Νίκος Μυλόπουλος (μικρό βιογραφικό)

Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1951. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε στην Οφθαλμολογία. Είναι διδάκτωρ Ιατρικής του ΑΠΘ. 

 Ποιητικές συλλογές:

«Παράκτιος πια ο έρωτας», εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 2002
«Δυο παράθυρα με κιμωλία», εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2005
«Οι εραστές πάντα σιωπούν», εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2007

Οι λέξεις

Τ' αποτυπώματά σου παντού
Πάνω στη νύχτα.

Μισάνοιχτη η ζωή
Ποτίζει βασανιστικά
Την απουσία σου.

Κι οι λέξεις ...
Αμέτρητες μικρές ερωμένες
Που σκοτώνουν αλύπητα
Σαν τις χαϊδέψεις.

Μελωδίες

Φυσώντας καπνό
Τις σκέψεις μακριά
Ρυθμίζω του κορμιού σου το κύμα
Που μικροφωνίζει.

Απ' το φεγγίτη τρέχουν γέλια
Κι άγρια βογκητά
Κατακλυσμός.

Σώμα και άρωμα

Σώμα και άρωμα υπαινιγμός
Τακούνια κρύσταλλα.
Βγαλμένα ρούχα...
Ακολουθώντας θαμπούς λεκέδες
Πάνω στο χιονισμένο σου φόρεμα
Ανταμώνω ένα πουλί.
Που κάποιοι ονόμασαν λαγνεία
Να σέρνει μόνο τη σιωπή
Κι ευθύς αναδύομαι κουρσευτής
Στις χαμηλές πεδιάδες των μερισμάτων σου.

Όσο χιόνι απέμεινε

Μη χαϊδεύεις τη λάμψη Θα μας δουν. Μη φοβάσαι διάφανη Κανένας δε βλέπει τις σκιές. Μόνο σφίξε μου τα δάχτυλα Μη κυλήσει ανάμεσά τους Όσο χιόνι απέμεινε.

Ένα παράθυρο

Ένα παράθυρο ανοιχτό.
Στην κάτω αριστερή γωνιά
Τ' απομεινάρια μιας αγάπης.
Στις άλλες τρεις
Άσπρο κενό
Από τους έρωτες
Που δεν ήρθανε ακόμα.
Ένα παράθυρο ανοιχτό
Να μπαινοβγαίνει η ζωή
Να σε τρελαίνει.

Άνιση πάλη

Ο χρόνος ρουφάει αχόρταγα
Την ανάσα μας για να ζήσει.
Ο χρόνος τρέμει το έρεβος
Που εμείς το διασχίσαμε.
Τριγυρνώντας τις νύχτες στ' αστέρια
Κλέβουμε το ασήμι
Απ' του φεγγαριού το πρόσωπο
Σκουπίζοντας τη σκόνη απ' την αλήθεια.
Ένα φως αχνοφαίνεται.
Δεσμώτες για πάντα του πάθους μας
Αναβοσβήνουμε ένα αμήχανο χαμόγελο
Κι ακροβατούμε οριστικά
Στο περίγραμμα των αναμνήσεων.

Η πασχαλιά

 Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά.
Μπλεχτήκανε τα άνθη της
Απρόσμενα στις σάρκες μου
Τρυφερά με χάιδευε τ' άρωμά της
Σιγά-σιγά άρχισα να φιλώ
Τα νοτισμένα χείλη της.
Την ήθελα τόσο πολύ.
Ώσπου ξύπνησα απ' τα απόνερα
Που κατέβαζε ο δρόμος.
Καθώς ανάπνευσα μου φάνηκε
Πως μύρισα ξανά το άρωμά της.
Άρχισα πάλι να την ψάχνω.
Τότε, πρόσεξα ένα πουλί με μάσκα
Να κρατάει στο ράμφος του
Ένα κλωνάρι πασχαλιάς.
Τρέμοντας πλησίασα
Και του 'βγαλα τη μάσκα.
Είδα πως ήσουν το πουλί
Και πως στο στόμα σου
Κράταγες τη ζωή μου.
Ταράχτηκα. Κοιμήθηκα.
Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά...

Θαύμα

Εσύ που σβήνεις σαν καπνός
Σαν το περπάτημα στο χρόνο
Ξεκλείδωσέ με, άοπλο.
Αιρετικός στα φουγάρα των ματιών σου
Μοσχοκάρφι στη θλίψη σου.
Τ' ακροδάχτυλα
Σκοτώνουν στο πιάνο το θάνατο.
Ροδοπέταλα σκαλώνουν
Στ' άτριφτα όνειρά μας.
Οι αγκαλιές μας πάλι
Μονοπάτια σκορπισμένα στα τέσσερα.
Πόσα τραγούδια επιτέλους
Χωράει ένα δάκρυ σου.

Η μετακόμιση

Βάσταγε χρόνια η μετακόμιση.
Άλλαζα ύψος, βάρος, γειτονιές
Ρούχα, κλειδιά, γυναίκες
Κρατούσα την ίδια περίπου ταυτότητα
Τα ίδια δάχτυλα
Χωρίς δαχτυλίδια.

Τα σώματα θύμιζαν σκάλες.

Τα πόδια

Όντα παράξενα
Μονάχα πόδια
Πόδια που έρχονται
Πόδια που φεύγουν
Κίνηση βασανιστική
Αργή, μαρμαρωμένη
Δίχως τα χέρια της αγκαλιάς
Δίχως τα χείλια της αγωνίας.

Πόδια, πια, απέμειναν οι άνθρωποι.

Οι μέρες είχαν γίνει παρελθόν

Φορτωμένα όνειρα μας ταξίδευαν τα σύννεφα
Ομως έβρεχε σπάνια ίσως γιατί αντίθετα απ' ό,τι νομίζαμε
Οι μέρες γύρω απ' το λαιμό μας είχαν γίνει παρελθόν
Κι οι νύχτες αργοπορημένες από μια απροσδόκητη αδράνεια
Ενώ απ' την άδεια πια πλατεία μία βοή κατηφόριζε
     συμβολίζοντας λέξεις.
Οταν αργότερα η σκέψη καθάρισε τα πάντα ήταν αριθμοί
Ενας ατέλειωτος κήπος από συμβολισμούς και κρίνα
Ετσι αισθανόμασταν τυχεροί που μας δώρισε η μοίρα ένα πριόνι
Για να τρυπήσουμε το χτες, ένα καρφί για να κρεμάσουμε το αύριο
Και μια ολόκληρη ζωή για ν' απολαύσουμε το τώρα.
Υστερα ξυπνούσαμε καθώς δάκρυ καυτό αυλάκωνε τα πρόσωπα
Εντρομοι γιατί πάλι το δρόμο είχαμε χάσει
Και τώρα πια σκοτείνιαζε νωρίς και φοβόμασταν.

Ποίημα από τη συλλογή Ονειρα σε συνέχειες