ΚΑ ΡΑΒΑΝΙ ΓΛΥΚΟ

Κάθε πρωί οι πόθοι μου φορτώνουν τις καμήλες
Ύστερα ήλιον αψύ φορτώνονται στις πλάτες
κι όλοι μαζί αργά-αργά βαδίζουνε στον κόσμο
Στον δύσβατο το δρόμο τους μόνη παρηγοριά τους
είναι οι δύο τρεις στιγμές που θα χαμογελάσεις
Μικρές οάσεις της ζωής στην ερημιά της μέρας

Το βράδυ γύρω απ’ τη φωτιά κοιτούν τον ουρανό σου
Μιλούν για τον Αλντεμπαράν κλαίνε για την Παρθένο
Μετρούν όλα τα τρίγωνα που έχεις στο κορμί σου

Μαζί με όσα η Αίγυπτος έχει στις πυραμίδες
και συνυπολογίζοντας τις θίνες της ερήμου
τα βγάζουνε δεκαοχτώ χιλιάδες τετρακόσια

 
(Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα "Το ακρόπρωρο της Ερατώς" του βιβλίου "ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ", Ενδυμίων 2012, και είναι προδημοσίευση από την ανέκδοτη συλλογή "Τα μεροκάματα ενός Έρωτα")

τα γεράκια

Σαν το γεράκι χάθηκε μι’ αγάπη στο λιμάνι,

μπροστά έχει τον άνεμο, ξοπίσω χελιδόνια,

τριγύρω όλα εχθρικά, όπου το μάτι πιάνει,

σταλάζουν στην ψυχούλα της πικρία και διχόνοια.

Σαν το γεράκι χάνομαι όπου βρεθώ μακριά σου,

όλα με βλέπουν σαν εχθρό και με κοιτούν σα ξένο.

Το μέσα μου όλο λαχταρά τα μάτια, τα μαλλιά σου

και τριγυρνώ στις ερημιές αγρίμι αποδιωγμένο.

Βράκες εκεί οι άγγελοι φορούν και ρίχνουν δίχτυα

και κουβαλούν οι αγέρηδες μνήμες κι αρώματά τους,

τέντες, ν’ απλώνει η θάλασσα στα ερωτικά ξενύχτια.

Και τα γεράκια ευπρόσδεκτα νιώθουν σε τέτοιους τόπους.

Σε ένα πευκοκλώναρο κουρνιάσαν στα φτερά τους

και δυο βραδιές ξεχώρισαν τον πόνο απ’ τους ανθρώπους.