Αμαλθείας Κέρας: Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής της Βίκυς Δρακουλαράκου

Βίκυ Δρακουλαράκου (μικρή αναφορά)

Η Βίκυ Δρακουλαράκου γεννήθηκε στο Βόλο. Ασχολούται με το εμπόριο δερματίνων ειδών. Συμμετείχε σε ανθολόγια ποιήσεως των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ, (Ιούλιος 2016 και Καλοκαίρι 2017) στον Α και Β τόμο της Ανθολογίας σύγχρονης ερωτικής ποίησης των εκδόσεων ΚΥΜΑ και στην 4η Ομαδική Ποιητική Συλλογή των εκδόσεων ΔΙΑΝΥΣΜΑ.

Η άποψή της για την ποίηση και τους ποιητές αποτυπώνεται στο παρακάτω ποίημά της:

Ποιητές.. Πένης οδίτες !
Αενάως σκεπτόμενοι..
αγοραίοι, κατακτόμενοι και κατακτητές.. Την αγάπη αποζητούντες και την αγάπη φοβούμενοι.. αρχιερείς του έρωτα Θεού, του ταραχοποιού τους !

Δεν τον είχα προσέξει απ΄την αρχή... / Δρακουλαράκου Βίκυ

Δεν τον είχα προσέξει απ΄την αρχή...
Είχα καλεστεί στην γιορτή των Άστρων. 
Την βραδιά σκηνοθετούσε η Σελήνη 
κι εκείνος επέλεγε την μουσική. 
Δεν τον πρόσεξα απ΄την αρχή...
Μέχρι που Χαμογέλασε κι άνθησε η ψυχή!
Έρωτας μου συστήθηκε!
Κι έσφιξε δυνατά το βαθύ μου χτυποκάρδι.

Να γνωρίζω εαυτό / Βίκυ Δρακουλαράκου

Δικαίωμά μου μάτια μου
να σ΄έχω στη ζωή μου.
Να μου λακτίζεις τους ανθούς
κάτω απ΄ το έναυσμα της λήθης.
Να είσαι ο άγγελος .. εξάγγελος
που αναγγέλλει στην ψυχή
το απαύγασμα μιας θύμησης
του επίγειου παραδείσου.
Να ζω για νύχτες ολομέταξες
με την πλουμιστή θωριά σου
που ρέει πάντα ασίγαστη
και ασύστολα στη φλέβα.
Πάνω στον ολόγλυκο ανθό
της ύπαρξης σου ξέστρατα ν΄αλητεύω
στη γεμάτη θάλασσα απ΄τ΄αστέρια σου
σε ταξίδια που διψώ να αρμενίζω.
Να γνωρίζω εαυτό.. στο δείπνο της ζωής μου..
τη βιωμένη μοναξιά να εμπορεύομαι στην εκβολή του φωτός σου!
Να δηλώνω υποταγή στην αφυπνισμένη ήβη..
της ψυχής μου τα παρτέρια με τους κήπους σου να στολίζω..
τη γεύσης σου να δέομαι να ΄ρθει
μαζί μου να κυλιστεί στις άσπρες αμμουδιές
μες στα νερά της ακροθαλασσιάς
και στο βυθό του φεγγαριού η σκιά σου να κυλάει γλυκά
και ν΄αγγίζει τη δικιά μου!
Να ανοίγουν οι ουρανοί όταν ακούγονται
του έρωτα οι βηματισμοί στη λαγαρή πόρτα της αυλής μου..
κι εγώ λυρικά να επισκευάζω το κορμί τον έρωτα ν΄αντέξει!
Στη στεριά μου όταν πνίγομαι
κι ο αγιοποιημένος πόνο μου επιστρέφει,
μ΄ένα φιλί σου το μερτικό του να σκοτώνω!
Η σαγηνεύτρα προσμονή ελεύθερη να ξεχύνεται
στων ματιών σου την απεραντοσύνη.
Μέσα μου η έφηβη να υποκύπτει
σ αρώματα και ηδονές
απ΄τους ξεχασμένους θησαυρούς της..
με την αθανασία της να ντύνομαι και πάλι!
Στα χείλη μου να ακουμπάς τις μουσικές του κόσμου,
φιλώντας τα να γυρίζει ο ποταμός
στους διψασμένους κάμπους!
Δικαίωμά μου μάτια μου να αγαπώ..
αυτό το ρίγος που περνά, μες την ψυχή μου ακόμα..
να ζω για την στιγμή που με κοιτάς
με το φιλί στο βλέμμα!
Και την πλώρη των ονείρων μου..
στη δική σου θάλασσα ν΄αφήνω !

Άγονη γραμμή

Συναντώ κάθε μέρα αυτή την γυναίκα, στη στάση. (της ζωής)
Στα ματόκλαδα της ψυχής της εκπλειστηριάζονται ολόγιομα φεγγάρια.
Βαδίζει πριγκιπικά κάτω από τις τρεμάμενες φλόγες του ήλιου
και μαζί του διαπραγματεύεται το χρύσωμα των μαλλιών της.
Στο ‘’ένδον’’ της έχει μια ‘’ενωτική’’ γέφυρα σεν
και μια αρμαθιά μνήμης κρεμασμένη στην έπαρση των βλεφάρων της.
Έχει εξουσιοδοτήσει τον ιθύνοντα νου της στο γαλάζιο να την σεργιανά
και σε τιμή ευκαιρίας να την πουλά στην πεθυμιά της.
Στους κοραλλιογενείς υφάλους του κορμιού της
ακόμα φιλοξενεί πόθους εύχυμους από ανελέητες προσδοκίες…
Κάνει αυτή την διαδρομή κάθε μέρα.
Επισκέπτεται την ζωή.
Της αλλάζει το ρούχο της ανημποριάς
κι αντάμα ολημερίς περιδιαβαίνουν της μνήμης τα σοκάκια,
αναγείροντας παλιές αγάπες, φιλιά εκμαιεύουν.
Πριν τον γυρισμό περνά έξω απ΄το σπίτι του χρόνου,
στέκεται για λίγο αγέρωχα σαν κυπαρίσσι στην αυλή του.
Δέχεται ηρωικά τον διασυρμό απ΄τον λιθοβολισμό των ονείρων
και την άρτια απόφαση για την εκποίηση της νιότης.
Με παρρησία υπογράφει πως κι απόψε τα θέλω της θα υποτάξει.
Χαμογελώντας πονηρά ένα τριαντάφυλλο ακουμπά
στις λυρικές άκρες των χειλιών της και δυνατά αναρωτιέται.
-Γιατί τα πουλιά πετούν πάντα ψηλά κι ας έχει καταιγίδα
τι άραγε θέλουν να μου πουν;
Αυτόν τον θρίαμβο της ήττας δεν είναι μπορετό να τον δεχτεί.
Μαζί του κάθε γιόμα νυχομαχεί με όπλο το δια χειρός σθένος
κι ένα- ένα λιανίζει εκείνα τα εμβόλιμα πουλιά
που ραίνουν με νάρκισσους τον θηρευτή δυνάστη χρόνο.
Κι έτσι που είδε τον αιμάτινο ουρανό
γιομάτο από φτερούγιες...
Τις αλυσίδες, πως θα μπορούσε ν΄αγαπήσει.!

Να έρχεσαι.. / Βίκυ Δρακουλαράκου

Να έρχεσαι..
Κι ας ήσουν έρωτας πολύ ανάγωγος
που ήρθες και χτύπησες αργά την πόρτα..
Απ΄τον πηγαιμό να επιστρέφεις..
Να διαβάσεις τη λέξη Σ΄αγαπώ 
που στα χείλη αυτοκτονεί
γιατί αρνήθηκα να την προφέρω ..
Σημάδια στα χνάρια σου ν΄αφήνεις
μη χαθείς..
Δεν έχω δρόμους μέσα μου, είμαι αλωμένη πόλη..
Τα τείχη μου σύντομα θα πέσουνε
πάνω στον παραδομένο εαυτό μου..
Θα τεμαχίσουν το μυαλό μου ..
Να είσαι εδώ..
Να υπερασπιστείς..
την ήττα μου μαζί σου!

[Όταν σ΄ονειρεύομαι] /Βίκυ Δρακουλαράκου

Όταν σ΄ονειρεύομαι 
πεταλούδα μεταξένια μου,
το κορμί σου
πάνω σε μαλάματα ξαπλώνω, 
με την άκρη του χρωστήρα μου 
στα γύρα του κρεβατιού 
σε ζωγραφίζω, 
με τα χείλη σου τα ηδύγευστα 
απ΄τ΄όνειρο με θρέφω, 
σίμωσε μάτια μου ηλιόδωρα,
στην εμπασιά του φεγγαριού 
έλα να σε φιλήσω ...



Προδημοσίευση: Από την υπό έκδοση ποιητικής συλλογής 
* Γενέθλιος Έρωτας * Ο τίτλος είναι κατοχυρωμένος .

Το τελευταίο φιλί / Βίκυ Δρακουλαράκου

Το τελευταίο φιλί 
στα πόδια του έρωτα που διαβήκαμε αφήνω..
Κάτω απ΄το τραυματισμένο ουρανό
με την ευτυχία δεμένη στο λαιμό ξεμακραίνω..
Κι όσο θα με προσπερνάς 
λύσε την σφαλισμένη σου ψυχή
ζήτα της μια αναβολή..
απ΄ τη συμφωνημένη σιωπή
το τελευταίο σ΄αγαπώ ν΄ακούσεις..
Κι αν δεν φοβάσαι σκύψε και πάρτο αγκαλιά
ν΄αντέξει στου λυγμού τα δειλινά
αυτό που βάφτισες αγάπη!
Σαν ξαποστάσεις απ΄το φευγιό
και στο δάκρυ του αναπαυθείς
αγνάντι μου αν μπορέσεις να σταθείς
κοίτα εκείνα τα απέθαντα γιασεμιά
που πρόθυμα τα μάτωνα για σένα..
Παρέα μ΄ένα τσιγάρο σέρτικο κι αράθυμο
το νου μου τον ξάστερο τυραννούσα
έρωτας δίπλα σου ν΄ανατείλλω!
Εσύ όλο γέλιο κι αρεσιά τον χορευτή παρίστανες..
ονειροπαγίδα γελαστή..
κυνηγιόσουνα με το φιλί
εγώ λάθρα μέρευα τους καιρούς
για να πετάξουμε ψηλά
αλλά εσύ φοβήθηκες
τα ύψη...!

Γενέθλιος Έρωτας / Βίκυ Δρακουλαράκου

Το τελευταίο φιλί 
στα πόδια του έρωτα που διαβήκαμε αφήνω..
Κάτω απ΄το τραυματισμένο ουρανό
με την ευτυχία δεμένη στο λαιμό ξεμακραίνω..
Κι όσο θα με προσπερνάς 
λύσε την σφαλισμένη σου ψυχή
ζήτα της μια αναβολή..
απ΄ τη συμφωνημένη σιωπή
το τελευταίο σ΄αγαπώ ν΄ακούσεις..
Κι αν δεν φοβάσαι σκύψε και πάρτο αγκαλιά
ν΄αντέξει στου λυγμού τα δειλινά
αυτό που βάφτισες αγάπη!
Σαν ξαποστάσεις απ΄το φευγιό
και στο δάκρυ του αναπαυθείς
αγνάντι μου αν μπορέσεις να σταθείς
κοίτα εκείνα τα απέθαντα γιασεμιά
που πρόθυμα τα μάτωνα για σένα..
Παρέα μ΄ένα τσιγάρο σέρτικο κι αράθυμο
το νου μου τον ξάστερο τυραννούσα
έρωτας δίπλα σου ν΄ανατείλλω!
Εσύ όλο γέλιο κι αρεσιά τον χορευτή παρίστανες..
ονειροπαγίδα γελαστή..
κυνηγιόσουνα με το φιλί
εγώ λάθρα μέρευα τους καιρούς
για να πετάξουμε ψηλά
αλλά εσύ φοβήθηκες
τα ύψη...!

Μια θάλασσα να φτιάξω / Βίκυ Δρακουλαράκου

Mια στιγμή μονάχα δώσε μου..
το γαλανό απ΄τα πανσέληνα μάτια σου 
να πειράξω.. 
κι αγνάντι μου μείνε ως την αυγή 
μια θάλασσα να φτιάξω!
Μια χτενισιά σ΄ένα φεγγάρι δρόμο άσε μου..
Να ταξιδέψω μια αφορμή..
το χορό της άνοιξης να προλάβω !
Να βγω μια βόλτα στη ζωή..
με χρώματα του δειλινού στα χείλη..
Να φιληθώ με το φιλί..
μαζί σου να τσαλακωθώ..
ζωή να μου διδάξω!

Ο δισταγμός του ανομολόγητου / Βίκυ Δρακουλαράκου

Πάρε τα χείλη σου απ τα δικά μου
δυσεύρετο πάθος μου και μύρο των ανθών
σε βράδια των ψιθύρων που σμιλεύαν το νοτιά
κρύψε των ματιών σου τη δάκρινη θωριά.

Το σώμα σου χώρισε απ΄το δικό μου
ο δισταγμός του ανομολόγητου να υποταχθεί
οι κρυμμένοι πόθοι αντιμάχονται της έλξης
εύθραυστη η σιωπή και οι στιγμές αιμοσταγείς.

Θαλασσινός ανθός ο ταξιδευτής ο χρόνος
άελλες ξόδεψαν τις προσδοκίες του τις κρυφές
κεντήστρες μέλισσες στο μένος εθισμένες `
στιγμές του αποχωρισμού με δέος εντρυφούνε.

Τα χέρια άσε μου την επιορκία μέσα τους κρύβω
έναυσμα το πύρωμα της αμνήμων αστροφεγγιάς
και πως να αποχωριστώ αυτό το θαύμα
που κρύβω μέσα στη νάρκη της καρδιάς.