φτηνό κρεβάτι / Δημήτρης Αθηνάκης

 

— να ψηλαφίσω απ’ την αρχή λες
με δάχτυλα τους καρπούς

να παραδώσω λες
να παραδώσεις λέω

μα κοίτα πώς έχει το πράμα
ο χρόνος που ικέτεψες θα ’ρθεί
και
θα γελάσει

θα ’ρθεί λες
και
θα ’ρθώ σού απαντά

να ’ρθεί λες να ’ρθεί
τικ τακ τικ τακ τικ τακ

χέρια στους καρπούς μετράνε
αδύναμα δάχτυλα
σε
φλέβες αδύναμες

κι άσ’ τα λες

ίδια κολυμπήθρα του Σιλωάμ
χωράς; μπαίνεις
δε χωράς; να περιμένεις τη σειρά σου
−θα ’ρθεί καιρός λες που θα μετρήσουμε αλλιώς−

χωράω (θα) λέω αλλά
ένα κιλό χώμα είναι πιο βαρύ από ένα κιλό κρέας
−είναι γνωστές οι επαναλήψεις του αίματος−

πολύ αίμα λες

να παραδοθώ λες
να παραδοθείς λέω

κι εγώ

για τ’ αδύναμα δάχτυλα
κομμένα
όπως τα νύχια
νύχτα που έκοβα νομίζοντας
πως ωραιότερος θα γίνω

γι’ αυτά θα λέω·

**

πλέον περνώ συχνά τη θεωρία του χάους γι' ατυχία

- δε φταίει ο άλλος που εσύ έχεις κακό εαυτό
είναι μια ωραία αντίδραση στο
"μου βγάζει τον κακό μου εαυτό"
και μια πεταλούδα φέρνει βροχή στην πόλη
βέβαια
για χάρη ενός ποιήματος βρέχει απόψε
για τον κακό σου τον καιρό
για τον κακό σου εαυτό
για την αναπνοή που δυσκολεύεσαι να πάρεις
μετά το σούπερ μάρκετ
το χασάπη
μετά που σ' ερωτεύτηκε
-εξόν τις Τρίτες που 'παιρνε ρεπό-
για χάρη ενός ποιήματος απόψε
σε θυμάμαι
- και για χάρη ενός άλλου σίγουρα Θα σε ξεχάσω

Παραλήρημα για τα τέσσερα πόδια μιας αγάπης / ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

Βλέπω τα ναι σου να έρχονται από μακριά
και τα δικά μου, σαν κεριά,
κραδαίνουν,
καίνε
τους αιώνες περιμένοντας

Φυσά δυνατά
μου φεύγει το καπέλο τα γυαλιά το τατουάζ το χέρι μου
μου φεύγει
το πόδι κι ένα μάτι

                                  [Μένω έτσι να χαμογελώ
                                  εμπρός σε πίδακες που η χαρά τού τίποτα αναβλύζει]

η χαρά –
μόνη κι αυτή

Μείνε εσύ, αν θέλεις, παραδίπλα
– κι ας μη μας καταλαβαίνει κανείς

                                  [Δε χρειάζεται και τούτο να μας πνίξει]

Μόνο να ρέει
ο καιρός
το κρασί
ο καπνός
να ρέει

Παραλήρημα / Δημήτρης Αθηνάκης

Πού ήμουν τόσα μερόνυχτα;
Στο σώμα ποιου φαντάσματος
πάλευα να χαρίσω δυο στιγμές;

                          [Μ’ ένα χέρι απλωμένο και μια ζωή
                          σ’ οργασμική πανωλεθρία]

Ήταν τότε που γύρισα απ’ του μεσημεριού
την αθωότητα
Φωτιά ένα γύρω
Ψήλωσα ξάφνου και
–περπατώντας αργόσυρτα στα τέσσερα πόδια μιας αγάπης–
ξεκίνησα να πολεμώ με πέτρες και κεριά
Ήταν το αίμα μου ζεστό
καυτή η χαραμισμένη στάλα της οδύνης,
δραπέτης έφτασα σε τόπο ξένο
– ήταν δικός μου και δικός σου

                          [Σωρός και σορός·
                          ο τόπος, πρόσωπο ανώφελο]

Είμαι λοιπόν ο ληστής στα δεξιά
Όμορφος και σταυρωμένος
Αρσενικός και θηλυκός
Γίνομαι και ’γώ σαν ένας μια στιγμή

Να ζω ελεύθερος – άλλο δεν αντέχω
Φέρε τη χειροπέδα που μου ’ταξες
Κι ας μην τ’ αξίζω σκλάβος να μείνω
φάντασμα κι ακάθαρτος

                           [Κι ας μην τ’ αξίζω να βρεθώ στη μέση των αιώνων]

Αθηνάκης, Δημήτρης (βιογραφία)

Ο Δημήτρης Αθηνάκης γεννήθηκε στη Δράμα, στις 7 Ιουνίου 1981. Σπούδασε κοινωνική θεολογία, φιλοσοφία και φιλοσοφία της επιστήμης στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και το Άμστερνταμ.  Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το "Δωμάτιο μικρών διακοπών" είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του. Το "χωρίσεμεις", η πρώτη του συλλογή, εκδόθηκε από την Κοινωνία των (δε)κάτων το 2009 και ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα του περιοδικού "Διαβάζω". Το 2016, εκδίδει το "Λίγος χώρος για τον ξένο"

πηγή: http://www.biblionet.gr

Αγέλαστη επιστροφή / Αθηνάκης Δημήτρης

Σκιές ασώματες γυρνούν
κι οι μοναξιές μαζί τους
Μήδειες

[ή
φοίνικες αναγεννώμενοι]

το κουφάρι
της αγέλαστης επιστροφής
δειπνούν
[Χαράζει...]
...μετά από μιας νύχτας ουρλιαχτό
και
από κείνους τους πολεμιστές μετά
που βάδιζαν μονάχοι
χαϊδεύοντας ηδονικά τη λάσπη του χειμώνα

Δεν είναι / Αθηνάκης Δημήτρης

Πέταγα
σ' ενός νεφελοσυνάγματος το γύρισμα
στης μάχης με τα ξωτικά τ' αδιάκοπο πηγαινέλα
τότε που μιας βιαιότητας το χέρι μού έστειλε αντίο

[δεν είναι το χώμα που με σκεπάζει ελαφρύ
είναι που βάρυνε εκείνο το σκουπίδι που κουβαλώ αιώνες]

Και τώρα τι
ποιος να ζητήσει απ' το παρόν να ρίξει φως στο αίμα
σε ηφαίστεια και αγκαλιές μιας λάγνας τερψιθέας
[επόπτες καταντήσαμε - πολυφορεμένοι]
για να δαμάσει ανελέητα τα πάθη των ερώτων
[κλισέ και πισωγύρισμα σε μιας στιγμής τη σκέψη]

[δεν είναι το φέρετρο σπαθί να το φορέσεις
είναι μόνο ένα κομμάτι σου και μιας ζωής το θέλω]

Βάλε με επιτέλους να κοιμηθώ σ' εκείνο το κελί
που μου υποσχέθηκες
και σκέπασέ με καλά με κάγκελα και κρύο
αφού
- το ξέρεις -
γέμισα καημούς
- είμαι όλος φευγιό
μακρινό κι απαραβίαστο
γεμάτος ερωτήσεις δύσκολες να εξαγνίζουν
μια το έλα δυο το μείνε

[δεν είναι η φυλακή αυτό που με σκοτώνει
είναι η ελευθερία σου που δεν μπορώ ν' αντέξω]

« Κι ήρθε ο καιρός » / Αθηνάκης Δημήτρης

Πολεμιστές
βαδίζουνε συνάμα
με τους λύκους
το δρόμο της επιστροφής
σε δυο μισά ποτάμια
χαϊδεύοντας ηδονικά
το χώμα χέρσας
γης
που φύτρωσε η
νύχτα
ουρλιάζοντας

[Πολεμιστές βαδίζουνε συνάμα με τους λύκους το δρόμο της επιστροφής σε δυο μισά ποτάμια χαϊδεύοντας ηδονικά στο σώμα στέρφας γης σαν φύτρωσε η νύχτα ψάλλοντας]

Κι ήρθε καιρός που
σπάραξαν
περιπατητές στα φέρετρα

Φωτογραφία ΙΙ / Αθηνάκης Δημήτρης

Δωμάτιο μικρών διακοπών / ένα ποίημα μικρού μήκους και άλλα πλάνα

Ακροβατείς σε σώματα.
Τα μάτια σου λάμπουν.              Πού κοιτάς;
και τ' αποστρέφεις.                   Θα 'ναι μέρες στριμωγμένες.

Τα πάντα όμως ήτανε το σώμα.
Σ' ένα δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα
και σ' ένα καφέ χαρισμένο, στη ζάχαρη
στα μανταρίνια, στο λάδι, στο ψωμί, στα χνότα
και σ' ένα κρυφά πληρωμένο δωμάτιο μικρών διακοπών.

Αυτό που μένει
είναι κάτι αγάπες σκασμένες, ίδια καρπούζια
σε περβάζια που βλέπουν στη θάλασσα
κι όλα σου τα σώματα
τα μεταμορφωμένα.

Ίσως και το παιδί που το 'μαθαν ήσυχα να κοιμάται.

[από την ενότητα Ζενερίκ]