Αργά

Είναι αργά για νεκρούς έρωτες
Άκου τη σιωπή
Μας λέει πως χάνουμε
Τα ανεξίτηλα σημάδια στο κορμί μου έχουν τ’ όνομά σου
Κι εγώ περιμένω ν’ ανοίξεις την πόρτα

Φύγε, είναι αργά
Η σελήνη έδυσε
Κι εμείς ακόμα έχουμε αϋπνίες

Πετάξτε Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη σας να ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές σας χορδές να σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνο θα μάθετε
Τι σημαίνει ελευθερία.

Μαρία Κατσοπούλου (βιογραφικά στοιχεία)

Η Μαρία Κατσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε Ιστορία στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ποιήματα και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ποιητικές συλλογές:

(2012)	Ποιήματα για τσακισμένες καρδιές και σαλεμένα μυαλά, Γαβριηλίδης
(2009)	Τα ποιήματα της τρελής, Γαβριηλίδης

Ασέβεια

<Η ηθική είναι η αναπηρία του εγκεφάλου>

Είχε πεί ο Ρεμπώ

Ετσι λοιπόν και γω διασκεδάζω

Δείχνοντας ασέβεια στο κοινό

Και χλευάζοντας τις κριτικές επιτροπές

Με τα χυδαία ντεκολτέ.

ΑΚΥΡΟ

 H  φέτα ενός πορτοκαλιού

 Η ρόδα ενός ποδηλάτου

 Ο ιστός μιας αράχνης

 Ο λαβύρινθος του μυαλού σου

 Γαμώ τη φαντασία σου που τρέχει

 και γω δεν την προφταίνω

Θα πεις…

Και για μένα θα πεις
πως ήμουν άλλη μια Μαρία
ανάμεσα στις χιλιάδες

Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες
Νεκρά γράμματα τα “σ΄αγαπώ”
καμμένες λέξεις σε παλιά ημερολόγια

Τα ημερολόγια που πέταξες
τα δάκρυα που δεν έκλαψες
κι ένα άδειο ποτήρι μπύρας στο τραπέζι

θα είναι ό,τι με θυμίζει
ό,τι έχεις δικό μου
κι ό,τι στο εξής θα μισήσεις

Μιλάς

Μου λες πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο
Πως μαζί μπορούμε να νικήσουμε τα πάντα
Πως τα χρόνια που θα περάσουν θα μας βρουν αγκαλιά
Κι εγώ δεν σε καταλαβαίνω.
Μιλάς για την αγάπη
Σαν να είναι κάτι σημαντικό.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ

Όλοι μου λένε
«Μη μιλάς»
«Είναι δύσκολοι καιροί»
Κι έτσι λοιπόν
Δε μιλάω
Σε κανέναν
Το πρωινό μου είναι
Ένα φλυτζάνι τσάι
Το μεσημεριανό μου
Ένα τοστ
Το βραδυνό μου
Ένα κρουασάν με σοκολάτα
Πριν κοιμηθώ διαβάζω λίγο
Να ξεχαστώ μέχρι το αύριο
Όταν θα φορέσω ξανά το ταμπελάκι μου
Θα τους κοιτάξω και πάλι σιωπηλή
Ήρεμη και ταπεινή
Και όπως πάντα
Μ’ ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη
Θα πω
«Καλημέρα σας»

Η ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ

 
Η μικρή μπαλαρίνα
χορεύει πάντα στο σκοτάδι
μπροστά σ' έναν πορνόγερο με χοντρό μουστάκι.
Δεν τον βλέπει, αλλά ξέρει πως είναι εκεί.
Μυρίζει τη λάγνα του ανάσα
ανακατεμένη με φτηνά τσιγάρα κι αλκοόλ.
Κάθε βράδυ ονειρεύεται ότι το σκάει με τον μολυβένιο της στρατιώτη
μα πάντα κάτι τυχαίνει και δεν τα καταφέρνει.

 
Απόψε της ανανέωσαν τις μπαταρίες.
Θα χορεύει χωρίς σταματημό μέχρι να ξεράσει

είμαι νεκρή

Άσε το αίμα να τρέξει
νιώσε στο χέρι σου την καρδιά μου
χτυπάει ακόμα

Άσε την πληγή ανοιχτή
αν θες μπορείς να ρίξεις λίγο αλάτι
κι ας πονέσει

Άσε το άκαρδο κουφάρι μου στο δρόμο
και χάσου από μπροστά του αμέσως
πριν ξεψυχήσει

Άσε το αίμα να τρέξει
μη φοβηθείς ούτε στιγμή αν θα με φάνε οι σκύλοι·
μια δαγκωνιά θα σου χαρίσει την Αθανασία

η λέξη

Πίσω απ'την κουρτίνα

κρύβεται μια λέξη.

Δε θέλει να φανερωθεί

γιατί φοβάται.

Δεν είναι η σιωπή

που την κάνει να δειλιάζει

ούτε η σκληρότητα

ων έξω συνθηκών.

Απειλείται από εξαφάνιση.

Αν φανερωθεί

το ξέρει

θα τη σκοτώσουν.

Δεν τη φοβίζει ο θάνατος

ούτε το σκοτάδι

φοβάται μόνο αυτόν

που θα πατήσει τη σκανδάλη.

Ελευθερία

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη σας να ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές σας χορδές να σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να διαλυθούν τα φτερά σας

Αγαπήστε
Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνο θα μάθετε
Τι σημαίνει Ελευθερία.

το περίστροφο

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Να σημαδεύω τους περαστικούς
Όποιον μ’ ενοχλεί να τον σκοτώνω
Χωρίς να νοιάζομαι για τους αστυνομικούς.

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Νεκρό να ρίχνω κάτω όποιον μου τη σπάει
Εύκολα να μπορώ να διαπράξω φόνο
Και το είδωλό μου στον καθρέφτη να γελάει.

Θα ‘θελα να ‘χα ένα περίστροφο
Όταν βαρεθώ ν’ αυτοκτονήσω
Γιατί τίποτα στον κόσμο περισσότερο
Απ’ τον εαυτό μου δε γίνεται να μισήσω.

Σαμσαρα

Πόσες ζωές έχεις ζήσει μέχρι τώρα;
Το έδαφος όπου πατάς, κινούμενη άμμος που σε καταπίνει.
Σε μερικές ώρες θα σε ξεράσει μ’ αηδία.
Το οξυγόνο δεν σου φτάνει.
Αγόρασε κι άλλη ευτυχία
Μπας και βρεις κάποιο νόημα για τον χτύπο της σάπιας καρδιάς σου.
Μην ανησυχείς.
Αν δεν τα καταφέρεις,
Υπάρχει η βοήθεια του κοινού.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες

Όλοι μου λένε
«Μη μιλάς»
«Είναι δύσκολοι καιροί»
Κι έτσι λοιπόν
Δε μιλάω
Σε κανέναν
Το πρωινό μου είναι
Ένα φλυτζάνι τσάι
Το μεσημεριανό μου
Ένα τοστ
Το βραδυνό μου
Ένα κρουασάν με σοκολάτα
Πριν κοιμηθώ διαβάζω λίγο
Να ξεχαστώ μέχρι το αύριο
Όταν θα φορέσω ξανά το ταμπελάκι μου
Θα τους κοιτάξω και πάλι σιωπηλή
Ήρεμη και ταπεινή
Και όπως πάντα
Μ’ ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη
Θα πω
«Καλημέρα σας»

η μπαλαρίνα

Η μικρή μπαλαρίνα
χορεύει πάντα στο σκοτάδι
μπροστά σ' έναν πορνόγερο με χοντρό μουστάκι.
Δεν τον βλέπει, αλλά ξέρει πως είναι εκεί.
Μυρίζει τη λάγνα του ανάσα
ανακατεμένη με φτηνά τσιγάρα κι αλκοόλ.
Κάθε βράδυ ονειρεύεται ότι το σκάει με τον μολυβένιο της στρατιώτη
μα πάντα κάτι τυχαίνει και δεν τα καταφέρνει.

Απόψε της ανανέωσαν τις μπαταρίες.
Θα χορεύει χωρίς σταματημό μέχρι να ξεράσει