Αν η σιωπή / Ντέπη Φαρκάτση

Αν η σιωπή μου είναι μίσος ή οργή,

άλειψέ την καλά, σαν βούτηρο στο πρωινό σου

και μην μου ψιθυρίσεις καλημέρα

αν η σιωπή μου είναι αγάπη,

φορεσέ την σαν μεταξένιο μανδύα

γύρω από το γυμνό σου κορμί

αν η σιωπή μου προ’ι’ονίζει μια καταστροφή,

τότε γίνε εσύ το στόμα της

κι αυτή θα σου δώσει συλλαβές για να θρηνήσεις

αν η σιωπή μου είναι σιωπή γιατί δεν αντέχει την αγάπη σου,

τότε μην φύγεις ποτέ,

δώσε μου λίγο χρόνο για να κατανοήσω αυτές τις σπάνιες αλλαγές

στην ιστορία της παγωμένης μου καρδιάς

στο χέρι σου κράτησε την σιωπή μου σαν πέτρα ακριβή

και σαν μυστικό θυσαυρό που έπεσε μια νύχτα

από την σμαραγδένια γλώσσα ενός δράκου μεσαιωνικού

η σιωπή των βουνών /Ντέπη Φαρκάτση

by George Nikolopoulos

ξεθώριασα σαν φωτογραφία,
σαν κεραυνός έλαμψα και πέθανα μέσα στην πιο δοξασμένη μου στιγμή

η σιωπή των βουνών δεν σημαίνει ακινησία,
μόνο οι νεκροί έχουν μάθει να κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά

αν μπορούσα θα κράταγα αυτόν τον άνεμο
που μεταφέρει μακριά όνειρα κοιμισμένων ανθρώπων,
και θα σου έφτιαχνα ένα μαξιλάρι μαγικό,
ώστε τα βλέφαρά σου να κλείνουν με σεβασμό μπροστά στον ύπνο και μπροστά στο φιλί μου

Ποίηση και κείμενα της Ντέπης Φαρκάτση

https://regardingpoetry.wordpress.com/tag/%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%80%CE%B7-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B7/

Μια μέρα / Φαρκάτση Ντέπη

Ξεπρόβαλλες σαν αφιννιασμένη μπόρα,
Χέρια, πόδια, πρόσωπο, μαλλιά
μια σωστή παρέλαση διαστάσεων,
η παράταση μιας καλοκαιρινής βροχής που
κάνει το νου σου πιο βαθύ και υγρό
σαν χρήσιμο νυστέρι
το απαλό φως του φεγγαριού
βαραίνει γαλήνια την ατμόσφαιρα
αποκαθήλωση της σκέψης
παλιά λάθη ζωντανεύουν
κι η νύχτα προχωρά,
ο ήλιος χτυπά το σκοτάδι με την δύναμη της χρυσής καρδιάς του,
το σκοτάδι τρέχει προς το τέλος του με τα δόντια του σφιγμένα,
δεν αντέχει μια ήττα σαν κι αυτήν

Αναγέννηση Νο2 / Φαρκάτση Ντέπη

Εδώ είναι χειμώνας αγάπη μου,
κάτι σαν γκρίζα αλογότριχα
κι εσύ είσαι ένας μικρός μπρούτζινος άγγελος,
στην πλάτη σου καρφίτσωσα δυο δυνατά αετού φτερά

δες πόσο λευκά και γαλήνια είναι όλα,
μελετώ την σιωπή καθισμένη σε μια γωνιά
ήσυχα μόνη μου, σαν να είναι κάτι ιερό

άνεμοι δίχως μνήμη μου ψιθυρίζουν πως φτάνει η εποχή της αναγέννησης,
τη φωνή μου μεταφέρουν χιλιόμετρα ψηλά μέχρι το μοχθηρό πρόσωπο της σελήνης,
μέχρι αυτή την κουρασμένη άρθρωση του ουρανού που δεν είναι καθόλου γλυκιά
μα μόνο φοβερά ταραγμένη

(πένθιμες καμπάνες αντηχούν και αντηχούν μέσα στον ύπνο μου)

Βγαίνω για μια βόλτα στον κήπο,
οι τουλίπες γέρνουν τρελές για το άγγιγμά μου
έχουν στερέψει κι αυτές από καλοσύνη

οι κύκνοι τώρα πια έχουν πεθάνει
μα η λίμνη θυμάται πόσο λευκή και αγνή ήταν η καρδιά τους,
έτσι θέλω να με θυμάσαι: Δυνατή και δίχως πληγές

τρέξε και βρες μια αγκαλιά-καταφύγιο και κούρνιασε εκεί τώρα,
μέχρι όλα να τελειώσουν, μέχρι να ακούσεις το πρώτο παρασύνθημα
δεν υπάρχει λόγος για συγκινήσεις ούτε χρόνος για αποχαιρετισμούς

προσοχή! τώρα που ανυψώνομαι πιο τρομερή από ποτέ
με φλόγες σβησμένων κεριών να με συνοδεύουν
το πρόσωπό σου κρύψε!
Ίσως να μην αντέξεις μια λάμψη σαν κι αυτή