θεών, μαρίδα,
λες κι οι πρόγονοι Μινύες1 ήσαν άμοιροι των κιόνων.

Μα, υπάρχουν και κάποιοι τύποι που δεν γίνονται ικέτες
μήτε σαν μοιρολάτρες τύχη κι ειμαρμένη περιμένουν.
Είν’ ιππότες, που εμπνέουν τα πλήθη, οι ταγοί κι ηγέτες,
απειθείς γαβριάδες, που μ’ ανδρεία κι αλκή6, επιμένουν.

Είναι οι Μινύων1, Δαναών2 κι Ελλήνων ταγοί κι ηγέτες,
που θα εγείρουν και θα κατευθύνουν πατριωτών πλήθη.
Είν’ αυτοί που θα πατάξουν τους πολιτικάντηδες κλέφτες
κι αριπρεπώς7 θα φέρουν εκ νέου τα των Ελλήνων ήθη.

1. Μινύες (Ορφική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Ορφέα.
Μινύες: Έλληνες.
2. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες
3. ουτιδανό (Ομηρική λέξη): τιποτένιο
4. εσθλός (Ορφική και Ομηρική λέξη): καλός, αγαθός, ανδρείος, ευγενής, αίσιος, δραστήριος.
5. άναλκις (Ομηρική λέξη): ο μη έχων αλκή.
6. αλκή: δύναμη, θάρρος (κατά την μάχη), υπεράσπιση, πόλεμος.
7. αριπρεπώς [εκ του αριπρεπής (Ορφική λέξη)]: μεγαλοπρεπώς, ενδόξως.

Εις τον Κονδύλην

"Η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα αποχωρητήριο, χτισμένο από Φιλέλληνες πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού." Παναγιώτης Κονδύλης

Η σύγχρονη Ελλάδα
είναι ένα αποχωρητήριο,
χτισμένο από Φιλέλληνες
πάνω στα ερείπια
ενός αρχαίου ναού.
Μας κράζει η Παλλάδα1
για των αρχαίων το χωνευτήριο
από δειλούς, δήθεν Έλληνες,
με ηθική ήπια
μαμωνά - σαθρού θεού.

Αιώνων αποφράδα
κι ιδεών ταγής αφοδευτήριο,
είν’ κατά βάθος, ανθέλληνες,
εβραίων ερείπια,
και απαίδευτου λαού.
Η σύγχρονη Ελλάδα
είναι ένα αποχωρητήριο,
χτισμένο από Φιλέλληνες
πάνω στα ερείπια
ενός αρχαίου ναού.
Έπος η Ιλιάδα;
Μήπως η Οδύσσεια μαρτύριο;
Ζευς και Ορφεύς2 θεοί Έλληνες,
ή του μύθου νήπια;
Θεοί, γένους Δαναού!

1. Παλλάς: επίθετο της θεάς Αθήνας, η κόρη.
2. Εδώ ο Ορφεύς τίθεται σε θέση που του ανήκει ως ισόθεος.

Οι ηλίθιοι

Είναι κι αυτή η πολυπληθής τάξη
του γένους των "αγλαών"1 ηλιθίων.
Πράττουν βλακείες, μα νοιώθουν εντάξει
κι επιτελούν "θέσφατον"2 έργον, θείον.

Διάγουν "ευπρεπώς" με επάγγελμα
και με θέση που με μέσον κατέχουν,
ενδομύχως πιστεύονται άγγελμα
και πως μέγα Θεού χάρισμα έχουν.

"Τηρούν την μούρη" τους όντας απαθείς,
μιλούν με περισσή ηδυπάθεια
κι ενίοτε καθίστανται εμπαθείς,
προκαλώντας δεινή3 αντιπάθεια.

Διάγουν εκτός πραγματικότητος,
κανείς δεν τους νικά, δεν τους φοβίζει,
στερούνται πάσης ονειρικότητος
και η αιχμής μωρεία τούς ορίζει.

Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι,
ηττώνται, μα δεν το καταλαβαίνουν.
Σκάβουν τάφους οι ακατανίκητοι,
μα νομίζουν πως νεκρούς ανασταίνουν.

Οι νόες ηλιθίων ταξιδεύουν
σε τόπους όρφνης4 με στενά όρια,
ανθρώπους και αξίες φαλκιδεύουν
μες της θολούρας τα περιθώρια.

Κι εάν εις εξ αυτών των ηλιθίων
πεθάνει αίφνης από ευφυΐα,
σεμνυνόμενοι, μετά τρόπων θείων
θα διασκεδάζαμε στην κηδεία5.

1. αγλαός (Ορφική και Ομηρική λέξη): λαμπρός, ωραίος· εδώ χρησιμοποιείται σκωπτικώς και ειρωνικώς.
2. θέσφατον (Ορφική και Ομηρική λέξη): θεός + φημί: το από τον Θεό
λεγόμενο, χρησμός.
3. δεινή (Ορφική και Ομηρική λέξη): φοβερή, μεγάλη, ισχυρή υπέρ το σύνηθες.
4. όρφνη (Ορφική και Ομηρική λέξη): σκότος, νύκτα, καταχνιά.
5. Για την τελευταία στροφή χρησιμοποίησα πολλά στοιχεία από την αντίστοιχη του ποιήματος "ΠΡΕΒΕΖΑ" του δασκάλου μου Κώστα Καρυωτάκη.

ΕΣΤ’ ΗΜΑΡ

"Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος
πάλιν ελεύσεται
και ες αεί έσεται."
Του πολέμου ο στίβος,
ος παρελεύσεται
κι η Λευτεριά έρχεται!

Θέσφατος1 δέους χρησμός
για αίγλη Ελλήνων
και προδοσίας άρση.
Ο μέλλοντος ορισμός
με πνεύμα ιθύνον2
και μασονίας παύση.

Εγέρθητι Μινύες3,
με αλκή και σφρίγος
πατάξατε μασόνους.
Δίχως τις ερινύες,
το αρχαίων είδος
δεν δέχεται τους όνους.

Εγείρου, ω Δαναέ,4
δόξη Πηλιάδου
αριπρεπώς5 σε καλεί!
Τρανέ, αρχαίε ναέ
άρε πύλες Άδου,
η αρετή προσκαλεί!

Εγέρθητι Έλληνα,
πυγμή Αχιλλήος
δεν αντέχεται ζυγό:
-"Επαίτης δεν έγινα,
μήτε Φράγκος λείος,
την Λευτεριά κυνηγώ."

Εγείρου, ω Δαναέ4,
Αλέξανδρος Μέγας
την ρώμη σου προστάζει.
Εσθλέ6, αρχαίων κραναέ7,
του χρησμού ορέγας
Ηούς8 ήμαρ χαράζει.

Εγέρθητι Έλληνα,
Λευτεριά κόμισε
και σπείρε την ελπίδα.
Τους γόρδιους έλυνα,
τύχες καθόρισε,
των λαών ηλιαχτίδα.

Κι Εσύ Θεέ εγείρου
με μένος όπλισε,
με ανδρεία και σθένος.
Σβήσε χάος απείρου,
την σιών όχλησε,
ανάστησε το Γένος.

"Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος
πάλιν ελεύσεται
και ες αεί έσεται."
Του Έλληνος το είδος
ες αεί έσεται
κι ειμαρμένη9 έπεται.

1. θέσφατος (Ορφική και Ομηρική λέξη): θεός + φημί = ο από τον Θεό
λεγόμενος, χρησμός.
2. ο, η ιθύς, το ιθύνον (Ομηρική λέξη).
ιθύς: ιων. αντί του ευθύς, η ευθεία οδός, ευθύς, ίδιος, ορθός, ειλικρινής,
φιλαλήθης.
3. Μινύες (Ορφική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Ορφέα.
4. Δαναός/οί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
5. αριπρεπώς (Ορφική λέξη): μεγαλοπρεπώς, ενδόξως.
6. εσθλός (Ορφική και Ομηρική λέξη): καλός, αγαθός, ανδρείος, ευγενής,
αίσιος, δραστήριος.
7. κραναός: σκληρός, λιθώδης.
8. Ηώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): η θεά της αυγής.
ηώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): η αυγή.
9. ειμαρμένη: η μοίρα, το γραφτό.

Κατά Ελλήνων Εγκλήματα

Τα δνοφερά1, κατά Ελλήνων φυλής, εγκλήματα

ατέκμαρτα2 είν΄, αδίωκτα κι εντέχνως αφανή
από μίζερων, ηθικολόγων βροτών3 τον νόμον.
Δεινής κοινωνικής σήψεως αποκυήματα,
που θέλουν το Δαναών4 ζάθεων5 Έθνος εις θανή,
ημείς δε άγομεν ουτιδανώς6 εις λάθος δρόμον.

Λαμπροί γόνοι πολιτικάντηδες - εγκληματίες,
"αγλαώς"7 εκλεγόμενοι ορίζουν λαού τύχες,
με το παρωδίας κράτος σύμμαχό τους έμπιστο.
Αντεθνικώς των λερών ηγετίσκων αλητείες
ατιμώρητες ότι μας πετούν πενίας ψίχες.
Μα τ’ όραμά μας βγαίνει κι είναι απλώς ανέλπιστο.

1. δνοφερά (Ορφική λέξη): ζοφερά, τρομερά
2. ατέκμαρτα (Ορφική λέξη): ατεκμηρίωτα.
3. βροτός (Ορφική και Ομηρική λέξη): θνητός.
4. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων
από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες
5. ζάθεον (Ομηρική λέξη): το πολύ θείο (θεϊκό).
6. ουτιδανός (Ομηρική λέξη): εκ του
ουτιδανός: τιποτένιος, ασήμαντος, κακός, αχρείος,
αδύνατος, δειλός.
7. αγλαώς (Ορφική και Ομηρική λέξη): εκ του
αγλαός: λαμπρός, ωραίος.

Έλληνά μου

Έλληνά μου, εκ βάθους καρδίας, θλίβομαι κι υποφέρω,
σε κατέστησαν ταπεινωμένο και φοβισμένο δούλο.
Άνωθεν αρχαίο, ημιθεϊκό μαρτύριο φέρω
και νοιώθω σαν ορφανός γαβριάς που τον φωνάζουν μούλο.

Σε θωρεί και μανιάζει ο Κρόνιος1 νεφεληγερέτης2,
σ’ ακούει η Δέσποινά σου Παναγιά και κλαίει γοερά,
που κατάντησες των ονειράτων σου θλιβερός επαίτης
κι υπάρχουν λένε λύσεις, μα μόνον στα μυαλά των, νοερά.

Δούλο σ’ έδωσαν σε ξένα χέρια κάποιοι "πεφωτισμένοι"
λιμοκοντόροι πολιτικοί με περισπούδαστα ύφη.
Μα σώπασε σιμώνει η καλή ώρα, η αγιασμένη,
που ο του Ανθρώπου Λαός, απηνής3, θα σύρει τα ξίφη.

Μην κάπτεσαι και μην οι ουτιδανοί4 σε πολυσκοτίζουν
με παίγνια εξουσίας μαζών και νόθα διλήμματα.
Τηρούν ανάλκιδες5 στρατούς, που θα τους γλυτώσουν - νομίζουν
κι ο Λαός ετοιμάζει τα εξεγέρσεως αγήματα.

Έλληνά μου, εκ βάθους καρδίας, θλίβομαι κι υποφέρω,
μα σιμώνει το πέρας της πολιτικών κακοκαιρίας.
Το άλγους Αρχαιο-Ελληνικό μαρτύριο που αίρω
θα σωθεί εκ των Δαναών6 γονιδίων ελευθερίας.

1. ο Κρόνιος (Ορφική και Ομηρική λέξη): ο εκ του Κρόνου προερχόμενος, ο υιός του Κρόνου, ήτοι ο Δίας. Ορφική και Ομηρική προσφώνηση του Δία.
2. νεφεληγερέτης (Ορφική και Ομηρική λέξη): αυτός που ανακατώνει τα σύννεφα, ο Δίας. Ορφική και Ομηρική προσφώνηση του Δία.
Ο Κρόνιος νεφεληγερέτης: ο υιός του Κρόνου (ο Δίας) που ανακατώνει τα σύννεφα.
3. ο απηνής (Ορφική λέξη): σκληρόκαρδος, άγριος, ανελέητος.
4. ουτιδανός (Ομηρική λέξη): τιποτένιος.
5. άναλκις (Ομηρική λέξη): ο μη έχων αλκή.
αλκή: δύναμη, θάρρος (κατά την μάχη), υπεράσπιση, πόλεμος.
6. Δαναοί (Ομηρική λέξη): προσφώνηση των Ελλήνων από τον Όμηρο.
Δαναοί: Έλληνες.

ΑΣ ΕΛΘΟΥΝ

Ας έλθουν πάλι οι αρχαίοι θεοί, καλοδεχούμενοι

κι εμείς, κοινοί θνητοί θα τους λατρέψουμε απεγνωσμένα.
Ας έλθουν των Ελληνικών Ιδεών μας εποχούμενοι
να μας ωθήσουν πάλι σε ιδεών βωμούς, εγνωσμένα.

Ας έλθουν, ποθούμε με πάθος, επειγόντως να τους δούμε,
όσοι εξ ημών σε ιερά ταγμένοι απομείναμε.
Ας έλθουν να πιστέψουμε πως επιτέλους - είθε - ζούμε
με αρετή, τόλμη κι ήθος, που κάπως αήθεις γίναμε.

Ας έλθουν με όμορφα αρχαία πρόσωπα Ελληνικά
να λατρέψουμε την κάθε έρωτος κι έριδος στιγμή τους.
Ας έλθουν με θεϊκά έπη και πνεύματα ειρηνικά
να αισθανθούμε μες στην ψυχή μας το δέος, την πυγμή τους.

Μα εάν έλθουν οι θεοί στον κόσμο αυτόν τον ιλαρό
θ’ αντιλαλήσουν στον Όλυμπο οι κλαυθμοί τους οι γοεροί,
σαν αντικρύσουν τον σύγχρονο Έλληνα, ήθους χαλαρό
εμπρός στην "θυσία" για την ύλης τσέπη του, την "ιερή".

Διότι οι θεοί άφησαν πνεύμα κι ιδεών λατρεία,
Ομήρου Έπη κι Αριστοτέλους Φιλοσοφία θεία.
Και τώρα θα ’βρουν ανίερο χρήμα κι ειδωλολατρεία
κι "απείρου κάλλους" κενές ιδέες, με πλάνης προσωπεία.