[να φαίνεται φωτιά]

να φαίνεται φωτιά, δεν φαίνεται. κι όμως: ο καπνός και υπάρχει, και κυκλοφορεί γύρω μου σαν αόρατη νύχτα πάνω στη νύχτα, σαν ό,τι θυμάμαι και δεν θυμάμαι, σαν αίσθημα όλο συναίσθημα, επίμονος, ισχυρός. να φαίνεται φωτιά, δεν φαίνεται. ούτε το αίμα, άλλωστε, δεν λέει να φανεί, να κυλήσει. να κυλήσει κι έξω μου, θέλω να πω, γιατί μέσα μου και τί δεν κάνει: κάνει διαδρομές απίστευτες, και στην καρδιά τόσο πηγαινοέρχεται, που κι εγώ ο ίδιος φοβάμαι, το φοβάμαι. το τρέμω το αίμα μου το τόσο άγριο πάντα, μην, αύριο-μεθαύριο, να το κρατήσω δεν καταφέρω, δεν το αντέχω

πια.

[στις συνομιλίες μου με τον ήλιο..]

στις συνομιλίες μου με τον ήλιο λέγονται πολλά, λέμε πολλά. λέμε για των αποστάσεων τις συγκινητικές αμηχανίες, για της ζωής, που λένε, τα γυρίσματα, πώς από ’δώ στη Γη τη μαύρη εκατομμύρια ήλιοι σαν μικρά παιδιά λάμπουν σαν άστρα, άλλοι σβησμένα κι άλλοι ακόμα παιδιά. κι όποιος μπορεί να ξεχωρίζει αυτή τη μέρα από την άλλη, μπορεί και τη νύχτα να βλέπει ωραία και καθαρά, ωραία και καλά. γιατί των ήλιων η ζωή είναι βαρετή με τόσο φως συνέχεια πάνω, με τόση αδιαφορία στις λεπτομέρειες κάθε λάμψης. και καίγονται τόσο παιδιά γι’ αυτό, στάχτη γίνονται κάθε μέρα.

Τα κόκκινα πατίνια

Δείτε με πώς ισορροπώ,

δείτε πώς πατινάρω,

στον πάγο πάνω πώς μπορώ

να τρέχω, να φρενάρω.

Ο πάγος και το παρελθόν

χλωμό και άσπρο είναι

όμως εσύ μες στο παρόν

έγχρωμος τώρα μείνε.

Στον πάγο μέσα κύλησαν

πολλές στιγμές και πάθη,

το κάθε ψέμα, τα πολλά

ερωτικά μου λάθη.

Τι περιμένεις; Φόρεσε

τα κόκκινα πατίνια!

Στροβιλιστείτε, παίζετε

σαν τρυφερά δελφίνια.

τα δάκρυα

Να κλαις πολύ και δάκρυα

να χύνεις δεν πειράζει.

Ο έρωτας είναι σκληρός

και γνώμη δεν αλλάζει.

Μα κάπου παν’ τα δάκρυα,

σε κάποιον κήπο μυστικό.

Κάποιος τα κάνει συντριβάνι,

χτίζει παλάτια από νερό.

Κανένας δε σε άφησε,

κανένας δε χωρίζει.

Οι άνθρωποι είναι μόνοι τους,

η μοναξιά κοστίζει.

Οι γάτες

Οι γάτες είναι σαν τις γυναίκες,

τις λεωφόρους δεν τις μπορούν.

Να πάνε απέναντι δεν καταφέρνουν,

και μία μία αυτοκτονούν.

Τα φώτα φταίνε, τις προκαλούνε,

τις συνεπαίρνουν οι προβολείς.

Τρέχουν να φτάσουν τον εαυτό τους

την εξουσία της σιωπής.

Όσο κι αν φαίνεται λίγο αστείο,

όσο κι αν άλλοι μελαγχολούν,

αυτές μονάχα, μονάχα έτσι,

έχουν ελπίδα να ερωτευτούν.

Ακάλυπτος χώρος

Ακάλυπτος χώρος θα μένει πάντα

δίπλα σε κάθε οικοδομή.

Οι δρόμοι τείνουν να τον κερδίσουν,

μα εκείνος μένει στη σιωπή.

Ακάλυπτο χώρο κρατείστε κι εμένα,

γιατί αντέχω κι έχω ψυχή.

Ακάλυπτος χώρος με περιμένει,

είναι δικός μου κάποια στιγμή.

Ο ακάλυπτος χώρος κάτι σημαίνει,

σημαίνει λίγη αναπνοή.

Αν τον αφήσεις να σ’ αγκαλιάσει,

ίσως πετάξει ψηλά, σαν χαλί.

Δεν βλέπω την ώρα (απόσπασμα)

1.

κοιτάω τον ήλιο. με βλέπει κι αυτός με μισό μάτι, τι να του πω και τι να μου πει πια, ό,τι είχαμε να πούμε οι δυo μας το είπαμε. αυτός φταίει και για το κρύο, και για τη βροχή, και για το χιόνι, για όλα. και πιο πολύ φταίει για το φως, για την αλαζονεία του από πάνω μας. λες και δεν έχει καρδιά ο ήλιος, λες και δεν έχει ο ήλιος έλεος. το φως φταίει για το φως, ο ήλιος για τον ήλιο, η μέρα για τη μέρα. η νύχτα η τρυφερή όμως δεν φταίει για τίποτα.

2.

κι η Δυτική Μεσόγειος τίνος είναι ; υπάρχει κι άλλος σαν κι εμένα κι εκεί θεότρελος, να τα φυλάει όλα σαν Κέρβερος, τον Άδη αυτής της εδώ ζωής υπερασπίζοντας σαν σκυλί μ’ εκατό κεφάλια αγύριστα ; υπάρχει κι εκεί άραγε άνθρωπος σαν Ωκεανός με χίλιες μεταμορφώσεις χέρι-χέρι πάντα με τους ήρωες, Λερναία Ύδρα χήρα ο Ωκεανός αυτός χίλιων προσώπων, εκατομμυρίων βλεμμάτων κληρονόμος απτόητος ; γιατί εδώ, στην άλλη άκρη δηλαδή της κλειστής αυτής θάλασσας, τα νερά σαν λάβα ηφαιστείου ζεσταίνουνε, με καίνε. του ήλιου την τόσο απρόσεκτη ακινησία συναγωνίζονται.

3.

των ματιών η αξία δεν είναι μεγάλη, ας λένε. μεγάλη είναι η αξία της μύτης, αυτής της ακίνητης πάντα στο κέντρο της ιστορίας, να γυρνάει μαζί μας πιασμένη, να στέκεται σαν το σκυλί μαζί μας πάντα όρθια. της μύτης οι σκέψεις οι κρυφές δεν είναι σαν των ματιών γι’ άλλους κόσμους, βέβαια : είναι επιθυμίες ήσυχες για λίγο ακόμα χρόνο πάνω στη Γη, εδώ γύρω. γιατί οι μυρωδιές των τριαντάφυλλων δεν είναι ούτε κίτρινες, ούτε μπλε. είναι πάνω από χρώματα πολύ, πολύ πάνω από τα χρώματα !

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (απόσπασμα)

1.

το δάσος χωρίς δάσος πώς να συνεχίσει, πώς να σταθεί; ακόμα και στων πολυκατοικιών το πιο πάνω μέρος οι κεραίες χωρίς ανθρώπους από κάτω τους πώς να μη σκουριάσουνε, πώς να μη σιωπήσουν; κι εδώ στην καρδιά χωρίς καρδιά μέσα της πώς εγώ το δάσος να τα καταφέρω, πώς να ξαναπροχωρήσω; πολύ μεγάλος ηθοποιός πια χωρίς καρδιά πού να πάω, πού να βγω; καλύτερα χωρίς ανθρώπους ξανά, με πολυκατοικίες χωρίς θόρυβο, με τις κεραίες από πάνω μου βουβές. χωρίς του δάσους το δάσος, χωρίς της καρδιάς τη ζωή την κεραία.

2.

πήγα να πέσω. στην άκρη του μυαλού μου μια πόλη ολόκληρη χωρίς σπίτια, με των ανθρώπων τα σώματα φωτισμένα από μέσα σαν άστρα, κι οι κινήσεις τους σαν αχνός σ’ έναν αέρα μαύρο, σαν της νύχτας πολλά μικρά αερόπλοια: πιλότοι οι καρδιές τους. κόκκινες δηλαδή αναπνοές όλη η πόλη αυτή, και αγωνία σαν της φύσης, τόσο ήρεμη, των αρχαίων Ελλήνων η παντοδύναμη αδυναμία παντού. πόλη στην άκρη του μυαλού μου με σπίτια της τα σώματα, με χελιδόνια της τίγρεις, με φάρο της εμένα εδώ, με την καρδιά μου πάντα δική της. με λιμάνι της τη θάλασσα που πήγα να πέσω.

3.

προχτές ένας άλλος θεός στις λέξεις σαν γάτα κι αυτός γλίστρησε κάτω από της μαύρης μου ψυχής το σκοτάδι, στο φως από τ’ αυτιά μου από μέσα πλησιάζοντας, δειλά, σαν άνοιξη. από ’κεί είδε ένα άλλο αυτί ενός άλλου ανθρώπου, το δικό σου, αγάπη μου. τι να πει, πώς να τον περιγράψει τώρα κι αυτόν τον έρωτα, ποια πόρτα ν’ ανοίξει, προς τα πού να πάει, πού να πετάξει; πάλι με τις λέξεις κι αυτός ο θεός ο αδύναμος προσπάθησε και προσπαθεί. αλλά το σκοτάδι, σκοτάδι.