ΤΟ ΠΑΡΑΒΑΝ / Καλοκληρος Γιάννης

..........................

Μια παραίσθηση κι αυτή

ασύστολες ευχές που ξεπροβάλουν

με τα μπλαβιά τα χρώματα

και τον καμβά να συγοντάρουν .

Ατερμονα ανθίζουνε

τα βραδυα οι χαρτορύχτρες

και ρίχνουν τα τσεμπέρια τους

δίπλα , κοντά στους θήτες .

Το παραβάν κουνήθηκε

να φαίνεται η λεζάντα

κι η σιωπή αρνήθηκε

μα το Θεο αγαντα .

Το λυκαβγές ορθοστστεί

και το λυκόφως σβήνει

επηρεάζουν την γραφή....

στο τέλος τι θα γίνει ....

Ποδογετούν τα όνειρα

στις μέρες και στα χρόνια

δεν φεύγω εγώ στο δειλινό

η γη κι ο νους αιώνια.

Τα ισαλα των καραβιών

πλέουν στην ίδια βάση

κι εμείς κοιτάμε τις ρωγμές

που πλέουν σ άλλη φάση !!!!!!!

..........................

Γιάννης Καλόκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα

Απ τη συλλογή """ Ρωγμή """.

ΑΤΕΡΜΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΓΝΙΕΣ / Καλοκληρος Γιάννης

Όλοι εμείς βλέποντας ψηλά το σύμπαν είναι σαν να παραδινομαστε έτσι φωνάζοντας από φόβο η από λύπηση για τους εαυτούς μας .

Η λύπη είναι η φιγούρα που γυροφερνει μέσα μας μέχρι να αφομοιώθει απ την συνείδηση μας ή μέχρι να επιτευχθεί το αποτέλεσμα.

Κι ο φόβος είναι το συναίσθημα που γυροφερνει μέσα μας έως ότου ακολουθήσει το δρόμο του .

Ο έρωτας είναι μια διαδρομή......η οποία εξαρτάται απ το ποιόν του .

Μερικοί όμως και είναι λίγοι ,έχουν τσυτοτητα ......ταυτότητα σύμπτυξης και κουλτούρας και βλέπεις αυτούς που συμπλεουν να έχουν τους ίδιος ρυθμούς, έξεις και ενέργειες ακολουθώντας τους ίδιους δρόμους και ευθείες.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι του ίδιου κόσμου και οπτασιας και ακολουθούν τις ευθείες της ζωής με αξεπέραστη αξία και βεβαιότητα.

Ειναι οι άνθρωποι της εξαίρετης ωραιότητας του κόσμου και με συνήθειες ζωντανές και αξεπέραστες στο αιώνιο στερέωμα της φύσης.

Το όραμα του κόσμου είναι αυτό που βλέπουμε καθημερινά πάνω στις ατραξιόν της εξουσίας και προσπαθούμε απ την αγάπη του αλτροισμου και της ευτυχίας των ανθρώπων.

Αναβοσβήνουμε τα φώτα απ τα παράθυρα των δωματίων μας προσπαθώντας να δώσουμε το στίγμα μας πάνω στ αποτυπώματα της ύπαρξης μας .

Είμαστε μόνοι σ αυτούς τους ορίζοντες της μοναξιάς και της ανυπαρξίας. Είμαστε όλοι μόνοι πάνω στη γη εκτιθέμεθα στα όπλα με τους γεμιστήρες .

Ακροβατουμε απαράμιλλα μέσα σ αυτή τη συντέλεια των χτυπών και οσμών που μπουκώνουνε τ αυτιά μας και το είναι μας ,χορεύοντας σαν τους λύκους μέσα στα κανάλια της ( αισιοδοξίας ) που μας στήνουμε.......έτσι όπως μας λένε.

Μια μέρα ο ήλιος, θα σβήσει από μόνος του τις κόκκινες κηλίδες του φωτός του και θα σταματήσει να έλκει με τους μαγνητικούς του πόλους τη γη και τότες όλοι θα κατακρεμνηστουμε και θα γυροφερνουμε στο άπειρο.

Ο ήλιος με τις εγκοπες του που αφήνει πάνω στα γρανάζια της εξουσίας του ,μετράει καθημερινά τους πόντους και τις εγκοπες που αφήνει.

........................................

Γιαννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα.

ΕΤΣΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ / Καλοκληρος Γιάννης

Πίνακας:

The Magpie - Claude Monet (1869)

Εκείνο το παραταιρο

τραγούδι που είχα γράψει

κι αγναντεύε από πάνω σου

κι έπαιζε η μαϊμού

στο πάρκο εκεί της γειτονιάς...

νομίζω το θυμάσαι!!!!!

κι ένα λουλούδι κραταγες

δεν το δωσες άλλου.

Το καρφωσες στο πέτο μου ...

στραβό που τανε πάντα...

μ αγκαλιασες με μια πνοή

να πας για με παντού...

Λίγο νερό σου ζήτησα

διψουσα απ τη λαβρα

κι ένα φιλί μου χερσωσες

στις ρόδες τ ουρανού.

Και πάλεψα ολημερίς

να φκιαξω ένα τραγούδι...

δεν είμαι μόνο ποιητής

λεξεις σκορπάω παντού...

Και το φκιαξα απ τις ρονιες

που σπάει η βροχή τ αγιάζει

και μου τ άρπαξαν τα πουλιά

το τράβηξαν άλλου...

κι εγώ το περίμαζεψα

στη θέα την ουράνια...

Και το τραγούδι κάρφωσα

στη ράχη του βουνού

κι άρπαξα ένα δάκρυ σου

που πάει στη γη παντού.

Γιαννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα. Απ τη συλλογή """το Χάος """.

Καλοκληρος Γιάννης: Δύο [2] Ποιήματα

 ΜΙΑ ΛΙΤΑΝΕΙΑ

..............................

Μαζεύτηκαν εχτές.....δεν τους μετρώ καλά

σε λιτανεία μάλλον για να πάνε

θελαν να λύσουν του κόσμου τα στραβά

μπερδεύτηκαν όμως,στον χρόνο να γυρνάνε.

Πεντ -- έξι κάθονταν ανήσυχα......

νομίζω εκεί κοντά

δεν είχαν τίποτα άλλο να προσθέσουν

είχαν οι άλλοι λύσει τα αδέσποτα πανιά

και οι υπόλοιποι τα υφαλα να δέσουν.

Κι εσύ περίμενες να φτάσεις την αυγή

εκεί που η γη γεμίζει όλο στάχτη

κι η θάλασσα την αρμύρα είχε πιει

κι εσύ γιγαντωνες στης γης το φράχτη.

**

Τ ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ

Τ ακορντεόν τα βραδυα παίζανε

κι ένα βιολί ,τρυπάγε το ταβάνι

κι ο κόσμος απ τις πόρτες έμπαινε

κι ένα τραγούδι που ο ήχος δεν το πιάνει.

Κι εσύ καθόσουν μόνη σου ....σε μια γωνιά

σκεφτόσουνα τα όνειρα αυτά που είχες κάνει

και μεσ σ αυτό το παραμαγαζο

γκρεμιζες κάθε φορά

ότι είχες μέσα σου γευτεί ......

τους ήχους που ακούγονταν....

ζούσες σε παραζαλη .

Γιάννης Κακοκληρος : Τρία [3]ποιήματα

 ΕΤΣΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ

..............................

Κάθονταν έτσι κι όλο γέλαγε

τίποτα δεν είχε να προσθέσει

θυμοντανε .....και τα βλέπε θωλα .....

δεν τον ενδιέφερε......

δεν ήθελε καθόλου ν αφαιρέσει.

Πεντ -- έξι πράγματα

που τα χε ερωτευτεί

και δύο κορίτσια

που βγαίναν πριν να φεξει

του χανε μήνει μακρόσυρτοι

καημοι ........

και όλα τ άλλα....

τα είχε βάλει σε μια σειρά

και τάξη.

Ολ η ζωή παντερημη και μια ....

δεν είχε ποτέ του διακλαδώσεις

τις νύχτες αν και έβγαινε

πολύ συχνά

το κάνε μόνο....

που νοσταλγουσε τα πουλιά

που τανε ξεσκεπα ,χωρίς φωλιά

και πήγαινε λίγο.....

έτσι πριν να φεξει .

Μια μέρα όμως

τον σπρωξαν ξαφνικά.....

βέβαια έφταιγε κι αυτός

κάπως ποιο λίγο όμως.....

γιατ άφηνε λασκα τα σχοινιά

κι οι Πειρατές!!!!

τον στριμοχναν στην άκρη.

Ανέβηκε μια μέρα βροχερή

και τα κουπιά που χτύπαγε

κάνανε λίγο γκέλες

κι αυτός αρμενιζε χωρίς τιμόνι

ούτε πανιά.....

κι όμως το κύμα πάνω του .....

βουβό ήταν και κόλλαγε

κόλλαγε σαν τις βδέλλες.

Ζωγράφιζε στην πλωρη

κι απάνω στα πανιά

γοργόνες.....φίδια με φτερά....

και του λεγε ....

""".....πιάσ το τιμόνι Νικολή

και γύρισε όρτσα πίσω.....

αργεί ο ήλιος να φανεί.....

δεν θα προλάβεις την αυγή.....""".

Κι αυτός δεν είπε τίποτα.....

δίπλα στο Φάρο φώναξε.....

"""......ειν η ζωή μας μια ορμή. ...

κι ο άνεμος τ αγερι......"""

.......................

Γιαννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα.

Απ τη συλλογή "" το Χάος "".

**

ΕΤΣΙ Μ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ

........................................

Φευγαν,τρυπωναν τα πουλιά

λοξοδρομουσαν οι ανεμοι απ τη φύση

ο ήλιος πάντα στα θωλα

στο βάθος μόνος του να κεντησει ......

Τρεις βόμβες είπαν ρίξαν οι οχτροί

και ο μποχος αιμοραγουσε ακόμα.....

"""......δωσ μου το χέρι σου μικρέ....."""

φώναζε απ τη γωνία ο γέροντας

που ταν σκυφτός στο χώμα.

Είχε πολλά ονειρευτεί

κράταγε το ζωνάρι του ....

που είχε άλλο χρώμα.....

"""......λίγο το χέρι σου μικρέ....."""

κι εγώ τον σήκωσα....

τον πήρα παραμάσχαλα

κάπου για να καθησει ......

κι όλο μιλούσε κι έλεγε πολλά.....

"""......ο κόσμος Θεέ μου ......"""

έλεγε..........

"""......στη γη τώρα θ αρχίσει......

όχι να χτησει την ζωή.....

ούτε να ορθοποδήσει....

βλέπεις τα θραύσματα εκεί

κομμάτια γίνανε χίλια.

Είχα και μέρες πιο καλές

με μιρτηλα ,λίγο ροζέ κρασί

που δύο μόνο το πήναν

κι ένα λουλούδι με πέταλα πολλά.....

το ποτιζα όμως πολύ συχνά

και ψηλώνε και ψηλώνε

με περασ απ το μποι .!!!!!""".

Τον έπιασα τον γερό αγκαλιά

σε μια πετρουλα πλάι να καθησει

κι είδα τα δύο του μάτια

που τανε κλειστά.......

κι αυτός ατάραχος

σα ναταν σ εκκλησία.....

"""......κοιμάται σκέφτηκα......

νυχτώνε ο ηλιοςπρος τη Δυση .......""".

.............................

Γιαννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα.

Απ τη συλλογή "" το Χάος "".

**

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

...............................

Μια μέρα μεσημέρι σε χαιρέτησα

κι ήσουνα μεσ' το τραμ και με κοιτούσες

και με τα χνώτα σου το τζαμί θωλονες

και τη βροχή και μένανε θωρουσες .

Και δεν μπορούσα να ειδω τι γίνεται

αν οι σταγόνες ήτανε βροχή η δάκρυα σου

ώσπου το τραμ στο διάβα χάνεται

κι η μέρα πνιγόταν βαθειά μεσ' την καρδιά σου .

Ήταν το νυχτωμα που άνοιγε σιγά το φως

κι ο ήλιος εκομποδινε το φέγγος

δεν κράτησα στα χέρια μου μια σταγόνα..πως!!

δεν ήξερα.......Δεν πρόλαβα το τέλος.

Κι είδα στο τζαμί κολλητά να στέκεσαι

και τα ματάκια σου υγρά και θωλομενα

να τα σκουπιζουν και τα δύο χεράκια σου

απ την ανάποδη παλάμη σου για μένα.

Κι έφυγα μόνος έτσι αχνά που χάθηκες

μέχρι το τραμ να σβήσει στη στροφή του

κι έκατσα δίπλα σ ένα πεζούλι που έστεκες

πιο πάνω λίγο, μου δώσες κι έπνιξα τη φωνή σου .

.......................................

Ποίηση Γιάννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα Διασφαλισμενα

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα "Οινιαδες".

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ /Γιαννης Καλοκληρος

.................................

Κάποτε γνώρισα!!!!!

σκόρπιες ανταύγειες λιγοστές.....

δύο όμορφες κοπέλες

η μία κρατούσε δύο ευχές......

στον κόρφο της

κι η άλλη κοιτούσε τα πουλιά

που κάθονταν στο σύρμα.

Ήθελα να πλησιάσω ποιο κοντά

τις είπα με ευγένεια

έτσι μαζί τους να χορεσω ......

να ζεσταθω στο πλάι τους .......

γραμμές στα πέρατα

κι ευθείες ν ανταμώσω....

Το σύρμα ήθελα!!!!!

να σηκωθώ.....να φτάσω

εκεί που κάθονται πουλιά

στα νέφη για να φτάσω.

Μ έκοψε πρώτα αυτή με τις ευχές

με τις κοτσίδες της

στον ώμο της πλεγμενες .......

με κοίταξε και μουπε

δύο φορές......

"""........τι προτιμάς.......

για πεσ μου ξένε πλοηγε .....

άφησε κατά μέρος αυτά που λες

και ξέρεις.......

Όλα αυτά που σου δώσαν

μια βραδυα .....

άστα λοιπόν!!!!

και δες το δρόμο αυτόνα .......

όπως κοιλαει από μπροστά

στο βάθος όμως......

μόνος του δες .....θωλονει..."".

Πρόσεξα όμως,σ αυτά πόυ μου λεγε

δεν ήθελε διόλου να της πω ...

κάτι να την ρωτήσω.......

Κι ύστερα και η δεύτερη

μουπε ......σαν να ταν έτοιμη......

περίμενα ν αρχίσει......

""".......βλέπεις στο σύρμα τα πουλιά

πόσο πολύ και ήρεμα

φαίνονται πως κοιτάνε???"""

κι εγώ κοιτούσα χωρίς μίλια......

κι αυτή συνέχιζε........

"""....... δεν ειν η εικόνα τους αυτή...

παρά τον δρόμο βλέπουνε.....

απλά όμως κελαηδάνε

και δεν μπορείς εσύ να φανταστείς

με σιγουριά.......

πως οι ευχές μπερδεύονται

και οι γραμμές του δρόμου

πουχουνε σβήσει ......

θα φαίνονται πολύ αμυδρά.....

Έστω!!!!

κι αν ο Θεός θελήσει να ρωτήσει.""".

Κι ύστερα!!!!!

πίσω μου δεν γύρισα να δω

σκόρπιες φωτιές στις άκρες

παρά μονάχα θέλησα να βρω .....

το δρόμο που θα άνοιγε

και θα φτανα στις στρατες ...

...............................

"""......πίσω απ την πραγματικότητα

του σήμερα. ........

υπάρχει πάντα μια άλλη

πραγματικότητα. ....""".

.........................

Γιαννης Καλοκληρος

Πνευματικά Δικαιώματα.

Απ τη συλλογή το """" το Χάος "".